Las Czasu. Bez powrotu

Komiksów dla młodszej młodzieży na polskim rynku jest coraz więcej i sądzę, że to dobrze. Szeroka oferta oznacza bowiem, że każdy znajdzie coś dla siebie, albo jeśli chodzi o jedną serię, albo o gatunek. I tak - czekając na kolejne zeszyty jednego cyklu, możemy zaczytywać się w kolejnym. Jeśli więc wasze dzieci najchętniej sięgają po opowieści z kręgu fantasy, to możecie zaproponować im Las Czasu Matea Guerrery i Tristana Revlota, którego pierwszy tom - Dzieci Kamienia - jest już dostępny. Pierwszy tom bardzo dobrze sprawdzi się jako wprowadzenie w serię. Mamy tu szansę na poznanie bohaterów i rzucenie okiem na ich temperament jeszcze zanim zaczną się wydarzenia, ale też jest już zawiązanie akcji. Jest tajemnica działania kamienia i niejedna tajemnica związana z dziećmi, które... utknęły w czasie. Już przy pierwszym spotkaniu widać, że będzie tu co odkrywać w kolejnych odsłonach. Kreska Guerrery jest świetna. Postaci są zróżnicowane i przyciągają oko. Kadry mają dynamikę i nawet bez tekstu są nośnikiem historii. Ale rewelacyjnie rysownik uchwycił też mimikę postaci, która z założenia w komiksach jest zawsze nieco uproszczona. Guerrero za pomocą prostej kreski tę mimikę oddał świetnie. Las Czasu to historia, w której wiele jest do odkrycia. Ale już teraz widać, że na czytelnika czekają barwni bohaterowie, zagadki, magia i walka z - nomen omen - czasem. I nie tylko. Zaintrygowała mnie, bo widzę tu potencjał na ciekawą historię fantastyczną z młodymi bohaterami w rolach głównych. Będę wypatrywać kolejnych odcinków.

Ciekawa historia o czarnym kocie, którego spotkało trochę nieszczęść i trudności, ale w końcu przytrafiła mu się też prawdziwa rodzina. Początek może być trochę trudny dla zbyt małych i wrażliwszych czytelników, myślę jednak, że może to być wartościowa lektura, gdy dziecko samo będzie chciało mieć zwierzaka.

Po tym, jak w ósemce emocje wystrzeliły w kosmos, dziewiątka nie zwalnia. Finał turnieju „Mistrzowie E-sportu” to już nie zabawa w klikanie – presja rośnie, Feniksy mają o co walczyć i naprawdę to czuć. E-sport nie jest tu dodatkiem, tylko pełnoprawnym polem bitwy – z napięciem, strategią i tym „albo teraz, albo wcale”. A jednocześnie to wciąż „Louca”: humor, nieporadność głównego bohatera, Nathan dorzucający swoje trzy grosze i lekkie zamieszanie uczuciowe. Ale tym razem robi się też mroczniej. Wątek zagrożenia nie jest tylko tłem, a scena pożaru potrafi wybić z komfortu. Jest groza, jest niepokój i przez chwilę naprawdę przestaje być tak beztrosko. To nadal seria nieidealna. Ale jeśli ktoś myśli, że to tylko komiks o piłce nożnej – dziewiąty tom skutecznie wyprowadza z błędu. I znów kończy w momencie, w którym człowiek ma ochotę krzyknąć: serio, teraz?

Przed Wami kolejna część przygód Strażniczki Małych Ludzi, w tej historii będziemy odkrywać tajemnice Smoczych Łez. Jeśli nie znacie pierwszego tomu to Wam wyjaśnię że Elina ma zdolności jak jej babcia i widzi więcej niż każdy człowiek. A dzięki specjalnemu balsamowi może poznać wszystkie tajemnice i cudowności magicznego świata swoich przyjaciół. Tym razem jest problem, by zrobić nowy balsam trzeba zdobyć smocze łzy które jak wiadomo nikt nie dostanie w pierwszym lepszym sklepie nawet ezoterycznym. Elina wyjeżdża na kolonie i tam zamierza zrealizować swój plan. Jak się okazuje spotkanie smoka nie jest takie trudne, ciężej niestety jest zdobyć smocze łzy. Dziewczyna i jej przyjaciele muszą odnaleźć miejsce w którym zostało schowane smocze jajo, musi ono wrócić powrotem do smoczego taty. To nie będzie łatwe zadanie bo tego drogocennego jaja pilnuje pewien złośliwy Mag. Jak sądzicie czy uda się odzyskać utracony skarb? Co z tymi łzami? Czy kamienna klątwa może zamienić się miejscami i na koniec czy można choć trochę nagiąć zasady by inni też mogli zobaczyć choć odrobinę tego tajemniczego i pięknego świata? Wspaniała przygoda młodej dziewczyny pokazuje nie tylko jej determinację ale przyjaźń która warto pielęgnować. Za egzemplarz do recenzji dziękujemy wydawnictwu @egmont_polska 🐉

Jest to zbiór zabawnych historyjek z życia zombie na cmentarzu oraz ich koleżanki -poetki Margotki. Komiks bardzo na luzie, można wziąć do ręki, przeczytać kilka stron, pośmiać się i wrócić za jakiś czas. Nie ma tu jakiejś ciągłości fabularnej. Jeśli komuś odpowiada estytka to komiks godny polecenia.

Dziś mam dla Was propozycje bardzo świąteczną 🎅Siostry Niezapominajki - Trzy życzenia ✨ Dla nas to pierwsze spotkanie z tymi sympatycznym dziewczynami, ale mega pozytywne. Dziewczyny szykują prezenty na Święta, odkrywszy że nie ma prezentów dla nich wyszły na zakupy. Spotykają pewnego Mikołaja który podarował im pewną rzecz która ma wspomóc spełnienie ich marzeń. Każda z sióstr ma swoje skryte marzenie, ale tak naprawdę liczą się te z serca. Ich plany się trochę komplikują.. Dziwnym zbiegiem okoliczności 😏co mobilizuje je do znalezienia rozwiązania do każdego napotkanego problemu. Każda z nich zużyła po jednym marzeniu które ma się spełnić. Czy magia rzeczywiście istnieje? Bardzo sympatyczna historia i śliczna grafika wewnątrz komiksu ✨🎅 naprawdę świetny pomysł na prezent pod choinkę ✨ Za egzemplarz do recenzji dziękujemy wydawnictwu @egmont_polska

Powiedzieć, że akcja jest dynamiczna, to jakby nic nie powiedzieć. Ona pędzi niczym spłoszony koń, niczym huragan, niczym stado słoni w amoku. I podobnie jak opisane przed chwilą sytuacje – nie bierze jeńców. Jeśli tylko na moment uwaga czytelnika się rozproszy – to pozamiatane. Nie będzie wiedział jak to się stało, że czarujący (nomen omen) młody Grześ jest aktualnie młodym, ponętnym mężczyzną, który biega po zaczarowanym lesie. I to na dodatek w towarzystwie. Taaak, dzieje się. Co więcej, czas i miejsca wydarzeń zmieniają się niczym w kalejdoskopie. Lecz jeżeli nie przeraża was taki rollercoaster, to zapewniam, że zabawa podczas lektury będzie znakomita. Grześ i jego chęć udzielenia pomocy magicznym stworzeniom, jego mniej lub bardziej umiejętne unikanie szkolnych obowiązków gwarantują przyjemnie spędzony czas. Tak przez kwadrans. Mniej, więcej. Kreska może odrobinę chaotyczna, lecz da się ją polubić. Polecam

Jak zwykle w tym duecie napisali panowie dobrą ornitologiczną przygodę. Chociaż te suchary były naprawdę suche... Mam nadzieję, że dzieci się przy nich dobrze bawiły. Dowiedziałam się o ptakach, które robią norki w skarpach i w końcu przystępnie o modliszkach.

Przed Wami Strażniczka Małych Ludzi. Tom 01. Wróżkowy balsam. Elina młoda dziewczyna która po odwiedzinach u babci ma pewną misję do spełnienia. Nie tylko odkrywa magiczny świat pełen pięknych istot ale również zostaje ich strażniczką. Jej zadanie w cale nie będzie proste a konsekwencje mogą być naprawdę niebezpiecznie zarówno dla niej jak i magicznych istot. Elina musi odnaleźć rusalke inaczej wszystko się naprawdę skomplikuje. Jak się domyślacie początki w tym jakże nieznanym świecie nie będą proste no i trzeba się uczyć zaklęć magicznych by wiedzieć jak wydostać się z problemów. Zapowiada się naprawdę bardzo fajna seria przygód młodej strażniczki która nie raz będzie miała nie lada zagadkę do odgadniecia. Jeśli czytaliście Basniobor to mogę z czystym sumieniem stwierdzić że mamy tu podobny świat 😻 Za egzemplarz do recenzji dziękuje wydawnictwu @egmont_polska 💖

Piękna, młoda, a nawet nastoletnia (czyli bardzo młoda) czarownica usiłuje się dowiedzieć czegoś więcej o swoim darze. Zadanie jest utrudnione, ponieważ dziewczyna ukrywa przed swoją babcią, iż odzyskała utracone zdolności. Pęd do tego, by posiąść wiedzę jest ogromny. Zatem w tajemnicy, wraz z przyjaciółką Olgą, udają się na wieżę Saint-Jacques, jedyną ocalałą budowlę po kościele świętego Jakuba od Rzeźników. Co się tam wydarzy? Czy dziewczęta zdobędą to, po co przyszły? Kim był tajemniczy księgarz, a może alchemik, Nicolas Flamel? Zainteresowani? Poczytajcie. Kreska bardzo przyjemna dla oka, fabuła na tyle zagmatwana, by nie uśpić czytelnika, a postacie sympatyczne. Już zaczęłam się rozglądać za trzecim tomem. Polecam.

Przypadkiem natknęłam się na dany komiks. Ładne ilustracje i styl przykuły moją uwagę. Od razu go wzięłam sobie do czytania. Przyjemna atmosfera i niesamowite detale. Żal że tak mało stron w jednym tomie! Na pewno będę sięgać po kolejne. Polecam. Magiczne i przyjemne dla oka ilustracje

O ile pierwsza część tej komiksowej serii bardzo mi się spodobała, o tyle ta kontynuacja jakoś mniej przypadła mi do gustu. Jakby za dużo się tu działo w zbyt krótkim czasie, był też natłok postaci, wątków - co momentami powodowało chaos. Seria jak najbardziej z potencjałem, ciekawa fabularnie, przybliża świat egipskiej mitologii. Czekam, co autorzy wymyślą w kolejnych częściach ;)

Célestin i Tyrl to od tej pary będzie zależało bardzo wiele. Niestety pomimo zatrzymania Calvina Crossland wcale nie jest bezpiecznie. W końcu gigant Alyphar nadal jest na wolności, a zapanowanie nad nim nikomu się nie udało. Na dodatek kontroluje inne giganty, które przez to sieją zniszczenie na całej kuli ziemskiej. Czy Célestin i Tyrl dadzą sobie radę? Czy pokonają przeciwników? Czy uratują pozostałe dzieci? To kolejny tom z serii i tak jak poprzednie, tak i ten okazał się świetny, ciekawy, wciągający, pełen przygód. Niestety to ostatni z tego cyklu, co nas mocno zasmuciło. Na szczęście wszystkie wątki ładnie się „domknęły”. Wizualnie komiks jest ciekawy. Znajdziemy w nim ilustracje, które przyciągają wzrok i zachęcają do poznania treści. Naszym zdaniem komiks jest wart poznania i z przyjemnością polecamy. Recenzja pojawiła się również na moim blogu - https://anka8661.blogspot.com/2025/01/Giganci.%20Yatho.%20Tom%206wydawnictwoegmont.html

Diuny nigdy mało, a forma powieści graficznej sprawdza się zaskakująco nieźle, dodatkowy plus, za wizualizacje myśli bohaterów które w Diunie są bardzo ważne. (Jest duża szansa, że jeśli ktoś zachwycał się politycznymi intrygami z Pieśni Lodu i Ognia, nigdy nie czytał żadnej z Kronik Diuny.)

Poprzedni tom czytałam blisko rok temu, więc musiałam sobie przypomnieć część wątków. Od strony graficznej nie mam zastrzeżeń , szczególnie podobają mi się ilustracje pól, lasów oraz wsi. Są sielskie, budzące poczucie bezpieczeństwa, spokoju - jednak to tylko złudzenie, w tle czai się niebezpieczeństwo. Niebezpieczeństwo zarówno ze strony magicznych istot, jak i zawistnych ludzi. Mocną stroną fabuly są istoty magiczne zaczerpnięte z mitologii słowiańskiej i podań ludowych: południca, domowik, licho, owinnik, bzowik i inne, które stanowią ciekawą alternatywę dla istot wywodzących się z literatury fantasy. Nie ma tu elfów, krasnali, hobbitów, smoķów, trolli itp. Ten tom nie przyniósł odpowiedzi na wiele pytań, nie rozstrzygnął wielu wątków, ale dał nam kilka wskazówek co do historii Mirko i Sławy, a także wskazał prawdziwe intencje znalezionej dziewczynki. Jestem ciekawa kontynuacji, więc na pewno sięgnę po kolejne tomy.

Końcówka XVIII wieku przyniosła odkrycia w Egipcie, które później przerodziły się w kolonialny rabunek artefaktów. Wyścig w poszukiwaniu mumii, szerokie wykorzystywanie ich w medycynie i kosmetyce oraz przenoszenie skarbów do stolic imperiów kolonijnych sprawiło, że wiele znalezisk zniszczono, a reszta rozmieszczona jest po całym świecie. Komiks „Alemina. Ścigana” Carole Trébor i Gabriele Bagnoli przenosi nas do jednego z muzeów archeologicznych, w którym znajduje się sala sarkofagów z czasów XVIII dynastii. Jej mieszkanką jest nastolatka będąca mumią księżniczki o imieniu Alemina. Z powodu przeszłości jest to postać niezwykła. Do tego należy do nielicznych mumii, które po wiekach się przebudziły. To wiąże się z koniecznością życia w ukryciu oraz wielką nudą w czasie otwarcia muzeum. Noc staje się czasem jej aktywności. Widzimy nastolatkę bawiącą się z wydrą, szukającą rozrywek oraz czekającą na comiesięczne odwiedziny mamy, faraonki Hatszepsut. Tym razem wizyta rodzicielki wygląda inaczej. Zamiast miło spędzonego czasu Alemina musi uciekać przed Mollosami. Marzenie o wolności zmienia się w poszukiwanie dobrego schronienia, uniknięcia złapania przez tropicieli chcących zamknąć ją w Więzieniu dla Strasznych Istot.. Mimo starań para tajnych agentów depcze jej po piętach. Uniki, zmyłki wydają się nic nie dawać. U celu swojej podróży Alemina spotka wiele tajemniczych mitycznych i legendarnych istot. Pojawia się tu mumia Anchet- spadkobierczynii rodu zapoczątkowanego przez Hatszepsut i boga Amon-Re, węża- Ureusa będącego obrońcą faraonów, Biankę o morskich włosach, Juliusza przywodzącego na myśl mroczne postacie z utworów Edgara Allana Poe’go, ducha, nietoperza- Sybillę. Dowiadujemy się, że tych istot jest więcej, czyli mamy zapowiedź bardzo urozmaiconej akcji. „Alemina" to intrygujący komiks podsuwający troszkę historii, sporą dawkę humoru oraz ważne problemy społeczne. Pojawi się tu temat otwartości, tolerancji, wolności i równych praw. Teraźniejszość pięknie przeplata się z nawiązaniami do przeszłości. Retrospekcje pojawiają się w postaci opowieści bohaterów, przemyśleń umieszczonych w żółtych ramkach. Historia Aleminy jest ciekawa szczególnie przez pokazanie funkcjonowania różnych grup społecznych w starożytnym Egipcie. Do tego dostajemy wartką i pełną napięcia akcję umieszczoną w czasach bliskich czytelnikom. Cykl „Alemina” zapowiada się ciekawie. Wielkie znaczenie w komiksie ma oczywiście szata graficzna. Ten element jest tu ciekawy, ładny, estetyczny. Z jednej strony prosta kreska, a z drugiej bogactwo szczegółów, ciekawie pokazane postaci. Nie brakuje tu przejść między kadrami, spojrzeń z różnej perspektywy, znikającego tła. Scenarzystką cyklu jest Carole Trébor, francuska autorka literatury dla dzieci i młodzieży z historycznym wykształceniem i dobrą znajomością starożytności. Swoją wiedzę wplata w lekkie historie skutecznie przyciągając uwagę młodych czytelników. Mimo lekkości komiks zawiera sporą dawkę wiedzy. Pojawiają się w nich opowieści o wierze Egipcjan, wylewach Nilu, uzależnienia życia ludzkiego od kaprysów rzeki, hieroglify, bogowie, magiczne przedmioty. Sama pierwszoplanowa bohaterka jest postacią niezwykłą, bo jako dziewczyna nie miała szansę na władzę, ale dzięki podstępowi udało jej się zarządzać państwem. Ten spryt oraz żywiołowość, niestandardowe myślenie pozostaje z nią też po śmierci. Nie przypomina mumii z filmów. Zamiast tego jest przyjacielska i łatwo wpada w kolejne tarapaty. Do tego szybko dostrzega zmiany, jakie zaszły w otaczającym świecie, zachwyca się nowymi rozwiązaniami. Nie jest sztywno przywiązana do tego, co było dawniej.

Zapomniana, odcięta od świata, ale nie bezludna. W samym jej sercu mieszka wraz z tatą dziewczynka. Piękny mógłby to być obrazem z rodzinnego albumu, gdyby nie to, że trzyma ich tu, jak w lodowym więziennym uścisku, tajemnicza siła. Siła przepełniona smutkiem i tęsknotą, którą otulila wiecznym zimowym snem całą wyspę. Lila z reguły nie opuszczała ciepłego i bezpiecznego progu domu, aż do dnia, w którym jej tata nie wrócił z połowu. Wiedziona niepokojem, rusza mu przez śnieżne zaspy na ratunek, ale nie wie jeszcze, że odnajdzie go też dla siebie i dla wyspy. Bezkresna biel skrywa wiele tajemnic: tajemniczy las, posążki jizō niosące ważne przesłanie, dawno niewidziany wilczy przyjaciel oraz życie, które Lila zbudzi własną mocą. Ale też kogoś dawno niewidzianego i ważnego w jej życiu. 💙 --- Bierzesz do ręki i wiesz, że trzymasz w niej coś wartościowego. Książkę, która zachwyci Cię wysmakowanymi ilustracjami. Historię otwierającą przed czytelnikiem wrota do niezwykłego świata, z fabułą której elementy zbieracie, jak puzzle układanki, by finalnie poznać jej wzruszające zakończenie. To przede wszystkim opowieść o miłości, tej między dwojgiem ludzi, z której rodzi się jej najpiękniejszy dar oraz rodzicielskiej, tu trudnej, niespełnionej, pragnącej ukojenia. Ale też o szukaniu prawdy o sobie i zrozumieniu tego, kim się jest. Oczarowała nas ta wysmakowana opowieść, w której widać inspiracje japońską kulturą i niecierpliwie czekamy na kolejną część. ☺️

"Kot Kmiot" to niebanalna książka, która bawi i zaskakuje, łącząc elementy czarnego humoru z ważnymi tematami dotyczącymi relacji rodzinnych i dorastania. Doceniona przez duńskich nastolatków, zdobyła prestiżową nagrodę Orli 2023. Fabuła opowiada historię Siverta, jedynaka, który jest obarczany winą za wszystkie nieszczęścia w rodzinie. W końcu w jego życiu pojawia się kot o imieniu Przymilał Ronaldo, który z czasem przekształca się w groźnego Kota Kmiota. Początkowo miał być idealnym kozłem ofiarnym dla Siverta, jednak szybko okazuje się, że kot nie zamierza pozwolić sobą pomiatać i zaczyna planować zemstę na chłopcu. Jednym z najbardziej intrygujących wątków w książce jest to, że Kot Kmiot, zamiast być uroczym domowym pupilem, planuje dosłownie pozbyć się swojego właściciela. Jego plan zemsty na Sivercie przybiera formę kolejnych, coraz bardziej wymyślnych prób usunięcia chłopca z tego świata. Kmiot z precyzją i zimną krwią obmyśla sposoby, które sprawią, że Sivert dosłownie zniknie z jego życia. W każdym planie czworonoga, czy to próbie otrucia, czy innej wymyślnej intrydze, autorzy zgrabnie łączą czarny humor z absurdalnością sytuacji, co sprawia, że nawet najbardziej drastyczne sceny wywołują uśmiech na twarzy czytelnika. Mimo swojej bezwzględności, Kmiot pozostaje postacią, której nie da się nie lubić, a jego próby wyeliminowania Siverta stają się jednym z najbardziej pamiętnych elementów książki. Kmiot wraz z przyjaciółmi – Mopsem Mikim, Myszą Smródką i Krwawą Karen – tworzą barwną ekipę, której przygody mogą rozbawić do łez, ale jednocześnie skłaniają do refleksji nad relacjami międzyludzkimi i odpowiedzialnością za zwierzęta. Warto również zaznaczyć, że książka jest częściowo napisana w formie komiksu, co dodaje jej dynamiki i sprawia, że jest jeszcze bardziej przystępna dla młodych czytelników. Komiksowe wstawki wzbogacają narrację, czyniąc ją atrakcyjniejszą i bardziej wciągającą. Podsumowując, "Kot Kmiot" to książka, która z pewnością spodoba się starszym nastolatkom i dorosłym ceniącym sobie nieoczywisty humor i ciekawe postacie. Z niecierpliwością czekam na kolejną część przygód Kota Kmiota i jego bandy😊

Ależ w tym komiksie się dużo dzieje! Normalnie przygoda goni awanturkę, a tą szaleństwo pogania. Powiedzieć, że akcja jest dynamiczna, to nic nie powiedzieć. Zmiana adresu w przypadku Grzegorza oznacza nie tylko nowe środowisko, ale i nowe czasy. Że o znajomych nie wspomnę. O tym, że będzie się działo – już wiecie. O tym, że prawdopodobnie byście nie zgadli w jakie kłopoty wpakuje się nasz młody urwis – wiem ja. Za to zabawa czytelnicza podczas obserwowania, jak się bohater z tarapatów wydobywa jest przednia. Zapewniam, że po lekturze z większą uwagą będziecie się przyglądać dachowi mijanej kolegiaty. Kreska całkiem przyjemna, chociaż nie zaliczyłabym jej do moich ulubionych. Zachęcam. Zwłaszcza młodszych czytelników.

Asteriks i Obeliks to kultowy duet, który powraca do czytelników w różnych formach. Ich nierozłącznym towarzyszem był pies Idefiks, który pojawiał się w komiksach Goscinnego i Uderzego sporadycznie i tylko jako postać poboczna ocieplająca wizerunek wojów. Kontynuatorzy twórczości słynnych komiksiarzy postanowili sięgnąć właśnie po tę niego i zobaczyć, jak Lutencja wygląda z punktu widzenia zwierząt. H. Benedetti, M. Coulon, S. Lecocq, N. Robin, J. Bastide, P. Fenech M. Lachenaud, O. Serrano, D. Etien stworzyli niedługie opowieści dla zwierzolubnych dzieciaków. W komiksach z cyklu „Idefiks i nieugięci” cała akcja toczy się właśnie między zwierzętami. Ludzie stanowią jedynie tło będące złą siłą napędową. Z tego powodu konflikty pozostają te same: trzeba zwalczać złych Rzymian, którzy chcą podporządkować sobie Galów. Taki podział istnieje też między pupilami ludzi. Pierwszy tom „W tej dzielnicy żadnej łaciny” wprowadza nas do świata antycznych bohaterów. Dostajemy informacje o tym, w jakim czasie rozgrywa się akcja. Wchodząc do komiksu trafiamy do Lutecji w roku 52 p.n.e., kiedy podbita jest przez Rzymian. Wydaje się, że już nie ma możliwości oporu. Nic bardziej mylnego. Zwierzęta zawalczą z najeźdźcami, Nieugięci dadzą się we znaki. Każda okazja do przeciwstawienia się jest dobra. Zwierzęcy ruch oporu ma swoich bohaterów i pamiątki, kultywuje pamięć po dzielnych obrońcach wolności oraz pomaga ofiarom rzymskich rządów. Przekonamy się też jak ważną rolę w kultywowaniu tradycji spełnia sztuka. Czasami w imię wspólnego dobra walkę trzeba przerwać i znaleźć wspólne lekarstwo na panujące choroby. Drugi tom „Rzymianie obejdą się smakiem” to historie o niespełnionych marzeniach i niezrealizowanych celach. Realizowanie niektórych planów okaże się bardzo trudne, kiedy do akcji wkraczają Nieugięci. Poruszony jest problem podkradania jaj zwierzętom, niewolenia ich, ale też potrzebie miłości i dobrego domu. Poza tym mamy tu opowieść o mani wielkości, potrzebie uczczenia siebie przez stawianie pomników, które mogą okazać się nie tylko kłopotliwe, ale i niebezpieczne. W trzecim zeszycie zatytułowanym „A w Lutecji nieźle buja!” sporo miejsca poświęcono organizowaniu życia społecznego i dbania o symbole. Zobaczymy tu walkę o słynny miecz Kamulogena, który jest dla Galów bardzo ważny. Do tego nowoczesne rozwiązania grzewcze stosowane przez Rzymian sprawią, że mieszkańcy będą skazani na życie w zadymionym mieście. Do tego publiczny budzik w postaci koguta dbającego, aby wszyscy mieszkańcy wstali o świcie i zaangażowali się w pracę. Zobaczymy jak bardzo źle wygląda życie w mieście, kiedy mieszkańcy wstają późno. W tomie pt. "Nieugięci robią niezły cyrk" znajdziemy historie o cyrku, rzymskiej zupie i latających menhirach. Zwierzęcy bohaterzy zawalczą tu o uwolnienie Lutecji od ucisku Rzymian. Kiedy w grę wchodzi dobro mieszkańców przyjaciele robią niezłe zamieszanie. "Idefiks i druid" to nieco inny tom niż do tej pory. Mamy tu jedną, dłuższą historie toczącą się wokół tajemniczych zniknięć zwierzaków w mieście. Nikt nic nie widział, nikt nic nie widział, a kolejni przyjaciele wydają się rozpływać w powietrzu. Idefiks i Fryga oczywiście postanawiają wyjaśnić sprawę. W tle pojawią się też druidzi odwiedzający miasto incognito, miłość rzymskiego wodza oraz lochy. W każdym tomie powraca imię mitycznego przywódcy Kamulogena. Do tego zobaczymy, że najechani barbarzyńcy lepiej ze sobą współpracują, nie ma w ich społeczności drastycznych podziałów na władzę i poddanych. Zamiast przemocy jest wsparcie. Rzymianie są tu uosobieniem totalitaryzmu i przemocy władzy oraz samolubności i głupoty. Dają całe mnóstwo zakazów, nakazów i nawet we własnych szeregach stosują przemoc jako narzędzie motywowania do wykonywania określonych rozkazów. To podejście jest też obecne w świecie ich zwierząt. Uprzywilejowany kot terroryzuje psy, a te z kolei mają hierarchię, w której słabsi są nieistotnym elementem przydatnym w pierwszym szeregu na polu bitwy. „Idefiks i Nieugięci” to bardzo przyjemna niespodzianka dla fanów "Asteriksa". Poboczna seria o przygodach psa i jego przyjaciół to pretekst do poruszenia wielu tematów: od współpracy przez wsparcie po prześladowanie. Wyraziści bohaterzy, zabawne sytuacje sprawiają, że akcja jest ciekawa. Każdy tom zawiera trzy pouczające przygody. Zdecydowanie polecam.