rozwiń zwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Koniec mężczyzn

Okładka książki Koniec mężczyzn autora Christina Sweeney-Baird, 9788381437783
Okładka książki Koniec mężczyzn
Christina Sweeney-Baird
6,8 / 10
Wydawnictwo: Czarna Owca fantasy, science fiction
488 str. 8 godz. 8 min.
Kategoria:
fantasy, science fiction
Format:
papier
Tytuł oryginału:
The End of Men
Data wydania:
2022-02-23
Data 1. wyd. pol.:
2022-02-23
Data 1. wydania:
2021-04-27
Liczba stron:
488
Czas czytania
8 godz. 8 min.
Język:
polski
ISBN:
9788381437783
Tłumacz:
Dorota Konowrocka-Sawa
Średnia ocen
6,8 6,8 / 10
42 opinii 99 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Koniec mężczyzn w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Koniec mężczyzn

mommy_and_books
mommy_and_books
książek na półce przeczytane 2098 napisanych opinii 2086

Oceny książki Koniec mężczyzn

Średnia ocen
6,8 / 10
99 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
4 ocen
9
7 ocen
8
23 ocen
7
22 ocen
6
27 ocen
5
11 ocen
4
3 ocen
3
2 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

Opinia

avatar
1787
331
sylwiak143 Sylwia_Kas
23.11.2024
9 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam
,
Sensacja

To było naprawdę dobre! Nietuzinkowa, wielowątkowa opowieść o pandemii, która zmienia oblicze świata. Śmiertelna choroba za cel obiera sobie tylko męskich przedstawicieli naszego gatunku. Historię śledzimy z punktu widzenia kobiet. Obserwujemy ich lęk o los mężów, braci, synów. Czytamy o tym, jak z niepokojem czekają one na ich powrót z pracy czy szkoły, a potem badawczo i z drżeniem serca obserwują, czy nie wystąpią u nich objawy choroby zwiastujące nieuchronny koniec. Kobiety podejmują heroiczną walkę o stworzenie szczepionki. Czy ich wysiłki pójdą na marne? Czy ludzkość czeka zagłada? A może część męskiej populacji okaże się odporna na działanie patogenu? Co się stanie z nowo narodzonymi chłopcami? Po odpowiedzi odsyłam do książki 🙂 Polecam!

To było naprawdę dobre! Nietuzinkowa, wielowątkowa opowieść o pandemii, która zmienia oblicze świata. Śmiertelna choroba za cel obiera sobie tylko męskich przedstawicieli naszego gatunku. Historię śledzimy z punktu widzenia kobiet. Obserwujemy ich lęk o los mężów, braci, synów. Czytamy o tym, jak z niepokojem czekają one na ich powrót z pracy czy szkoły, a potem badawczo i...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

201 użytkowników ma tytuł Koniec mężczyzn na półkach głównych
  • 115
  • 83
  • 3
43 użytkowników ma tytuł Koniec mężczyzn na półkach dodatkowych
  • 24
  • 10
  • 2
  • 2
  • 2
  • 2
  • 1

Tagi i tematy do książki Koniec mężczyzn

wirus

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Przedsionek piekła Anna Bailey
Przedsionek piekła
Anna Bailey
Mimo, że nie przepadam za kobiecą literaturą, to ta książka jest strawna. Co prawda, jak to kobieta, autorka za dużo skupia się na emocjach, a mniej na akcji, niemniej lektura z każdą stroną wciąga coraz bardziej i człowiek ma chęć zajrzeć dalej i dalej. Szału nie ma, ale do przeczytania. Ot, taki ichny Mróz w spódnicy.
Stefania Cipcińska - awatar Stefania Cipcińska
oceniła na 6 16 dni temu
Sanatorium Sarah Pearse
Sanatorium
Sarah Pearse
Według mnie dobra ocena to byłoby 7,5/10, ale zawyżenie nie zaszkodzi ;) Książka bardzo przyjemna i fajnie się ją czyta. Można się przyczepić do błędów ortograficznych, ale głupie by było winienie za to autorki... Historia bardzo wciągająca, a minusem fabularnym byłby początkowy charakter bohaterki (albo w sumie przez połowę książki jej egzystencja). To jest taka typowa laska co na wszystko ma overreacting i czasem jest to denerwujące. Choć w trakcie czytania robi się bardziej przekonująca ;)
Iwo - awatar Iwo
ocenił na 8 1 miesiąc temu
Głusza Mark Edwards
Głusza
Mark Edwards
Książka zbudowana z kilku znajomych wątków, które jednak całościowo dają radę. Podoba mi się motyw z chęcią zachowania lasu w stanie nienaruszonym. Oczywiście poszło to za daleko, stąd ta historia, ale pomysł i zbudowana wokół niego opowieść jest dobry. Tak samo jak wątek true crime, który został w ciekawy sposób przedstawiony. Niejako wytłumaczono o co chodzi, jak jest odbierany itd. Sama zbrodnia, na początku rozdmuchana, okazała się jak najbardziej wytłumaczalna, choć jakaś mała doza niepewności i strachu były. Na plusa zasługują też relacje ojciec-córka, które były bardzo realistyczne. Porządna książka, wciągająca i ciekawa.
Agnieszka - awatar Agnieszka
oceniła na 6 2 miesiące temu
Milczenie lasu Kimi Cunningham Grant
Milczenie lasu
Kimi Cunningham Grant
„Milczenie lasu” to powieść, która miała ogromny potencjał – zarówno emocjonalny, jak i fabularny – jednak nie w pełni udało się go wykorzystać. Kimi Cunningham Grant stworzyła historię o ucieczce, winie i miłości ojca do córki, lecz jej narracja zbyt często grzęźnie w melancholii i powtarzalności, przez co napięcie – kluczowe dla thrillera – rozprasza się wśród dźwięków lasu i zimowego wiatru. Głównym bohaterem jest Cooper, mężczyzna, który siedem lat wcześniej porwał własną córkę Grace od jej dziadków i uciekł z nią w głąb lasu Pensylwanii. Uczynione z miłości i desperacji, to porwanie staje się początkiem życia w izolacji – z dala od cywilizacji, w chatce pozbawionej wygód, gdzie każdy dzień jest walką o przetrwanie. Cooper wspomina zmarłą partnerkę Cindy, która zginęła, gdy Grace miała zaledwie cztery miesiące. Ich losy poznajemy z jego perspektywy – pełnej bólu, żalu i lęku przed światem, który według niego jest źródłem wszystkiego, co złe. W tym surowym świecie pojawia się Szkot – sąsiad i przyjaciel Coopera. To postać ciepła, rozsądna i zrównoważona – swoisty głos rozsądku w świecie, gdzie strach przed odkryciem nie pozwala bohaterom oddychać. Szkot jest dla Coopera kimś więcej niż pomocnikiem – to namiastka dawnego życia, odrobina człowieczeństwa i lojalności, która przetrwa mimo tajemnic. To on dostarcza zapasy, przynosi wieści ze świata, a jego nieobecność w pewnym momencie staje się punktem zwrotnym historii. Kiedy Cooper zmuszony jest wyruszyć do pobliskiego miasteczka, bo zapasy się kończą, wpada w wir wydarzeń, które burzą jego kruche bezpieczeństwo. Odnalezione w strumieniu ciało młodej dziewczyny to początek lawiny kłopotów. Strach przed policją, media, przeszłość, która może wypłynąć na powierzchnię – wszystko to przytłacza bohatera, zamykając go jeszcze mocniej w klatce własnych lęków. W tej sytuacji niespodziewanym wsparciem staje się Marie – kobieta, która zaskakująco szybko zdobywa jego zaufanie i staje się jego sprzymierzeńcem. Grant próbuje połączyć thriller z refleksją o naturze, samotności i granicach rodzicielskiej miłości. Niestety, tempo jest zbyt wolne, a fabuła rozciągnięta. Autorka, inspirowana klasyką w stylu „Zabić drozda”, stara się nadać historii poetycki ton – zwłaszcza w opisach przyrody – ale momentami te fragmenty brzmią sztucznie i przeciągają akcję. „Milczenie lasu” to powieść klimatyczna, melancholijna, miejscami pięknie napisana, lecz zabrakło jej emocjonalnego uderzenia i konsekwencji, które mogłyby uczynić ją naprawdę poruszającą. To raczej cicha opowieść o przetrwaniu niż pełnokrwisty thriller – subtelna, ale nie do końca satysfakcjonująca.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na 6 5 miesięcy temu
Rzeczy, które robimy w ciemności Dominika van Eijkelenborg
Rzeczy, które robimy w ciemności
Dominika van Eijkelenborg
Można wczuć się w rozwijającą się przyjaźń 3 osób, ale brakowało mi pogłębienia ich relacji. Taki lekki niedosyt, gdy na końcu mamy inaczej spojrzeć na całą ich historię na podstawie 2-3 wskazówek opowiedzianych z innej perspektywy. Czytało się mimo wszystko przyjemnie. :)
Żaba178cc - awatar Żaba178cc
ocenił na 6 2 miesiące temu
Dobry opiekun. Prawdziwa historia o medycynie, szaleństwie i morderstwach Charles Graeber
Dobry opiekun. Prawdziwa historia o medycynie, szaleństwie i morderstwach
Charles Graeber
Choć historia Charliego Cullena jest obiektywnie wstrząsająca, Graeber serwuje ją w sposób, który dla wielu czytelników może okazać się męczącą przeprawą przez gąszcz biurokracji. Moja ocena pozostaje na poziomie 7/10, ale z wyraźnym zaznaczeniem, że nie jest to lektura dla każdego. Głównym problemem tej książki jest jej nierówne tempo. Autor z niemal obsesyjną dokładnością analizuje kolejne szpitale, w których pracował Cullen, co po pewnym czasie staje się powtarzalne. Czytelnik szybko łapie schemat: Charlie zostaje zatrudniony, pacjenci umierają w dziwnych okolicznościach, administracja nabiera podejrzeń, ale zamiast wezwać policję, po prostu go zwalnia. Choć ma to na celu ukazanie patologii systemu, po trzecim czy czwartym takim opisie zaczynamy odczuwać znużenie materiałem. Graeber momentami gubi rytm thrillera na rzecz suchego raportu medyczno-prawnego, co sprawia, że emocjonalny ciężar zbrodni ulatuje między wersami opisującymi procedury administracyjne. Kolejnym mankamentem jest sam sposób przedstawienia postaci mordercy. Cullen w ujęciu Graebera pozostaje postacią niezwykle mdłą i nieprzeniknioną. Oczywiście, można argumentować, że to cecha prawdziwego psychopaty, ale literacko brakuje tu „mięsa” – głębszego wniknięcia w psychikę, które wykraczałoby poza ramy zebranych dokumentów. Czytelnik stoi przed szybą, za którą widzi cień człowieka, ale nigdy nie dostaje szansy, by poczuć grozę płynącą z jego wnętrza. Zakończenie, choć oparte na faktach, również wydaje się nieco rozczarowujące. Proces chwytania Cullena, choć angażujący postać Amy Loughren, rozciąga się w czasie i traci na dynamice przez nadmiar szczegółów technicznych dotyczących pracy detektywów. To książka, która wymaga od odbiorcy ogromnego samozaparcia. Jeśli szukasz wciągającej historii kryminalnej, możesz poczuć się zawiedziony surowością tego reportażu. To raczej przestroga przed korporacyjnym cynizmem niż porywająca opowieść o seryjnym mordercy. W ostatecznym rozrachunku „Dobry opiekun” to pozycja ważna, ale warsztatowo ciężka i momentami po prostu nudna, co dla fanów gatunku true crime może być barierą nie do przejścia.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na 7 1 miesiąc temu
Pozorantka Alexandra Andrews
Pozorantka
Alexandra Andrews
Podczas czytania pierwszej połowy książki zastanawiałem się czy to aby napewno jest thriller, bo pierwsza połowa albo jakieś 150 stron trochę nudne i przypomina bardziej powieść obyczajową. Kiedy już przebrniemy przez ten etap który skupia się na przedstawieniu życia codziennego Florence śmiało można powiedzieć że, fabuła książki nabiera posmaku thrillera. Florence młoda i żądna sławy, pragnąca zostać rozpoznawalną pisarką, prowadząca nudne i monotonne życie kobieta dostaje propozycje objęcia posady asystentki wielkiej pisarki piszącej pod pseudonimem Maud Dixon. Florence jest zachwycona, uwarza że to jej szansa aby rozłożyła skrzydła i bez zastanowienia przyjmuje ofertę. Dziewczyna razem z szefową wyjeżdża do Maroka aby towarzyszyć jej podczas pisania książki. Niby wszystko ok, ale czy aby napewno zbyt łatwa droga do spełnienia marzeń Florence nie wydaje sie zbyt naciąganą historią?? Gdzie jest haczyk? Co skrywa sławna pisarka, a kim staje się Florence? Kim jest pozorantka? Na jakie jeszcze pytania czytelnik znajdzie odpowiedzi? To już zostawiam wam.
Maciej Kasprzyk - awatar Maciej Kasprzyk
ocenił na 6 8 miesięcy temu
Pierwszy dzień wiosny Nancy Tucker
Pierwszy dzień wiosny
Nancy Tucker
Jestem tu. Jestem tu. Jestem tu. Zapamiętacie mnie......" CZEŚĆ! Wstrząsająca historia ośmioletniej dziewczynki, która za wszelką cenę chce zwrócić na siebie uwagę. Pokazać wszystkim zwłaszcza mamie, że ona jest i chce być kochana, przytulana jak inne dzieci w jej wieku a przede wszystkim nie chce juz więcej czuć głodu, zarówno fizycznego jak i emocjonalnego. Książka doskonała w swojej treści, zachwyciła mnie totalnie, rozwaliła emocjonalnie i pozostanie ze mną jeszcze długo, bo o niej nie da się tak łatwo zapomnieć. Do czego musi się posunąć małe dziecko, które chce zwrócić na siebie uwagę, które chce poczuć, że komuś na nim zależy, że ma w dorosłych oparcie, ze nie jest samo w tłumie innych osób.
Anna Szpilka - awatar Anna Szpilka
oceniła na 9 1 miesiąc temu
Ultimatum T. J. Newman
Ultimatum
T. J. Newman
W moim ponad dziesięcioletnim stażu czytelniczym przeczytałam może jedną książkę sensacyjną. Ostatnio jak pojechałam do rodziców to przez przypadek zabrałam tylko jedną książkę, którą skończyłam tego samego dnia i musiałam pocieszyć się tym co miałam w biblioteczce. Sięgnęłam po Ultimatum i nie żałuję. Świetnie się na niej bawiłam! Każda strona była napakowana akcją i trzymała w napięciu do samego końca 🤎 bardzo polecam osobom, które szukają czegoś od czego nie będą mogli się oderwać! Opowiada o pilocie, który podczas lotu dowiaduje się o tym, że jego rodzina została porwana, żona jest ubrana w samobójczą kamizelkę a porywacz trzyma w dłoni detonator. Nasz główny bohater Bill musi zdecydować czy ocalić swoją rodzinę rozbijając samolot czy ratować 148 niewinnych pasażerów i swoich kolegów na zmianie. Bill wie jedno. Nie zamierza rozbić samolotu ani stracić swojej rodziny. Moja ocena: 4/5 ⭐️ Jeśli szukasz książki bez scen erotycznych - możesz po nią sięgnąć! https://www.instagram.com/readingpartyy/
readingpartyy - awatar readingpartyy
ocenił na 8 6 miesięcy temu
Pod skórą Gunnar Kaiser
Pod skórą
Gunnar Kaiser
Mam mieszane odczucia co do tej książki. Z jednej strony zawiera ciekawe motywy i wciąga - zwłaszcza młode lata Josefa i wątki seryjnego mordercy, z drugiej strony myślę, że bez problemu możnaby było ją skrócić o połowę przynajmniej gdyż momentami dłuży się niemiłosiernie i jest paplaniną o wszystkim i niczym. Wymieniane są losowo różne aktualne wydarzenia, ulubione książki jednego czy drugiego bohatera, ale to albo niczego nie wnosi albo jedynie ma osądzić trochę akcje w ówczesnych realiach czy zarysować upodobania literackie, co jednak występuje w nadmiarze i męczy. Główny bohater ma cechy zarówno niewyżytego seksualnie napalenca, jak i totalnego naiwniaka. Jest on dwuwymiarowy - seks, dziewczyny i ego "hehe", bardzo irytuje :) wiele wątków jak kradzież ważnej książki powtarzanych jest parokrotnie, co również jest niepotrzebnym wydłużaniem. Do ciekawych aspektów książki zaliczyłabym rozważania na temat żydowskości, jej metafizyczne przyrównanie do nietoperza, który nie jest ani ptakiem ani myszą. Mam wrażenie, że autor mocno inspirowal się "Pachnidłem". Jest to pierwsza powieść autora więc można na niektóre rzeczy przymruzyc oko.
Miłka - awatar Miłka
oceniła na 6 1 rok temu
Siedem lat ciemności You-jeong Jeong
Siedem lat ciemności
You-jeong Jeong
Przy „Siedem lat ciemności” miałam mieszane uczucia już od pierwszych stron - bo to nie jest typowy kryminał, jaki zwykle czytam. Nie gonimy tu za sensacją, tylko wchodzimy w czyjąś psychikę i obserwujemy, jak ta psychika funkcjonuje, kiedy wszystko się wali. Narracja zaczyna się spokojnie, prawie zwyczajnie, a potem… im dalej, tym bardziej czuć, że coś w tym świecie bohatera jest nie tak. Sowon to chłopak, który przez siedem lat żył ze znakiem mordercy przy nazwisku ojca i cały czas próbuje się z tym zmierzyć. I właściwie przez pierwsze rozdziały nie wiadomo, czy powinno się mu kibicować, czy patrzeć na niego z dystansu. Czy naprawdę jest niewinny, czy może coś w nim zostanie po tamtej tragedii. Ta ambiwalencja była interesująca, a także momentami męcząca. Najbardziej przykuwa uwagę sposób, w jaki autorka prowadzi narrację - mamy tu przeskoki między teraźniejszością a przeszłością. Na początku można się w tym pogubić. Sama kilka razy musiałam wracać do wcześniejszych stron, żeby przypomnieć sobie, kto jest kim i dlaczego robi to, co robi. Ale z czasem zaczęło się to układać w całość i sprawiało, że chciałam czytać dalej. Właśnie ten sposób prowadzenia fabuły buduje tutaj napięcie - nie przez efekty, ale przez subtelne odkrywanie prawdy krok po kroku. To, co mnie w tej książce najbardziej zaciekawiło, to psychologia postaci. Autorka skupiła się głównie na tym, co bohaterowie czują, jak próbują sobie radzić z piętnem, pamięcią i osądem społecznym. Bywało, że trudno mi było znieść ich myśli. Lęki, obsesje i wewnętrzne konflikty wychodziły na jaw. Patrzenie na ich życie, które przez lata zostało zdominowane przez jedno traumatyczne wydarzenie, było jak wpatrywanie się przez szybę w czyjąś duszę. Były też momenty, kiedy dosłownie nie mogłam oderwać się od książki. Najbardziej wtedy, gdy zaczynałam układać sobie fakty w całość i powoli rozumieć tajemnice, które wisiały nad tą historią od początku. Mimo braku klasycznego śledztwa pytanie „co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy nad jeziorem?” nie dawało mi spokoju i z gulą w gardle przewracałam kolejne strony. „Siedem lat ciemności” to intrygująca opowieść o tym jak bardzo jeden błąd może ukształtować czyjeś życie, o tym jak ludzie próbują ratować to, co z nich zostało, i jak ocena innych może przygnieść człowieka do ziemi. Miałam chwile, kiedy czułam irytację, innym razem współczucie , ale bardzo rzadko obojętność. Cieszę się bardzo, że ta książka trafiła na mój stosik w ramach #lutywkorei. Nie planowałam jej szczególnie - znalazłam ją przypadkiem na bibliotecznej półce. Okazała się jednak historią pełną napięcia i złożonych emocji, które trzymały mnie do samego końca.
obszyte_slowami - awatar obszyte_slowami
ocenił na 8 24 dni temu
Podejrzana Brianna Labuskes
Podejrzana
Brianna Labuskes
Mimo dobrego opisu książka moim zdaniem jest bardzo przeciętna. Główna bohaterka wyjatkowo irytująca. Historia nie najgorsza ale czegoś brakuje, pomysł fajny, socjopatka i specjalistka od zaburzeń- mogło być super- wyszło przeciętnie. trochę przerost formy nad treścią.
Paulina - awatar Paulina
oceniła na 6 3 miesiące temu
Telepata Adrian Ksycki
Telepata
Adrian Ksycki
Jest to moje pierwsze spotkanie z autorem, który zaskoczył mnie całkiem pozytywnie swoją powieścią. Akcja toczy się na ulicach Poznania. Z placu zabaw znika nagle dziewczynka. Czy wyszła z kimś znajomym, czy została porwana? Tego próbuje dowiedzieć się poznańska policja. Podczas śledztwa wychodzą na jaw morderstwa sprzed lat. Do tego dochodzą kolejne zniknięcia. Policjantka, która prowadzi sprawę, prosi znajomego jasnowidza o pomoc. Czy ta pomoc okaże się skuteczna? Czy pozostali uwierzą jasnowidzowi, czy jednak swojej intuicji? Co mają wspólnego zaginione dzieci z morderstwami z przeszłości? Wciągająca od pierwszych stron powieść na pewno odpowie Wam na te pytania. Jest tu trochę archiwum X i paranormalnych wątków, ale do fantastyki jednak daleko. Bardzo przyjemnych kryminał, polecam serdecznie !
Madziak - awatar Madziak
ocenił na 8 1 miesiąc temu
Skrzydła i kości Joanna Pawłusiów
Skrzydła i kości
Joanna Pawłusiów
Na tej wsi wszyscy się znają i każdy ma swoje sekrety 😉. Świetnie napisany i trzymający w napięciu thriller. Płynęłam przez kartki książki, z każdym rozdziałem, z coraz bardziej rosnącą ciekawością. Dużo wątków, dużo bohaterów, ale można się połapać, a zakończenie szok 😳 , wisienka na torcie.
Anna - awatar Anna
oceniła na 10 4 miesiące temu
Widzę cię Mary Burton
Widzę cię
Mary Burton
Cześć Dzisiaj przychodzę do was z książką "Widzę Cię" której autorką jest Mary Burton. Zoe Spencer jest agentka FBI i do tego jest świetną profilerką. Dzięki swomi medoda i z pomocą nauki odtwarza twarze ofiar z który nie jednokrotnie się identyfikuje i za zawsze chce dorwać zabójce ofiary. Tym raz Zoe odtwarza popiersie dziewczyny którą została zamordowana blisko dwie dekady temu. Agentka pragnie przywrócić tożsamość młodej dziewczyny i złapać jej zabójce. Zoe wraz z śledczym Williamem Vaughanem jedzie do rodzinnego miasta ofiary. Gdyby agenci co raz bardziej zagłębiają się i analizują wątki sprawy zaczyna okazywać się, że ktoś cały czas poluje na młode kobiety i giną kolejne ofiary a Zoe i William wiedzą, że czas ucieka i że zabójce jest na wolności i mogą być kolejne ofiary. Agenci staraj się jak najszybciej poznać całą prawdę i złapać sprawce. Autorka stworzyła świetną historię która kryje wiele tajemnic a do tego cały czas trzyma w napięciu aż do samego nieoczekiwanego zakończenia. Przyzna szczerze książka wciągnęła mnie od samego początku i praktycznie książkę przeczytałem w jeden dzień tak bardzo chciałem poznać całą historię i jej zakończenie. Jest to moje pierwsze spotkanie z z tą autorką które okazał bardzo udane i na pewno sięgne po kolejne książki autorstwa Mary Burton.
Zagar0405 Bartosz - awatar Zagar0405 Bartosz
ocenił na 8 11 miesięcy temu
Echo Man Sam Holland
Echo Man
Sam Holland
Tej książki nie przeczytałam. Ja ją pochłonęłam na jednym wdechu. I nie przeszkadzały mi makabryczne sceny z miejsc zbrodni, ani brutalność i okrucieństwo seryjnego mordercy. Gdy jego pozorny brak metody okazał się metodą, napięcie rosło i zostało utrzymane do samego końca. Niektórzy czytelnicy nie byli zadowoleni z zakończenia, mi nie zepsuło ogólnego wrażenia po lekturze. Polecam tym, którzy poszukują naprawdę mocnych wrażeń.
glos_z_ogrodu - awatar glos_z_ogrodu
ocenił na 7 3 miesiące temu
Ostatnia na imprezie Bethany Clift
Ostatnia na imprezie
Bethany Clift
Bardzo ciężko jest mi tę książkę ocenić. Z jednej strony pomysł autorka miała bardzo oryginalny, ale wykonanie już niestety średnio mi się spodobało. Główna bohaterka momentami strasznie mnie irytowała a wspomnienia z jej życia mnie nudziły. Książka jest naładowana emocjami, ale chyba nie takimi jakich szukałam w danym momencie gdy po nią sięgnęłam gdyż zmuszałam się aby ją dalej czytać. Coś mnie w tej książce odrzucało. Najbardziej mi się podobało jej ostatnie 50 stron czyli zakończenie.
Malwi - awatar Malwi
ocenił na 6 2 miesiące temu
Nigdy nas tu nie było Andrea Bartz
Nigdy nas tu nie było
Andrea Bartz
Dwie kobiety. Wspólne wakacje i… …zwłoki mężczyzny. ---------- Emily i Kristen jak co roku, wyjechały na wspólny urlop. Miał to być dobry czas. Do momentu odnalezienia przez Emily swojej przyjaciółki przy zwłokach mężczyzny. Niby nic dwa razy się nie zdarza. Jednak Emily zauważa, że to zdarzenie dziwnie przypomina tragedię z ich poprzedniego wyjazdu. Czy to przypadek? A może celowe działanie? Emily zaczyna powątpiewać w to co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy, co też zaczyna wpływać na naturę ich relacji. ---------- Zbyt wiele niewiadomych. Zbyt wiele sekretów. Zbyt wiele śmierci. Czy to wszystko nie wpłynie na mocno już utrwalona kobiecą przyjaźń? ---------- Autor wziął na pisarski warsztat temat kobiecej przyjaźni. Krok po kroku. Zdanie po zdaniu pokazywał mi jej najmroczniejsze zakamarki. Czułem się trochę niekomfortowo depcząc po tym wszystkim co przez lata Emily wraz z Kristen zbudowały. Dałem się wciągnąć w toksyczne relacje, gdzie manipulacja i kłamstwo przejęły kontrolę. ---------- To książka z kategorii nieodkładanych. Wciągający od pierwszych stron thriller psychologiczny o sile kobiecej przyjaźni, manipulacji, mrocznych tajemnicach i… …cenie, jaką przyjdzie zapłacić za lojalność. Książka balansuje pomiędzy kryminalną intrygą a refleksyjną zadumą nad relacjami międzyludzkimi. Polecam!
krzychu_and_buk - awatar krzychu_and_buk
ocenił na 6 1 miesiąc temu
Życzę mu śmierci Matt Witten
Życzę mu śmierci
Matt Witten
Bardzo ciekawa i wciągająca opowieść. Początek był trochę wolny, ale trzeba się wczuć w historię i jej ponieść. Osobiście wolę mocniejsze historie, w których jest więcej mroku, ale ta książka ukazuje, że jedna zbrodnia całkowicie wystarczy, by zachęcić czytelnika. Bez wątpienia nie jestem dobry w pisaniu takich recenzji, więc nikogo nie zaszczycę ciekawym opisem, aczkolwiek robię to też dla siebie ;) Polecam serdecznie🥹
Iwo - awatar Iwo
ocenił na 8 21 dni temu
Suka Pilar Quintana
Suka
Pilar Quintana
Pilar Quintana w swojej gęstej, oszczędnej w słowach powieści „Suka” zabiera nas do Kolumbii, jakiej nie znajdziemy w folderach turystycznych. To miejsce duszne, wilgotne, smagane ulewami i zdominowane przez nieokiełznaną naturę pacyficznego wybrzeża. Przyznając tej książce ocenę 7/10, doceniam jej brutalną szczerość i emocjonalny ciężar, choć jednocześnie dostrzegam pewien niedosyt wynikający z jej skrajnego minimalizmu. Macierzyństwo jako niespełniona obietnica Główną bohaterką jest Damaris, kobieta w dojrzałym wieku, która żyje w cieniu wielkiej pustki – niemożności zajścia w ciążę. Jej życie u boku Rogelia jest naznaczone monotonią i cichym żalem. Gdy Damaris adoptuje szczeniaka, przelewa na niego wszystkie stłumione instynkty macierzyńskie. To tutaj Quintana stawia najważniejsze pytania: czy miłość oparta na desperackiej potrzebie zapełnienia braku może być zdrowa? I gdzie przebiega granica między troską a obsesyjną chęcią posiadania kogoś na własność? Najmocniejszym punktem powieści jest jej klimat. Dżungla i ocean nie są tu tylko tłem, ale pełnoprawnymi bohaterami. Natura u Quintany jest wroga, brudna i niebezpieczna – zupełnie jak uczucia, które zaczynają kiełkować w Damaris, gdy pies (tytułowa suka) zaczyna przejawiać niezależność. Autorka genialnie portretuje narastającą frustrację bohaterki. Relacja z psem staje się brutalną metaforą niewdzięczności, buntu i rozczarowania, które często towarzyszą relacjom międzyludzkim, a o których rzadko mówi się tak wprost. Quintana pisze stylem surowym, niemal ascetycznym. Nie ma tu miejsca na kwieciste opisy czy sentymentalizm. To proza, która tnie jak brzytwa. Z jednej strony pozwala to czytelnikowi poczuć fizyczny ból i duszność świata przedstawionego, z drugiej jednak – przy tak krótkiej formie – pozostawia pewne wątki i motywacje postaci w sferze niedopowiedzeń, które nie zawsze działają na korzyść dynamiki tekstu. Ocena siedem odzwierciedla uznanie dla odwagi autorki w ukazywaniu „mrocznej strony” kobiecości i instynktów. To książka, która wywołuje dyskomfort i zostaje w głowie na długo po lekturze. Zabrakło mi jednak nieco głębszego nakreślenia relacji Damaris z mężem, co mogłoby jeszcze mocniej uwypuklić jej tragiczne osamotnienie. „Suka” to krótka, ale potężna lekcja o tym, że natura – zarówno ta wokół nas, jak i ta ludzka – jest nieprzewidywalna i często okrutna. To lektura dla czytelników o mocnych nerwach, którzy cenią prozę bezkompromisową, surową i boleśnie prawdziwą. To portret kobiety złamanej przez oczekiwania społeczne i własne ciało, wykonany z chirurgiczną precyzją.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na 7 25 dni temu

Cytaty z książki Koniec mężczyzn

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Koniec mężczyzn