Lee Radziwiłł. W cieniu siostry

Zanim zacznie się lekturę trzeba wbić sobie do głowy jedno. To nie jest biografia Hanki Bielickiej! To raczej długi esej, w którym mieszają się wspomnienia autora, z jego przemyśleniami dotyczącymi nie tylko Bielickiej, ale i sztuki estradowej czy kondycji współczesnej rozrywki scenicznej. Korpolewski przywołuje także napisane dla Bielickiej monologi, jakby chciał upomnieć się o swoje miejsce w historii. Tylko, że monolog, który wygłaszała postać tak charakterystyczna i charyzmatyczna jak Bielicka, w formie drukowanej blaknie jak paragon na słońcu. Nie da się jednak odmówić autorowi lekkiego pióra, literackiego talentu i inteligencji. Książka jest ciekawa i błyskotliwie napisana, dlatego spędzony z nią czas nie uważam za zmarnowany.

Jerzy Waldorff z nieodłączną laseczką, Puzonem i graserującym r zawsze był dla mnie reliktem lepszych dla kultury czasów w spsiałej PRL. Kolegą Jeremiego Przybory i Jerzego Wasowskiego. Lubiłam, kiedy pisał o muzyce. Cieszyła mnie jego działalność powązkowska. Dziś żyjemy w czasach niesłychanego rozwarstwienia kultury. Nie na wszystkim się znam, nie wszystko jestem w stanie docenić, dlatego brakuje mi jego sugestii, ocen, bo były punktem odniesienia. Jego opinie poparte były wiedzą. Dlatego przeczytałam ostatnie jego wspomnienia i trochę się zawiodłam. Może na własne życzenie, bo oczekiwałam dawnego temperamentu, ostrości sądów, a otrzymałam pożegnanie z epoką.

Książka po prostu niesamowita - dosłowny magnes - w poniedziałek przyniesiona z biblioteki od razu weszła w ręce mimo ze czytałam co innego .Pięknie ujeta autobiografia kobiety z klasą - ale i napisana w sposób realny - autorka pokazuje i swoje zalety i wady .Przed wojną goscimy w majątkach rodowych ,polowaniach i balach dzięki pieknemu przekazowi .Poznajemy znakomite polskie rody i ich zwyczaje - cóż czasy piękne do których bym chciała wrócić .Maria jest pokazana w książce jako kobieta dzielna ,zaradna - mimo pochodzenia potrafi walczyć przeciwko aliantom w konspiracji , dzielnie znosi więzienie , a po wojnie urządza sobie i swojej rodzinie godne zycie w Londynie .Nie boi się pracy i wyzwań jakie rzuca jej życie .W kazdych warunkach i sytuacji wyznaje zasadę ze nie warto się nad sobą użalać .Potrafi radzić sobie z przygotowaniem przyjeć przed wojną ze słuzbą i gotować w skromnej kuchence w Anglii powojennej .Zdecydowanie to ona była głowa swojej rodziny niż jej mąż któremu potrafi wybaczyć przelotne romanse w czasie wojny i ich rozłąki.Warto poznać tę osobę m.in odzanczoną Orderem Usmiechu za pomoc dzieciom chorym onkologicznie .Książka spora ponad 500 stron - ale czyta się szybko.Ciekawe zdjęcia .

Lubię biografie i wszelkie wspomnienia, coś co wydarzyło się naprawdę, co ma odbicie w rzeczywistości, więc gdy do moich rąk trafiła "Moja teczka" ucieszyłam się bardzo! I nie zawiodłam się! Autorka bez upiększania opowiada o sobie i swojej rodzinie. Toksyczna babka i matka miały ogromny wpływ na jej życie i stosunek do własnych dzieci. Ale życie wciąż płynie, nie da się cofnąć czasu i często żałujemy swoich decyzji, czy braku reakcji na pewne sytuacje. Tak jak Ewa Berberyusz. Jej historia wciąga jak wir wodny. Polecam!

Dość wyidealizowany obraz Karola Szymanowskiego oczami uwielbiającej go wyraźnie siostrzenicy, Kici, dla której przez ważny okres dzieciństwa pełnił rolę ojca i opiekuna. Przedstawia zakopiańskie losy artysty, zwracając uwagę na jego przyciągającą ludzi pasję i życzliwość, na wielkie pokłady chęci niesienia pomocy niezależnie od własnych, dość poważnych problemów zdrowotnych i finansowych. Mowa tu o ciągnących do jego zakopiańskiej wilii, Atmy, dziś muzeum pamięci artysty, tłumów: członków dość licznej warszawskiej rodziny, uczniów i współpracowników, sławnych przyjaciół, jak Jan Lechoń, Karol Stryjeński, wymawiający artyście raz po raz przyjaźń Witkacy, ekscentryk i furiat napawający dziewczynkę grozą nie mniej jednak niż obcesowa i wyniosła w jej oczach Zofia Nałkowska. Zwraca też uwagę na jego czułe, niemal rodzinne relacje ze służbą i społecznością lokalną, nie tylko artystów, ale głównie prostych ludzi gór. Dąbrowska pisze także o sobie z perspektywy dziecka, jakim wtedy była: o trudach rozłąki z Wujciem, o swoim wstydliwym zachłystywaniu się panjezuskami (naiwnymi rzeźbami lokalnych artystów), pierwszym nieszczęśliwym platonicznym uczuciu, stresogennym także dla Szymanowskiego zagubieniu dziewczynki z matką w górach. Poznajemy tutaj niechęć Szymanowskiego do intensywnych, brzydkich zapachów (jak woń tanich perfum) i niesmak, jaki budził w nim niski humor (frywolne psikusy dziewczynki czy lubieżne żarty drogiego mu skąinąd Pawełka). Tylko gejowska tożsamość Szymanowskiego zostaje tutaj skrzętnie ukryta za eufemizmami. To przykre, ale być może spójne z rzeczywistym sposobem manifestowania się tożsamości artysty w dusznej zakopiańskiej społeczności?

To jest właśnie ta książka, którą warto przeczytać, jeśli naprawdę interesuje nas osoba Gustawa Holoubka. „Wspomnienia z niepamięci”, będące zbiorem luźnych reminiscencji i rozlicznych przemyśliwań na bliskie aktorowi tematy, czyta się szybko, z niesłabnącym zainteresowaniem i – w moim przypadku – z rosnącym zadziwieniem. Że Holoubek to wielki artysta, że na zawsze wpisał się w historię polskiego kina i teatru, że to legenda naszej kultury – to wszystko jest oczywiste. Ale wcale nie było dla mnie oczywistym to, jak bardzo zajmującym, dobrym i inteligentnym był on człowiekiem. Owszem, nie sposób było nie widzieć i nie cenić jego kindersztuby; szacunku, z jakim zwracał się do ludzi, jego dbałości o język ojczysty, wybitnej erudycji, pełnego profesjonalizmu oraz ogólnej życzliwości i widocznej pokory w stosunku do życia, ale w jego „oficjalnym” wizerunku zawsze brakowało mi nutki jakiejś takiej … bo ja wiem… normalności? naturalności? Czegoś, co czyniłoby go mniej księżycowym, a bardziej przyziemnym. Ciągle wydawał mi się bowiem nieco … oddzielny, nieprzystępny, irytująco emfatyczny. A tu szok! „Wspomnienia z niepamięci” pozwoliły mi odkryć Gustawa Holoubka. Tak… dla siebie. Na użytek własny. Książka zaczyna się od pięknego wstępu napisanego przez Jana Holoubka, syna aktora, a dalej czeka na nas siedem wypełnionych po brzegi treścią i okraszonych licznymi zdjęciami rozdziałów, opowiadających o najważniejszych dla Gustawa Holoubka osobach, o przełomowych momentach w jego życiu, o dzieciństwie, o Krakowie, o początkach w teatrze, o religii, kościele, także o wojnie i polityce (ot, choćby rozdział OKUPACJA: traktuje ogólnie o władzy, ale i bardziej szczegółowo, np. o Rosji; o tej nieuzasadnionej, nie dającej się wytłumaczyć tęsknocie Rosjan za ZSRR, nawet – w skrajnych przypadkach – za łagrami [syndrom sztokholmski się kłania]; również o naszej, polskiej, niezrozumiałej, a nawet niezauważanej przez nas państwowości, o jedynych słusznych drogach rozwoju kraju, o odpowiedzialności za kraj… wspaniały wywód). Z autentyczną radością i rosnącą z każdą przeczytaną stroną ekscytacją zaczęłam pojmować, jakim ciekawym człowiekiem był Holoubek, jak nieprzeciętne miał poczucie humoru, jak wiele w życiu przeszedł, na jak wiele tematów miał do powiedzenia nie coś, ale coś autentycznie głębokiego i przemyślanego. Jego gra nie rusza mnie może tak, jak rusza mnie gra moich ulubionych aktorów, czyli Świderskiego, Łapickiego czy Zapasiewicza, ale jego człowieczeństwo, sposób bycia i podejście do życia otworzyło we mnie wiele ukrytych do tej pory „szufladek” i skierowało moje myślenie na wiele nowych ścieżek. I za to jestem cholernie wdzięczna. I także dlatego polecam tę książkę z całego serducha.

10 gwiazdek bo Wysocki to idol mojego pokolenia, a autorki "koński ogon" siał zgorszenie w polskich szkołach. Zaczęło się od filmu "Przed potopem" (1954), polska premiera (chyba??) 1957 i fryzury Mariny Vlady; uczennice z "bardzo dobrych domów" (jak śpiewano w kabarecie Jerzego Dobrowolskiego "Owca") były masowo odsyłane do domu za ów "koński ogon" i skruszone wracały do szkoły wraz z wezwanymi rodzicami, tudzież warkoczykami na głowie, bo takiego zberezeństwa włosowego szkoła socjalistyczna tolerować nie mogła i nie chciała. Demoralizujący wpływ Vlady pogłębił następny jej film pt "Czarownica" (1956). To ponad 60 lat od tamtych dni, a ja je tak dobrze pamiętam! To ja tak długo żyję!! To dla młodych tak znajome, jak dla mnie Powstanie Styczniowe. Tyle, że ja wspomnę o wojnie koreańskiej. A teraz uporządkujmy bazę Marina Vlady właściwie Marina de Poliakoff – Baidaroff (ur. 1938) - francuska aktorka, której przodkami byli Rosjanie. Popularność w Polsce przyniosły jej filmy "Przed potopem" Cayatte'a i "Czarownica" Michela. "Przed potopem" to film o zbuntowanej młodzieży, która wobec wybuchu wojny koreańskiej zamierza uciec na wyspy Polinezji, a "Czarownica" to film, ktorym Marina Vlady oczarowala caly świat; Wysockiego też. Malgorzata Piwowar na http://www.rp.pl/artykul/1166381-Dokument-o-Wysockim-i-Vlady.html pisze: "Ich wspólna historia trwała 13 lat. To był czas szczęścia i rozpaczy. Tak wyglądała miłość Mariny Vlady i Włodzimierza Wysockiego. Poznali się w 1967 roku w Moskwie, gdy on był dobrze rokującym aktorem Teatru na Tagance, a ona – francuską aktorką znaną z filmu „Czarownica", budzącego w ZSRR zachwyt. Ten film zobaczył też Wysocki i powiedział o Marinie – „ona będzie moja" – tak twierdzi Jurij Lubimow, reżyser i przyjaciel aktora. A Marina, kiedy zobaczyła Wołodię grającego w jednym ze spektakli – też się nim zafascynowała. Potem dopomógł los. Po spektaklu znaleźli się na tym samym przyjęciu. .. ...Dalsze wydarzenia toczyły się szybko, bo uczucie okazało się tak gwałtowne, że szybko zdecydowali się na nowe życie. Nie było to proste, bo oboje byli już w związkach - ona była matką trojga dzieci, on – dwóch synów..." Wladimir Wysocki (1938 – 1980) - pieśniarz, poeta i aktor. Wg Wikipedii „Jako aktor zyskał sławę swoimi kreacjami w Teatrze na Tagance oraz kilkoma rolami filmowymi m.in. w serialu kryminalnym pt. „Gdzie jest czarny kot” Dla większości był przede wszystkim pieśniarzem. Śpiewał niskim, ochrypłym barytonem, przy akompaniamencie gitary (później również z orkiestrą)....” Najtrafniej ocenia go Marina w liście po śmierci Władimira, pełnym żalu i pretensji do teścia, przedstawiciela sowieckiego betonu, który nie chciał z synem się pojednać (s. 235): „...Ten pijak, element antyradziecki, odszczepieniec, nierób, wróg, szaleniec, zły ojciec, zły syn, ten człowiek upadły, który zadaje się z cudzoziemką - to pański syn, Siemionie Władimirowiczu.. Ten podziwiany aktor, powszechnie uznany twórca, człowiek namiętnie kochający ziemię ojczystą, niestrudzony w pracy, patriota, wizjoner, sfrustrowany ojciec, cierpliwy, pobłażliwy dla pańskiej głupoty syn, ten człowiek wyzwolony i szczęśliwy w życiu prywatnym - to także pański syn.....” Świetna książka, choć ujawnia poważny mankament, poważny problem autorki ze zrozumieniem istoty rosyjskiego pijaństwa. Mimo własnych rosyjskich korzeni, mimo znajomości faktów (s. 39): „...od trzynastego roku życia pijesz na umór...”, mimo poznania wielu Rosjan, mimo szczerej chęci pomocy mężowi, nie jest w stanie zrozumieć „rosyjskiej duszy”, która żąda alkoholu, by się otworzyć i móc tworzyć. Abstynencja alkoholowa spowoduje abstynencję twórczą, a tego właśnie ona nie jest w stanie pojąć. Czyż nie widać tego również na polskim podwórku? Przecież dla całej plejady polskich twórców alkohol to „condicio sine qua non”. Okresy wymuszonej abstynencji, to złuda, bo „kto pił, ten będzie pił”, a jak nie będzie, to straci zdolność tworzenia. Wskutek tej niemożności zrozumienia, kryzys w ich związku się pogłębiał, aż do tragicznego końca. C' est la vie! A obciążanie winą ojca czy systemu jest naiwne. Jeszcze jedna refleksja po zakończeniu lektury: poznajemy punkt widzenia Mariny, a ja podziwiam siłę jego miłości, chociażby wtedy, gdy zaszywa kolejne esperale, wiedząc, że je wydłubie. Marina pisze (s. 55): „.....Masz wolny wybór, nikt nie zmusza cię do wznowienia kuracji ale nawroty choroby skłaniają cię do podejmowania kolejnych prób. Okresy wytchnienia trwają coraz krócej: od półtora roku przy pierwszym zaszyciu do kilku tygodni przy ostatnim....” Wysocki nie zaszywa esperalu dla ratowania siebie, bo jest absolutnie pewien nieskuteczności tego; on rozpaczliwie próbuje ratować ich związek; on, w swoim mniemaniu, się poświęca.... I dlatego ten związek nie ma już szans, on chyba od początku ich nie miał... Zakończę trafnymi słowami Lubimowa (s. 218): „Pasternak, Achmatowa czy Wysocki wzbudzili swoimi wierszami więcej niż podziw - wzbudzili miłość” Łza w oku się kręci, więc wchodzę na https://www.youtube.com/watch?v=HbaZVb3ILD4 i słucham na początek „Ballady o miłości” PS Ciekawostka: Marina Vlady mieszkała w Maisons – Laffitte, jak Giedroyć i jego „Kultura”

Stanisława Celińska ,to jedna z moich ulubionych polskich aktorek.Kiedy przeczytałam tę książkę miałam pewien niedosyt .Aktorka opowiada o sobie ,swojej codzienności,pracy na planie filmowym i w teatrze,ale pozostaje jednocześnie jakaś nutka tajemnicy,którą najlepiej skwituje cytat z tejże książki "Nigdy nie pokazuj całej dupy... To głęboka prawda...,tak uważam.Zachęcam do przeczytania tej książki.

"Bo on jest klezmer Ciągle na klarnecie gra[...] Bo on jest klezmer Serce swej muzyczce dał ...". Dzieciństwo Poldka przerwała wojna. Kolejno stracił wszystkich członków rodziny. Uratował go talent muzyczny. Ta książka to biografia ostatniego klezmera Galicji; człowieka nietuzinkowego, utalentowanego. Sam Steven Spielberg przy tworzeniu 'Listy Schindlera " opierał się na Jego wiedzy dotyczącej muzyki klezmerskiej!

Nie zawsze warto tępymi słowami przyszpilać delikatnego motyla. Dlatego napiszę po prostu, że to zaskakująco piękna książka. Piękna, czuła, ludzka. Książka o odchodzeniu, o pamiętaniu oraz o odbudowywaniu i budowaniu pamięci w trakcie tego odchodzenia. Zapis bycia świadkiem odchodzenia bliskiej osoby. Zapis bycia towarzyszem śmierci. W moim odczuciu jest to cudowna rzecz do niespiesznej kontemplacji, ale wielu może rozczarować ze względu na znikome ilości anegdot/informacji/wspomnień z życia zawodowego aktorki. Jeśli więc ktoś szuka tu pikantnych smaczków, teatralnych czy filmowych ciekawostek itp. - będzie zawiedziony. Więcej tu bowiem prozy i grozy życia niż wielkich gal i wielkich nazwisk z branży.

Pasjonująca lecz nie łatwa lektura. Nie tylko pod względem ilościowym co przede wszystkim pod względem wiedzy. Przez wspomnienia przewinęło się tyle imion, nazwisk, że przy mniej uważnym czytaniu z łatwością można zgubić wątek i sens czytania. Jest to tym bardziej utrudnione w pierwszej części książki, albowiem w rodzie Jerzego Krzyżanowskiego zbyt wielu było Marianów, Kalikstów czy Jerzych. Mimo trudności jest to warta poświęconego czasu lektura. Tyle z niej wyniosłam na temat Gdyni, Gdańska czy wileńskiej sekcji AK. Niezapomniane są też informacje na temat udziału kobiet z rodziny w wojnie a przede wszystkim w powstaniu. Dla mnie, osoby urodzonej wiele wiele lat po wojnie, wizja ówczesnego życia, budowania "nowej ojczyzny"komunistycznej była zobrazowana w sposób ludzki, odczuwalny i dający do myślenia. Przerażające były praktyki komunistów, ich nieludzkie traktowanie innych i to nawet po śmierci (warte uwagi są informacje na temat śmierci i pochówku generała Wilka). Książka towarzyszyła mi dłużej niż przypuszczałam, lecz cieszę się że poświęciłam jej czas i pochyliłam czoła nad osobami, których już nie ma a które tyle wniosły aby nasza ojczyzna była wolna.

Całkiem przyjemna lektura. Sporo w niej historii Mazur, a szczególności wioski Drwęck, gdzie Andrew Tarnowski kupił letni dom. Tą piękną, pełną zieleni, rozleglych lasów wioskę założyli Krzyżacy. Niestety w momencie gdy Tarnowski w niej zamieszkał, była już mocno zaniedbana. Poniemieckie cmentarze zostały całkowicie zdewastowane przez polską ludność, w akcie zemsty. Andrew oprócz tego, że opowiada o sobie, przedstawia również mieszkańców i ich skrócone historie życia. Jak sobie radzili żyjąc w biedzie, jak to się stało, że ich miejscem docelowym jest akurat Drwęck. Andrew na początku przez mieszkańców traktowany był jak bogaty angol, od którego przy byle okazji warto wyciągać kasę zawyżając ceny, jednak z czasem ich stosunki stawały się coraz lepsze, a Andrew wraz z żoną i dziećmi odnaleźli swój raj na ziemi. Książka interesująca na swój sposób. Osobista. Czyta się lekko a przy okazji można dowiedzieć się wielu szczegółów.

Świetna książka dla miłośników TAMTEGO filmu, teatru i wybitnych osób, którzy je tworzyli. Dla mnie ważna także z innego powodu. Otóż Pan Jerzy nie waha się mówić otwarcie o miłości do kotów i traktowaniu serio zjawisk nadprzyrodzonych. W dzisiejszym, materialistycznym świecie, to ważny głos. Gorąco polecam!

Obawiałam się, że pomimo zawartej w tytule wyraźnej sugestii co do przedmiotu tego wydawnictwa, będzie to rzecz tandetna, bulwarowa, w najlepszym wypadku powierzchowna, a na pewno natrętnie „krążąca” i stale powracająca do tematu bezdyskusyjnej urody bohaterki, jej relacji z mężczyznami oraz środowiskowych animozji. Na szczęście nic z tego nie miało tu miejsca. Owszem, jest tu troszkę anegdot filmowych, jest garść archiwalnych zdjęć, jest i sporo miłosnych historii, jest mnóstwo kobiecych zmagań z codziennością i niecodziennością, ale w głównej mierze ta książka to opowieść rozpoczęta z powodu niewyobrażalnej tragedii, opowieść przez tę tragedię boleśnie krocząca i opowieść do tej tragedii nieubłaganie zmierzająca. Nie było łatwo namówić Barbarę Brylską na tego typu „terapię”, na taką dość osobliwą w przypadku ceniącej prywatność aktorki dodatkową drogę uporania się ze stratą własnego dziecka, ale lata prawdziwej i sprawdzonej przyjaźni z autorką sprawiły, że artystka znalazła w sobie i siłę, i chęci, i potrzebę podzielenia się z innymi swoim dramatem. Zrobiła to w swoim stylu – prosto, pięknie, ufnie, intuicyjnie, łagodnie i w wyważony sposób, ale konsekwentnie w ustalonych przez siebie granicach. Czyta się bardzo szybko, ale trudno. Im dalej w te wspomnienia, tym trudniej, smutniej, ciszej. A nie ma tu spoufalania się z czytelnikiem, nie ma tu ani krztyny epatowania rozpaczą, nie ma emocjonalnego roznegliżowania. Może właśnie stąd bierze się ten ciężar?

Kopciuszek dwudziestolecia międzywojennego. Chyba właśnie to sformułowanie wybrałabym, gdybym jednym krótkim zdaniem miała wypowiedzieć się o Hance Ordonównie, a właściwie o Marii Annie Tyszkiewicz z domu Pietruszyńskiej. Urodzona w 1902 roku w rodzinie kolejarza zdołała wypracować sobie status międzynarodowej gwiazdy. A poprzez małżeństwo z hrabią Michałem Tyszkiewiczem w hierarchii społecznej awansowała jeszcze wyżej. Jak ta skromna dziewczyna trafiła na scenę najsłynniejszego teatrzyku przedwojennej Warszawy Qui Pro Quo? Zdawać by się mogło, że los zawsze jej sprzyjał. Najpierw wybór szkoły. Rodzice posłali Hankę do Szkoły Baletowej przy Teatrze Wielkim w Warszawie z czysto prozaicznych powodów. Szkoła zapewniała swoim uczniom bezpłatne śniadania i obiady, co było niezwykle istotne dla małej Hanki, bo w domu nie zawsze był obiad. Później przychodzi czas na debiut w teatrzyku Sfinks. I wtedy również może mówić o sprzyjającym losie, ponieważ w Sfinksie poznaje Karola Hanusza, który pomaga jej w początkach kariery. To właśnie on wymyśla dla niej pseudonim artystyczny, pod którym przejdzie do historii. Ale nie tylko ślepy los kształtuje losy młodej Hanki. Gdyby nie jej determinacja i odwaga nie osiągnęłaby swojego sukcesu. Gdy widzi, że w Warszawie trudno będzie jej się przebić wyrusza na prowincję. Po powrocie do stolicy pomocną dłoń wyciąga do niej ponownie Hanusz. Później Ordonka będzie miała innego protektora, a przede wszystkim wspaniałego nauczyciela, który wydobędzie z niej ukryty dotąd talent. Dopiero wtedy, gdy trafiła pod skrzydła niezwykłego Fryderyka Jarossego zrozumiała jak amatorsko do tej pory działała. Nie zmarnowała swojej szansy i przy nim bardzo mocno rozwinęła swoje sceniczne umiejętności. Dowodem tego może być choćby kontrakt z Qui Pro Quo, z którym związane były takie gwiazdy jak Mira Zimińska, Zula Pogorzelska, Eugeniusz Bodo, Adolf Dymsza, Mieczysław Fogg czy Tadeusz Olsza. Teksy dla Qui Pro Quo pisał nie byle kto, a Julian Tuwim i Marian Hemar. Hanka już jest gwiazdą, którą zapraszają sceny nie tylko warszawskie, ale także paryskie, berlińskie i wiedeńskie. To życie jak w bajce przerywa wojna. We wrześniu 1939 roku dotychczasowy świat runął. Tadeusz Wittlin tę biografię napisał nieszablonowo, bo nie zachowując chronologii, co absolutnie nie utrudnia czytelnikowi odbioru. Zaczął od pierwszych dni września 1939 roku, gdy cała Warszawa stanęła do obrony. Kolejne jakże smutne spotkanie Tadeusza i Hanki w opuszczonym barze Hotelu Europejskiego, w którym nie tak dawno przecież tętniło życie warszawskiej artystycznej cyganerii. Teraz siedzą przy czarnej kawie i żegnają się. I Tadeusz, i Hanka chcą opuścić Warszawę. Ordonka, po pobycie w więzieniu na Pawiaku, z którego wyciągnął ją mąż, planuje wyjechać do Wilna. Tym samym zyskała kilka miesięcy względnie spokojnego życia. Do czasu aneksji Litwy do ZSRR. Aresztowana przez NKWD została zesłana do łagru w Uzbekistanie. I tego łagru pewnie by nie przeżyła, gdyby nie zbawienny dla tylu zesłanych Polaków układ Sikorski-Majski. Hanka również skorzystała z amnestii i wyruszyła do punktów zbornych Armii gen. Andersa. Do Polski już nigdy nie wróciła. Zmarła pięć lat po wojnie w Bejrucie. Przedtem jeszcze raz miała okazję spotkać się z Tadeuszem Wittlinem, którego poprosiła o napisanie biografii. Gdy ten wyciągnął notatnik, z ust Hanki popłynęła opowieść … Całość na: https://monikaolgaczyta.blogspot.com/

Początek dość trudny. Dzieje prababć, pradziadków, sporo odległych dat, miejscowości, herby i kto z kim krwią był powiązany. Aż tak dla mnie niezbyt istotne kwestie, więc pozwoliłam sobie ciut je poomijać. Od kolejnego rozdziału zaś zostałam wciągnięta w książkę bez reszty. Nie przeszkadzał nawet brak lupy do tak drobnej czcionki ;-) Michalina Wisłocka spisała wszystkie zapamiętane, godne podzielenia się z innymi fragmenty swojego dzieciństwa. Prym wiedzie oczywiście rodzina, czyli rodzice, dwóch braci oraz dziadek. Jednak na drodze swojego życia, którą prowadzi nas autorka, napotykamy też osoby bliskie jej pod wieloma względami, dokładające swoją cegiełkę w budowania przez nią światopoglądu, lub po prostu ludzi, którzy mignęli lecz zapadli w pamięć. Są to wspominki w większości idylliczne, harmonijne. Wakacje na wsi, obserwowanie natury, narodziny brata, zwanego przez Michalinę - bratkiem, narodziny drugiego brata Jaśka, oraz późniejszy wspólny czas. Przejrzyście opisuje lata spędzone w łódzkim, okazałym gmachu szkolnym, w którym mieli swoje mieszkanie, zaś za częścią okien - ogród botaniczny, i z którego w późniejszym czasie zostali wypędzeni przez Niemców. Wisłocka pismo ma wartkie i zwiewne, chociaż może momentami zbyt drobiazgowo pochyla się nad jakimś tematem. Przedstawia też kilka kart z oryginalnego dziennika, pisanego w latach 1930/32. Zabawia barwnymi anegdotkami, ale też nie szczędzi smutnych dla niej chwil. Z dumą opowiada o krótkimi, aczkolwiek istotnym we wspomnieniach spotkaniu z prezydentem Mościckim. Miła dla oka i duszy lektura, z którą nie sposób się nudzić, a dodatkowo wiedzę z czasów przedwojennych można uzupełnić.

Ksiazka, o ktorej trudno zapomniec. Przedstawione w niej tragiczne losy Polakow podczas II wojny i po jej zakonczeniu. Cale rodziny zmuszone byly do pozostawienie majatkow i dorobku calego zycie z dnia na dzien, a potem zeslane, na tulaczke po swiecie, glod, choroby i smierc. Ksiazka zawiera wiele fotografii, ktore dodaja autentycznosci tym historiom. Po przeczytaniu ksiazki pozostala mi taka refleksja , jak czlowiek jest w stanie to wszystko przezyc.

Katia Mann bardzo wzbraniała się przed napisaniem tych wspomnień. Kiedy już zaczęła, nakłoniona podstępnie przez dzieci, była zdziwiona przyjemnością, jaką jej to sprawiło. Zawsze żyła w cieniu męża Noblisty. Zaczyna od wspomnień dzieciństwa, domu rodzinnego - domu otwartego. Ojciec słynny matematyk, wielbiciel muzyki, kompozytor. Bardzo lubił udzielać się towarzysko, więc dom ciągle pełen był zacnych gości, rozbrzmiewał muzyką i retoryką. Thomas Mann pierwszy raz zobaczył ją wskakującą z książkami do tramwaju i zauroczony odszukał. Przeżyli wspólnie pięćdziesiąt lat. Najpierw w Monachium, potem na emigracyjnej tułaczce w USA . Tęsknili bardzo za Europą, mając za sąsiadów innych europejskich intelektualistów m.in. Einsteina, Schonberga, brata Thomasa - Henryka, wraz ze skandalizującą żoną Nelly . ( Parę lat temu, nasza telewizja pokazała znakomity spektakl Teatru Tv "Opowieści Hollywoodu", przedstawiający atmosferę tego trudnego etapu życia antyfaszystowskich, niemieckich intelektualistów. W rolę narratora wcielił się Janusz Gajos.) Katia dokładnie opisuje metody pracy męża. Można by pomyśleć, że słynna ,, Czarodziejska góra " powstała dzięki jej nadwątlonemu zdrowiu . Lekarze wysłali ją do sanatorium w Davos , a mąż odwiedził ,,(...) Był pod tak silnym wrażeniem tamtejszego środowiska i wszystkiego, o czym mu opowiadałam, że od razu wpadł na pomysł napisania noweli o Davos (..) Z zaplanowanej noweli powstała ,, Czarodziejska góra". Raz jeszcze dzieło miało swoją własną wolę. " Napisała wspomnienia subtelne, dyskretne. Nie śmiem się domyślać, czego nie opisała....

Uwielbiam takie książki. Jest tam wszystko i piękne beztroskie dzieciństwo i straszny czas wojny i powojenny i trudny okres PRLu, a wszystko to historia prawdziwa. Już dość dawno przeczytałam tę książkę ale do tej pory czuje smak, zapach i krajobraz tamtych czasów.

Ewa, młoda dziewczyna z zamożnej, inteligenckiej rodziny zdaje maturę i z niecierpliwością oczekuje co przyniesie życie. Niestety, zaraz wybucha wojna, liczna rodzina Ewy ewakuuje się z Tarnowa na wschód i w końcu osiedla we Lwowie. Po kilku miesiącach niespodziewane walenie do drzwi i ...... wiadomo, zsyłka na Sybir. Ucieczką od rzeczywistości jest pisanie. Pisze wiersze, opisuje ciekawe wydarzenia - te notatki staną się później podstawą niniejszej książki. Być może autorka "lepiej trafiła", być może miała inne spojrzenie na rzeczywistość, być może po prostu skupiła się na trochę innych rzeczach - w tych wspomnieniach nie znajdziemy wielu, wstrząsających opisów codziennego życia na zesłaniu, okrucieństwa Sowietów. Autorka nauczyła się przyjmować życie jakim jest, nie pytać dlaczego, gdyż zrozumienie absurdów sowieckiej polityki i codziennego ówczesnego życia w Rosji, jest niemożliwe. Tych absurdów znajdziemy tu wiele... Niniejsza książka to kolejna na mojej liście pozycja związana z zesłaniem na Syberię. Choć oparta na autentycznych przeżyciach autorki, napisana jest w 3-osobowej narracji i w formie powieści. Wg mnie to bardzo dobry zabieg, czyta się dobrze, szybko i z przyjemnością, a fakt iż autorka serwuje nie tylko suche fakty, lecz również przemyślenia młodej dziewczyny podnosi wartość i autentyczność jej przeżyć.