rozwiń zwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Jasne oblicze śmierci

Okładka książki Jasne oblicze śmierci autora Aleksandra Marinina, 9788328036109
Okładka książki Jasne oblicze śmierci
Aleksandra Marinina
6,7 / 10
Wydawnictwo: W.A.B. Cykl: Anastazja Kamieńska (tom 15) Seria: Mroczna Seria kryminał, sensacja, thriller
376 str. 6 godz. 16 min.
Kategoria:
kryminał, sensacja, thriller
Format:
papier
Cykl:
Anastazja Kamieńska (tom 15)
Seria:
Mroczna Seria
Tytuł oryginału:
Светлый лик смерти
Data wydania:
2016-11-23
Data 1. wyd. pol.:
2016-11-09
Liczba stron:
376
Czas czytania
6 godz. 16 min.
Język:
polski
ISBN:
9788328036109
Tłumacz:
Aleksandra Stronka
Średnia ocen
6,7 6,7 / 10
33 opinii 271 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Jasne oblicze śmierci w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Jasne oblicze śmierci

Eli1605
Eli1605
książek na półce przeczytane 5159 napisanych opinii 1655

Oceny książki Jasne oblicze śmierci

Średnia ocen
6,7 / 10
271 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
5 ocen
9
9 ocen
8
49 ocen
7
95 ocen
6
78 ocen
5
27 ocen
4
5 ocen
3
2 ocen
2
0 ocen
1
1 ocen

Opinia

avatar
196
196
sylwia
27.11.2025
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

„Jasne oblicze śmierci” to jedna z najbardziej dojrzałych i dopracowanych odsłon cyklu o Anastazji Kamieńskiej. Marinina po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać kryminały, które nie tylko trzymają w napięciu, lecz także wnikają głęboko w psychologię człowieka i mechanizmy władzy. Akcja powieści rozgrywa się w Moskwie pełnej kontrastów — mieście nowoczesnych ambicji i ciemnych zakamarków, gdzie za każdym przestępstwem kryją się nie tylko fakty, ale i ludzkie dramaty.
Śledztwo prowadzone przez Kamieńską zaczyna się jak typowa, pozornie prosta sprawa, lecz szybko ewoluuje w gęstą sieć powiązań, fałszywych tropów i osobistych historii, które splatają się w skomplikowaną całość. Marinina rewelacyjnie buduje atmosferę: nie spieszy się, pozwala czytelnikowi wejść w rytm pracy śledczej, obserwować powolne odkrywanie prawdy i zderzenie intuicji z chłodną logiką. Kamieńska, jak zawsze, pozostaje bohaterką z krwi i kości — inteligentną, zmęczoną, nieraz wątpiącą, ale właśnie przez to tak autentyczną.
Ważną częścią tej powieści jest konflikt moralny. Marinina stawia przed bohaterami pytania o granicę między dobrem a złem, o odpowiedzialność i o to, jak często prawda jest kwestią punktu widzenia. To kryminał, w którym liczy się nie tylko „kto zabił”, lecz także „dlaczego” — i jakie konsekwencje ta odpowiedź niesie dla wszystkich zaangażowanych. Autorka nie epatuje brutalnością; zamiast tego wciąga czytelnika w labirynt charakterów, motywów i emocji.
„Jasne oblicze śmierci” to książka, która zachowuje wszystkie atuty najlepszej Marininy: precyzyjnie prowadzone śledztwo, mocne tło społeczne oraz realistycznych bohaterów, którzy nie są wyidealizowani, ale mają swoje słabości i rany. To powieść dojrzała, pełna spokoju w narracji, choć niosąca potężne napięcie dramatyczne.
Dla miłośników inteligentnego kryminału — zwłaszcza takiego, który łączy zagadkę z głęboką refleksją nad ludzką naturą — „Jasne oblicze śmierci” będzie lekturą absolutnie satysfakcjonującą. Marinina ponownie udowadnia, że jest mistrzynią gatunku.

„Jasne oblicze śmierci” to jedna z najbardziej dojrzałych i dopracowanych odsłon cyklu o Anastazji Kamieńskiej. Marinina po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać kryminały, które nie tylko trzymają w napięciu, lecz także wnikają głęboko w psychologię człowieka i mechanizmy władzy. Akcja powieści rozgrywa się w Moskwie pełnej kontrastów — mieście nowoczesnych ambicji i...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

634 użytkowników ma tytuł Jasne oblicze śmierci na półkach głównych
  • 376
  • 252
  • 6
109 użytkowników ma tytuł Jasne oblicze śmierci na półkach dodatkowych
  • 70
  • 9
  • 7
  • 6
  • 6
  • 6
  • 5

Inne książki autora

Więcej
więcej
Aleksandra Marinina
Aleksandra Marinina
Rosyjska pisarka, autorka powieści kryminalnych. Do 1971 mieszkała w Leningradzie, potem przeniosła się do Moskwy. Pochodziła z rodziny prawników, sama również ukończyła studia prawnicze na Uniwersytecie Moskiewskim w 1979. W latach 1979-1998 pracowała w milicji, gdzie zajmowała się działalnością edukacyjną i prowadzeniem prac badawczych w dziedzinie kryminologii. Na początku lat 90. XX wieku rozpoczęła działalność literacką. W 1991 roku opowiadanie kryminalne Шестикрылый Серафим napisane wspólnie z kolegą, Aleksandrem Gorkim zostało opublikowane w magazynie Milicja. W roku 1992 ukazała się pierwsza powieść (Zbieg okoliczności), z cyklu, którego bohaterką jest major Anastazja Kamieńska. W 1998 roku Marinina zrezygnowała z pracy w milicji (w której uzyskała stopień podpułkownika) i poświęciła się karierze pisarskiej. Cykl powieści o Anastazji Kamieńskiej składa się z 35 pozycji, na jego podstawie rosyjska telewizja NTW, zrealizowała serial telewizyjny pt. "Kamieńska".
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Szwedzkie kalosze Henning Mankell
Szwedzkie kalosze
Henning Mankell
Powiedzenie, że "Szwedzkie kalosze" mają nikłe związki z poprzednimi "Włoskimi butami" to nieprawda. Kto czytał obie ten wie. Nie wiemy prawie nic o tym co działo się z Fredrikiem pomiędzy jedną a drugą powieścią. W pierwszej miał więcej kłopotów natury osobistej, o których dopiero się dowiedział, w drugiej wraca wspomnieniami do tych, które ukrył przed czytelnikiem. Poznajemy też wielu mieszkańców wysp, którzy oprócz znanego wcześniej Janssona są jego najbliższymi sąsiadami. Wprowadzony lekko sensacyjny wątek podpalacza domów jest wg mnie tylko po to, aby udowodnić przywiązanie Fredrika do jedynego przyjaciela, którego chroni przed obwinieniem o te przestępstwa i zachowanie dobrego imienia nawet po jego śmierci. Lektura dla cierpliwych, lubiących powolnie sączącą się akcję i surowe środowisko Skandynawii i jej mieszkańców, minimalistyczne, mgliste lub wietrzne, tajemnicze.
Beata - awatar Beata
oceniła na 7 1 rok temu
Człowiek, który chciał wszystko wiedzieć Dror A. Mishani
Człowiek, który chciał wszystko wiedzieć
Dror A. Mishani
94/180/2024 Bardzo dobra i bardzo inna. Dość szybko wiadomo, kto jest zabójcą i przyglądamy się, jak dociera do niego policja. Ale czy na pewno on jest tym poszukiwanym? Nigdy się nie dowiemy. "Becherovka" przez samo "h" napisali. jakaś niepijąca tłumaczka...
AgaGaga - awatar AgaGaga
oceniła na 7 1 rok temu
Ofiara Polikseny Marta Guzowska
Ofiara Polikseny
Marta Guzowska
Ofiara Polikseny, to kryminał archeologiczny. Akcja rozgrywa się na wykopaliskach w Turcji, a dokładnie w starożytnej Troi. Atutem powieści jest to, że autorka – Marta Guzowska jest z wykształcenia archeologiem i zna świat archeologicznych wykopalisk. Kolejnym atutem jest główny bohater powieści, irytujący ale jednocześnie przyciągający czytelnika. Mario Ybl, doskonały antropolog jest bowiem złośliwy i ma mocno sarkastyczne poczucie humoru. Następny atut, to szybko rozwijająca się akcja. Początkiem wydarzeń na wykopaliskach jest odnalezienie przez grupę archeolożki Poli Mor szczątków kobiety. Wszystko wskazuje na to, że mogą to być szczątki mitycznej Polikseny. Niestety początkowe podniecenie związane ze znaleziskiem opada, gdy zostają odkryte zwłoki jednej z uczestniczek wykopalisk. Mario Ybl postanawia na własną rękę wykryć tajemnicę śmierci koleżanki z wykopalisk. Sprawy bardzo szybko się komplikują, a działania Ybla wywołują sporo zamieszania wśród archeologicznej ekipy. Dodatkowo Mario cierpi na nyktofobię. Osoby cierpiące na to zaburzenie odczuwają silny lęk przed ciemnością. Ta dolegliwość przysparza Yblowi sporo kłopotów. Przeczytałam wiele niepochlebnych ocen tej powieści, ale mnie się książka podobała.
Mariola - awatar Mariola
oceniła na 7 3 miesiące temu
Iluzja grzechu Aleksandra Marinina
Iluzja grzechu
Aleksandra Marinina
No niestety, moim zdaniem nie dorównuje najlepszym z serii. Zaczęło się bardzo ciekawie: zabójstwo starszej bywalczyni salonów i tragedia Tieriochinów. Tylko że jak dla mnie, sprawy przybrały zbyt fantastyczny i niewiarygodny obrót: tworzenie superbohaterów na zlecenie organizacji przestępczych - to chyba za dużo sensacji jak na raz. Ale mimo to,nadal jest przyzwoicie.
emilyjane - awatar emilyjane
ocenił na 6 4 lata temu
Jesteś złem Roberto Costantini
Jesteś złem
Roberto Costantini
Nie jest to łatwa lektura, ale na końcu dość satysfakcjonująca. Polecił ją WO w jakimś swoim felietonie chyba w Polityce. Na pewno ciekawy obraz Rzymu i włoskiej policji, problemy z emigracją już w roku 2006 etc. Dużo wypalonych papierosów przez głównego bohatera i chyba więcej whisky niż wina. Główny motyw popełnianych zbrodni dla mnie nieprzekonywujący w połączeniu z wątkami poltyczno-spolecznymi. Obraz Włoch ciekawy, a my narzekamy na Polskę........
Connor - awatar Connor
ocenił na 7 7 miesięcy temu
Motywy osobiste Aleksandra Marinina
Motywy osobiste
Aleksandra Marinina
O tym, co można, a czego nie można kupić. Nastia Kamieńska dostaje zlecenie znalezienia mordercy ciężko chorego byłego lekarza. Sprawa jest zagadkowa o tyle, że ofierze i tak zostało już tylko kilka dni życia, więc motyw jest ciężki do zrozumienia. Do wyjaśnienia tej tajemnicy konieczny będzie wyjazd do nadmorskiego kurortu, a że wszystko dzieje się w długi weekend majowy, Nastia wykorzystuje okazję, żeby wspólnie z mężem trochę pourlopować. To zdecydowanie jedna z lepszych książek w tym cyklu. Sporo miejsca zajmuje opis wakacyjnych aktywności Nastii i jej męża, które co prawda często nie mają bezpośredniego związku ze śledztwem, ale czyta się to niesłychanie przyjemnie i bardzo udziela się wakacyjna, beztroska atmosfera. Poza tym, to jedna z moich ulubionych literackich par małżeńskich i bardzo lubię wszelkie interakcje między nimi. Sama intryga kryminalna jest również bardzo dobra. Z początku wielość wątków i postaci może nieco przytłaczać, ale przy końcu wszystko składa się w jedną, nie aż tak skomplikowaną całość. Pozytywne wrażenia w drobnym stopniu psuje tylko postać Walentyny - bohaterki tak nieskończenie durnej, że ma się ochotę ją zatłuc racuchem za każdym razem, gdy otwiera swój głupi dziób. Ale prawdopodobnie dokładnie taka miała być.
niedź - awatar niedź
ocenił na 8 7 miesięcy temu
Bazyliszek Tomasz Konatkowski
Bazyliszek
Tomasz Konatkowski
to całkiem przyjemny kryminał z nieco zawiłą i rozczarowująca końcówką. akcja rozgrywa się w Warszawie, nadkomisarz Nowak usiłuje rozwiązać sprawę ukamienowania pewnego biznesmena. jak nietrudno się domyśleć, w powieści przewija się wątek religijny, a trop prowadzi do kontrowersyjnego stowarzyszenia związanego z Duchem Świętym. sięgnąłem, bo lubię styl autora. to już druga jego książka jaką przeczytałem i nie zawiodłem się, no prawie. czyta się szybko. postać Nowaka jest całkowitym zaprzeczeniem stereotypowego detektywa. nadkomisarz ma rodzinę, stroni od nałogów i twardo stąpa po ziemi. lokacje zaprezentowane w powieści są mi szczególnie bliskie, bo codziennie je odwiedzam i być może to również zadecydowało o zakupie tej pozycji w składzie książek za dychę. chciałem także sprawdzić jak konatkowski poradził sobie z opisami tych miejscówek, czy zrobił odpowiedni research, i czy pojawił się na nich by wiernie je odzwierciedlić. udało mu się. zawiłym aspektem Bazyliszka jest dla mnie zbyt duża ilość pojawiających się postaci, których nie sposób spamiętać. rozczarowaniem zaś końcówka, która po mega petardzie na początku okazuje się finalnie mokrym kapiszonem. polecam jako czytadło do pociągu, poczekalni i na kibel jeśli ktoś lubi czytać w ubikacji. fani kryminałów z wątkiem kryminalnym oraz stołecznym również się nie zawiodą.
Polubic_czytanie - awatar Polubic_czytanie
ocenił na 6 30 dni temu
Chciwość Marta Guzowska
Chciwość
Marta Guzowska
Może spodziewałam się czegoś ambitniejszego po określeniu na okładce "thriller archeologiczny"?... Ale nie uznam czasu poświęconego na czytanie za stracony. Był to przyjemny wakacyjny weekend z lekturą niewymagającą jakiegoś głębszego zaangażowania.
Małgorzata - awatar Małgorzata
oceniła na 6 4 lata temu
Siła wyższa Joanna Szwechłowicz
Siła wyższa
Joanna Szwechłowicz
Nie rozumiem, skąd takie przeciętne oceny tej uroczej książki. Prawda, intryga kryminalna jest w gruncie rzeczy tylko pretekstem - ustępuje pola plejadzie malowniczych postaci i ich interakcjom, ale obyczajowość tej powieści, osadzonej w klimacie przedwojennej Polski, bardzo mnie ujęła. Przede wszystkim dzięki temu, że jest podszyta subtelnym, ironicznym humorem - trudno nie odnieść wrażenia, że trafiło się na książkę-kuzynkę kryminałów o pannie Marple. A do tego ta sugestywnie opisana atmosfera przedwojennego Poznania i rodzinnego pensjonatu w Krynicy, kurortu konkurującego wówczas z Zakopanem, te stare piosenki, Miry Zimińskiej czy Fogga, te drobne akcenty z historii społecznej (stosunek do Łemków czy Żydów, realia zwykłego życia zwykłych ludzi w 1939 roku), osobowości księży prowadzących śledztwo - postaci trochę stereotypowych, ale też bardzo żywo odmalowanych, bliźniaki i ich psoty - naprawdę, bawiłam się świetnie. Jedyne zastrzeżenie, jakie mogłabym wysunąć, to że książka mogłaby być dłuższa, tak aby niektóre postaci i ich motywacje wybrzmiały lepiej, bardziej realistycznie I jeszcze jedno: gdy wpadłam na pomysł, by w tle puszczać sobie cytowane na kartach książki piosenki ("Co temu winien Zygmuś, że jest taki śliczny!", "Tyle miłości", którą Bodo śpiewa do Iny Benity), wydało mi się niemal, że znalazłam się nagle w starym kinie i oglądam jedną z przedwojennych komedii... Czy raczej film umiejętnie stylizowany na taką właśnie komedię obyczajową sprzed 90 lat.
harpijka - awatar harpijka
oceniła na 8 1 miesiąc temu
Głębia Henning Mankell
Głębia
Henning Mankell
Ciężko mi jest ocenić tę książkę. Była tak przygnębiająca, a jednocześnie tak dobrze napisana. Nie uważam by były w niej niepotrzebne opisy czy jakiekolwiek elementy. Tam wszystko jest potrzebne by zrozumieć całość lektury. Dobra, choć nie porywająca, niespieszna, ale ciekawa. Studium ponurej rzeczywistości człowieka, który w poszukiwaniu samego siebie i swojej własnej głębi podąża drogą kłamstw raniąc i niszcząc bliskie osoby. Jest to dobra lektura, choć nie jest łatwa, ani lekka, ani tym bardziej przyjemna. Jednak warto, choć może wpłynąć na samopoczucie czytelnika swoim smutnym, przygnębiającym charakterem.
Majana - awatar Majana
oceniła na 7 1 rok temu
Czas Herkulesów Marcin Wroński
Czas Herkulesów
Marcin Wroński
Kim byli tytułowi Herkulesi? Marcin Wroński należy do pisarzy, po którego książki sięgam z przyjemnością. Autor w swoich kryminałach retro wspaniale oddaje klimat Lubelszczyzny w II Rzeczpospolitej. Tereny te zamieszkują społeczności: Polaków, Żydów i Rusinów (Ukraińców), na ulicach mieszają języki i interesy poszczególnych grup, a zbliżająca się wojna jeszcze pogłębia wzajemne animozje. Szczególnie zwraca uwagę na pracę policji w tamtych czasach, która czasem nas szokuje. Mamy rok 1938 i komisarz Zyga Maciejewski awansował, został oficerem inspekcyjnym w Lublinie. Zyga stara się jak najlepiej wykonywać swoją pracę, ale nie lubi pracy papierkowej za biurkiem. Tęskni za pracą w terenie i prowadzeniem śledztw. Zostaje wysłany na inspekcję do Chełmna, gdzie komendantem jest jego pierwszy przełożony, który nie darzy sympatią Maciejewskiego. Chełm jest gwałtownie rozrastającym się miasteczkiem, wielokulturowym, niestety pełnym wzajemnych animozji. W mieście osiedliło się paru byłych zapaśników, których jako dziecko określał mianem Herkulesów i im kibicował. Nudna inspekcja prawie dobiega końca, ale pojawiają się zwłoki. Znaleziono zwłoki potężnego mężczyzny, a później zostaje zamordowany maturzysta, który trenował zapasy. Były zapaśnik, w młodości Zygi jego idol, teraz jest podejrzany o to morderstwo. Wszystkie te zbrodnie związane są ze środowiskiem zapaśników. Maciejewski nareszcie jest w swoim żywiole, rozpoczyna więc śledztwo przy niezadowoleniu swoich przełożonych, miejscowej komendy, miejscowej śmietanki kibiców zapasów i nawet sędziego śledczego. Okazuje się, że już wcześnie znajdowano zwłoki nieznanych mężczyzn i wszystkie sprawy pozostały niewyjaśnione. Maciejewski prowadzi jednak swoje śledztwo, a im bliżej jest rozwiązania zagadki, tym więcej ludzi ponosi śmierć. Czy Maciejewski odkryje, kto i dlaczego zabił maturzystę i jak zginęli pozostali mężczyźni? Kolejny kryminał Wrońskiego, gdzie w świetnie oddanych realiach przedwojennego Chełma, rozwija się interesujący wątek kryminalny. Oczywiście, nie wszystko jest tym, co nam się zdaje, nic nie jest jednoznaczne i proste. Razem z inspektorem Maciejewskim błądzimy, aby w końcu rozwiązać tę kryminalną zagadkę. Świetnie przez autora wykreowane postacie, a miłą niespodzianką jest pojawienia się w chełmskim więzieniu sławnego wojsławickiego bimbrownika Jakuba W. Z posłowia dowiedziałam się, że to ostatnia książka z serii o komisarzu Zygmuncie Maciejewskim. Na szczęście na mnie czeka jeszcze parę nieprzeczytanych kryminałów z tej serii.
jatymyoni - awatar jatymyoni
ocenił na 7 1 rok temu
Ofiara bez twarzy Stefan Ahnhem
Ofiara bez twarzy
Stefan Ahnhem
audio- Mariusz Bonaszewski - wow!!! Kapitalna książka, naprawdę w stylu Nesbo. Policja duńska/ szwedzka jeszcze gorsza niż nasza ( a o to bardzo trudno). Niejaki policjant FABIAN obraz nędzy i rozpaczy ale czasami wpadnie na ślad mordercy. Co prawda w domu nie widzi kołka w swoim oku ale za to cywilom zleca zadania policyjne, co przepłacają życiem. I co? Gdyby nie kobiety nic nie byłoby rozwiązane. Przy 80-tym rozdziale chciało mi się płakać, że do końca już tylko 30 zostało... To była ogromna radocha słuchanie tego. Polecam.
Elżbieta - awatar Elżbieta
oceniła na 8 11 miesięcy temu
Pruska zagadka Piotr Schmandt
Pruska zagadka
Piotr Schmandt
Czytanie tej książki to była czysta przyjemność. Kryminał retro w pięknym stylu. Kwiecisty język, zdania wielokrotnie złożone, powolna akcja, tło nie będące de facto tłem a wychodzące na pierwszy plan. Momentami wręcz zapominamy o morderstwie i dochodzeniu. Poznajemy bohaterów, życie w Prusach w początku poprzedniego wieku, złożoność ludności tych ziem- stereotypy, uprzedzenia itd. Delektowałem się tą powieścią długo, małymi kawałkami. Początek mnie zszokował z niecodziennego powodu. Otóż czytam i mam wrażenie deja vu .....czytałem całkiem nie dawno książkę innego autora zatytuowaną ,,Pruski mur" Również kryminał retro. Chodzi o to, że podobieństw było więcej. Delikatnie mówiąc sprawa morderstwa była NIEMAL IDENTYCZNA. Zastanawiam się czy autorów przypadkiem nie zainspirowało jakieś prawdziwe wydarzenie? To by tłumaczyło ilość ppdobieństw. Na szczęście poza szczegółami morderstwa itp. akcje obu książek idą w swoją stronę. Ale łączy je coś jeszcze. Obie są po prostu bardzo dobre. Polecam.
Marcin83 - awatar Marcin83
ocenił na 9 1 rok temu
Portret wisielca Marcin Wroński
Portret wisielca
Marcin Wroński
Kolejne spotkanie. tematyka jak to tematyka u Pana Marcina, Lublin, brukowana ulica Głęboka i ON Komisarz Maciejewski w wirze dochodzenia , tu zabójstwo, tam nie zrozumienie u mieszkańców każdej nacji i wyznania, KUL w rozkwicie, a kwiaty dla ukochanej po nocy szuka :):). O ludzie. !!! Warto czytać, dla samego Lublina powojennego:):)
Maciek - awatar Maciek
ocenił na 7 3 lata temu
Dziewiąty grób Stefan Ahnhem
Dziewiąty grób
Stefan Ahnhem
Początek mnie zastanowił, czy na pewno czytam dobrą książkę. Potem praktycznie przez kilkaset następnych stron byłam na 99% pewna, że to nie jest druga część z Fabianem Riskiem, a pierwsza, bo wszystko dzieje się wcześniej. Na szczęście wszystko się poukładało, ale w sumie można przeczytać najpierw Dziewiąty Grób, a potem Ofiarę bez twarzy. W każdym razie książka jest rewelacyjna!
ZuzannaZuzing - awatar ZuzannaZuzing
ocenił na 7 9 miesięcy temu
Czarny mercedes Janusz Majewski
Czarny mercedes
Janusz Majewski
Akcja toczy się w okupowanej Warszawie. Przypadkowe spotkanie na ulicy – wysokiego rangą oficera SS z polskim adwokatem niemieckiego pochodzenia, rozpoczyna lawinę zdarzeń. Mecenas Karol Holzer i Maximilian Graf von Fleckenstein ze zdumieniem odkrywają, że mają ze sobą wiele wspólnego. Są dobrze wykształceni, mają podobny gust literacki i podobnie poczucie humoru. Sturnbannfuhrer niespodziewanie zaczął odwiedzać Holzera w kancelarii, a nawet bywać u mecenasa w domu. Na podtrzymaniu tej znajomości zależało obu stronom – zarówno Maxowi jak i Karolowi, ale jak się okazało każdy z nich miał ukryty motyw. Wciągająca opowieść o codzienności okupowanego miasta i ludziach pragnących zachować pozory normalności w nienormalnych czasach. Gorąco polecam!
Mariola - awatar Mariola
oceniła na 7 2 miesiące temu
Hipotermia Arnaldur Indriðason
Hipotermia
Arnaldur Indriðason
Co jakiś czas wracam do książek islandzkiego pisarza Arnaldura Indriðasona i z wielkim zaciekawieniem śledzę jakieś kolejne dochodzenie prowadzone przez komisarza Erlendura Sveinssona i jego ekipę. Przeczytałam już pięć książek tego ciekawego autora i wciąż mam ochotę na więcej. Polubiłam też samego komisarza Erlendura, chociaż sprawia wrażenie lekkiego ponuraka i człowieka mało ciekawego, w dodatku z mocno pokiereszowaną sytuacją rodzinną i w ogóle osobistą. Ale lubię go za upór, za to, że jak coś mu nie pasuje, to drąży, dokąd nie dowie się, co naprawdę się stało, że jak wyrzucą go drzwiami, to potrafi z powrotem wleźć oknem. Z zamiarem towarzyszenia komisarzowi w kolejnym śledztwie zasiadłam do "Hipotermii" Jednak okazało się, że ta książka jest inna niż wcześniejsze, że tutaj nie będzie, nie ma być żadnego dochodzenia. Kobieta miała dość życia, tęskniła za zmarłą na raka matką i nie wytrzymując już stresu i napięcia, po prostu się powiesiła. Przynajmniej tak to wyglądało, wszystko na to wskazywało, śledztwo więc zostało oficjalnie zamknięte. Niestety nasz uparty Erlendur, nie bardzo wierzy w to samobójstwo, coś mu zgrzyta, coś uwiera i to coś nie pozwala mu odłożyć tej sprawy ad acta i zapomnieć o niej. Zaczyna swoje prywatne nieoficjalne śledztwo, zaczyna wypytywać ludzi, zasłaniając się jakimiś na pół fikcyjnymi badaniami nad falami samobójstw. Oczywiście jak możemy się domyślić, ma nosa i nie wszystko okazuje się tak logiczne i spójne jak pierwotnie wyglądało, ale co się stało i jak to wszystko naprawdę wyglądało, tego już wam nie zdradzę. Powiem tylko tyle, że ta książka podobała mi się równie bardzo jak wcześniejsze, a może jeszcze bardziej. W "Hipotermii" pojawia się też kolejna "odsłona" osobisto-rodzinnego dramatu komisarza. Dość poważnie zostają zachwiane i tak bardzo wątłe relacje Erlendura z jego córką Evą Lind, z jakiego powodu? Przeczytajcie sami :)
Żona_Pigmaliona - awatar Żona_Pigmaliona
oceniła na 8 1 dzień temu
Nie ma takiego miasta Tomasz Konatkowski
Nie ma takiego miasta
Tomasz Konatkowski
Jest coś bardzo wciągającego w powrotach do znanych bohaterów i właśnie to dała mi „Nie ma takiego miasta” Tomasza Konatkowskiego. To już kolejna część serii, dla mnie 3, i od pierwszych stron czuć, że autor nie zaczyna od zera. Wraca znajomy klimat, spokojne tempo i to charakterystyczne prowadzenie historii, które bardziej wciąga niż atakuje sensacją. Czytając, miałam poczucie, że wiem, gdzie jestem i z kim, a jednocześnie nadal chcę iść dalej. Fabuła oczywiście kręci się wokół policyjnego śledztwa, ale równie ważne są codzienne sprawy bohaterów, ich zmęczenie, relacje i drobne obserwacje miasta. Warszawa jest tu bardzo obecna, konkretna, z ulicami, po których się chodzi, a nie tylko o których się czyta. Do tego dochodzi Londyn, nie jako egzotyczna ciekawostka, ale realna przestrzeń, która ma sens w historii. Kilka razy łapałam się na tym, że sprawdzam miejsca na Google Maps. Ta książka naprawdę mi się podobała. Lubię ten świat i chyba już zdążyłam przyzwyczaić się do bohaterów, ich sposobu bycia i myślenia. Wątek londyński był dla mnie miłym urozmaiceniem i dobrze zagrał z całością. Jeśli znacie poprzednie części, to warto po nią sięgnąć. A jeśli nie, to ta seria naprawdę dobrze wynagradza cierpliwość
LilkaBegilka - awatar LilkaBegilka
oceniła na 7 3 miesiące temu
21:37 Mariusz Czubaj
21:37
Mariusz Czubaj
Solidna choć nie odbiegająca od schematu, szczególnie w przypadku Heinza - typowego policjanta po przejściach. Ale narobił Czubaj smaku na dalsze części. Będzie konsumowane. Wielki Kaliber 2009 #WyzwanieLC2025 Przeczytam książkę nagradzaną lub nominowaną (dowolna nagroda).
PaniKamelli - awatar PaniKamelli
ocenił na 6 4 miesiące temu
Martwe popołudnie Mariusz Czubaj
Martwe popołudnie
Mariusz Czubaj
Kolejna świetna książka Mariusza Czubaja. Na początek mamy morderstwo znanego polityka. Tajemniczy biznesman wynajmuje głównego bohatera Marcina Hłasko (byłego gliniarza) do odszukania PR-owca Daniela Okońskiego. Tajemnice z przeszłości, sekrety znanych polityków. Marcin Hłasko jest w tej powieści również głównym narratorem, cudownie posługuje się ironią, czasami jest lekko złośliwy i sarkastyczny. Cudownie się to czyta. Na myśl przychodzą mi kryminały Chandlera. Zastanawiam się skąd tak słabe oceny książek Mariusza Czubaja, dla mnie jest pisarzem kryminałów numer 1. I w 2015 książka zdobyła główną nagrodę Wielkiego Kalibru (nagroda na kryminał roku)
Jacek - awatar Jacek
ocenił na 9 1 rok temu

Cytaty z książki Jasne oblicze śmierci

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Jasne oblicze śmierci


Video

Video