Drobne błędy

Po doczytaniu końcowych wyrazów na ostatniej stronie tej powieści musiałam się zastanowić. Zamyślić. Wyjść z życia wszystkich jej bohaterów. Studenta Tomka sprzedającego miejsce na tatuaż na skórze własnej ręki, głowy rodziny Olgierda kupującego to miejsce na osobiste hasło dające upust jego frustracji oraz Igi nieszczęśliwie zakochanej w Mariuszu, dla którego, w desperacji ratowania związku, wystawia swoje ciało na aukcji, wplątując się przypadkiem w transakcję zawartą ostatecznie z Olgierdem. Unieść się nad ich ślepym postępowaniem, nielogicznym zachowaniem, ryzykownymi decyzjami, by wyłonić i uogólnić obraz jakości prowadzonego przez nich życia, ogarniając go jednym słowem – groteska! Przepełnieni nienawiścią, chowanymi urazami – Iga do własnego ciała z nadwagą, Olgierd do swojego teścia, Tomek do ludzi zmuszających go do podejmowania żałosnych wyborów – próbują odnaleźć siebie i swoje miejsce wśród splątanych ścieżek wiodących do wyznaczonego celu, nie zauważając, że jest to jedyna siła napędowa, dzięki której porządkują świat wokół siebie w drodze do różnie pojętego szczęścia. Tym żyje współczesne pokolenie dwudziesto i trzydziestolatków – obłąkańczym pędem "do przyszłości, jakby teraźniejszość była tylko nic nieznaczącym czasem przeszłym". Bez tchu i bez czasu na chwilę zastanowienia się: czy warto? Czy wartości jakimi kierują się w życiu są tymi, które doprowadzą ich po latach wyścigu do satysfakcjonującego poczucia samospełnienia? Co jest przyczyną pozornie niewytłumaczalnego amoku parcia do przodu na skróty, po trupach innych, nawet najbliższych osób? Autorka w tych dywagacjach poszła dalej. W drugiej części książki, wyraźnie oddzielonej od pierwszej tytułem "Część II", pokusiła się o odpowiedzi, szczególnie obszerniej koncentrując się na pytaniu ostatnim. Skupiając się na przeszłości Olgierda, przyczynę jego frustracji upatrzyła w zerwanych więziach rodzinnych. Brak kontaktu z najbliższymi, ich bliskości, wsparcia, bezwarunkowej akceptacji, świadomości swojego pochodzenia i korzeni to główne powody niepowodzeń budowania wypaczonego życia zawodowego i osobistego. "Nie można żyć bez korzenia !; każde drzewo ma swoje korzenie w ziemi !; korzenie są łącznikiem pomiędzy tymi, co żyją, i tymi, co odeszli !; bogactwo i przyjaciele nie potrafili zastąpić mu braku poczucia przynależności!" Poczułam się trochę jak nastolatka wysłuchująca na lekcji umoralniającej pogadanki nauczyciela. Jak nieufny wyborca na wiecu, do którego nie trafiają racjonalne argumenty kandydata na mojego faworyta. Pełne truizmów, sloganów i prawd oczywistych. Potrzebowałam zamiast haseł emocji, wzruszeń, po których natychmiast zrobiłabym rachunek sumienia własnego postępowania i rewizję hołubionych wartości. Tym czasem epatowanie czwartą śmiercią w rodzinie Olgierda w krótkim czasie, wywołało u mnie tylko czarny bo czarny, ale humor. A co miało w zamiarze wywołać, tego nie odczytałam, a tym bardziej nie odczułam. Dostałam niestety klucz tylko do jednych drzwi i to dawno już otwartych. A co z innymi drzwiami-przyczynami w życiu pozostałych bohaterów? Czyżby tylko więzi rodzinne były gwarantem szczęśliwego życia? Z drugiej jednak strony, przyglądając się tej nielubianej przeze mnie jawności dydaktyzmu i „kiełbasie wyborczej” w tekście, zadałam sobie pytanie: dlaczego autorka zadała sobie trud podsunięcia gotowej odpowiedzi? Dlaczego nie zostawiła mnie z myślami po pierwszej części, abym mogła sama dojść do wniosków? Dlaczego dopisała drugą cześć? Czy dlatego, że jak sama zauważa: "słowo pisane ma większą wagę od mówionego tylko dlatego, że jest bardziej trwałe?" A może z młodym pokoleniem jest aż tak źle, że trzeba im te oczywiste, odwieczne prawdy podsuwać przed oczy jako nowe, odkrywcze? Najlepiej w druku, bo większość populacji to wzrokowcy? Jeśli tak jest, to jestem tym przerażona! http://naostrzuksiazki.pl/

Naprawdę ciężko mi ocenić tę książkę. Do pamiętnej nocy, ta pozycja ciągnęła mi się niemiłosiernie. Podeszłam do niej z wielkim zapałem, jednak troszkę się rozczarowałam. Tak jak napisałam wyżej - gdyby nie pamiętna noc, podczas której tak wiele się wydarzyło, książka nie zachwyciłaby mnie. Ocena "dobra" tylko dlatego, że tematyka tej pozycji jest kapitalna (dobra muzyka plus dziennikarstwo)i tylko dlatego, że pamiętna noc tak wiele w książce zmieniła. Od tamtej pory czytałam ją z wielkim zapałem.

Książka, z powodu Brexitu i innych zmian politycznych może wydawać się ciut nieaktualna, ale nie trzeba zbyt dużo wyobraźni by była jednak bardzo realna, tak jakby wszystko to działo się dzisiaj. Mamy do czynienia z poważnie zwariowaną powieścią, bardzo zygzagowatą, a autorka na spokojnie przedstawia nam nowe postacie na 20 stron przed końcem! Na samym początku natomiast nie wiemy za bardzo na kim skoncentrować uwagę, jest bowiem cała grupa potencjalnych bohaterów. Ta polifoniczność tej opowieści jest jej dużym atutem, ale jednak może też męczyć. To, co jest jak gdyby elementem operacyjnym całej tej szalonej narracji to wyobraźnia autorki, jej histeryczne wręcz poczucie humoru, jak również szybkie, bez żadnego ostrzeżenia pojawiające się przejścia z komedii to kompletnej, pełnej smutku tragedii, bez cienia żadnego humoru . I tu chyba jest ta ukraińskość tej opowieści, bo tego typu niespodzianki rzadkie są w prozie zachodniej, gdzie wszystko musi być mniej lub bardziej "uzasadnione". A my jako czytelnicy musimy w pewnym momencie sobie zdać sprawę że w tej książce może się w każdej chwili stać absolutnei wszystko i naszym zadaniem jest po prostu totalnie poddać się nurtowi opowieści.

Książki to potrafią zaskoczyć. Leży taka na półce przez 10 lat odłogiem, bo jakoś nie masz na nią ochoty. A kiedy raczysz ją w końcu łaskawie przeczytać, okazuje się tak dobra, że masz wrażenie, jakby wybuchła ci prosto w twarz... I jeszcze stwierdzasz, że to wspaniałe uczucie i cudowna niespodzianka! . "Pomaluj to na czarno" to bomba jakich mało. Lubię historie, umiejscowione w ciekawszych czasach niż nasze. A tu proszę - akcja tej powieści toczy się w Los Angeles w 1981 roku, a tło fabuły to niezła mieszanka: punkowa subkultura i słownictwo ze slumsów przeplatają się ze sztuką wysokich lotów - Lou Reed po sąsiedzku z Brahmsem, cytaty z wierszy poetów samobójców z zawodzącą country Patsy Cline... A bogaty chłopiec z willi w Los Feliz wyrzeka się bogactwa i wiąże się z dziewczyną nie wiadomo skąd, która nie ma nic. Świat Josie wali się, gdy nagle dowiaduje się o samobójczej śmierci swojego chłopaka. Michael, utalentowany, ale niespełniony artysta, zostaje znaleziony martwy w ustronnym motelu. Josie próbuje zrozumieć, co doprowadziło do tej tragedii i jaką rolę odegrała w tym ona sama oraz zaborcza matka chłopaka, sławna pianistka. Między dwiema nieznoszącymi się kobietami, które teraz łączy żałoba, nawiązuje się bliższa, dziwna relacja, której przygladałam się z wielkim zainteresowaniem. Powieść intryguje od pierwszych do dosłownie ostatnich stron. Stopniowo wyłaniają się fakty z życia Michaela, które stawiają zrozpaczoną Josie przed zagadką, czy w ogóle go znała. Jej wyrzuty sumienia nasuwają jednak pytanie, na ile ta drobna punk girl z tlenionymi włosami jest szczera sama z sobą. Muszę tu powiedzieć, że Michael okazał się bardzo 'moim' typem bohatera, strasznie mi go żal. Jest też dobrym przykładem, jak postać, której fizycznie w książce w ogóle nie ma, może być świetnie sportretowana i skupić na sobie gros uwagi. Mam po tej książce tyle wrażeń, że mogłabym o niej długo i w samych superlatywach. To kawał świetnej, odważnej powieści psychologicznej, niejednoznacznej, chwilami szokującej. Pięknie napisanej, do przeżywania.

Urocza komedia romantyczna, z niespodziewanym zakończeniem. Historia w tej książce przedstawia dla obecnego czytelnika w odległą już przeszłość, której młodszy czytelnik nie ma szans pamiętać. Czasy gdy telefon służył głównie do dzwonienia, a jeszcze na pewno nie był dotykowy, dla większości ludzi pisanie przez internet było dostępne jedynie poprzez komputer. Poznajmy perspektywę Markusa jak i Frannie, chociaż trzeba przyznać że im bliżej końca tym mniej są spójne i logiczne. Mimo dobrze bawiłam się przy czytaniu. Chociaż jestem już dorosłą osobą, aż o rumieniec na twarzy przyprawiały mnie, powroty do wspomnień o swoich sympatiach, gdzie koleżanki były doradcami od związków, a same były singielkami. Przed każdą randką były obrady w sprawie outfit'ów, miejscówek na spotkanie i oczywiście o tematach rozmów w których można za błyszczeć. Fajnie byłoby obejrzeć film na jej podstawie.

O tej książce słyszałam kilka lat temu w moim ulubionym książkowym podcaście ("Girls Like Us"); nie sądzę, bym bez tego kiedykolwiek po nią sięgnęła, a na pewno nie w polskim tłumaczeniu (ten tytuł! Ta okładka!). I myślę, że sporo bym straciła, ponieważ Curtis Sittenfeld wydaje się bardzo świadomą autorką, która doskonale wie, dlaczego coś umieszcza albo pomija w swoich książkach, i że nie jest twórczynią, której prace można brać powierzchownie. Z pewnością sięgnę po inne jej książki, ale może wróćmy do "Prep" (odmawiam używania polskiego tytułu). Przede wszystkim, Sittenfeld z niesamowitą pieczołowitością, a zarazem naturalnością oddaje atmosferę bycia nastolatkiem z wiecznym lękiem, odgrywaniem ról i byciem niesympatycznym - ponieważ *żaden* z uczniów Ault nie jest do końca sympatyczny, ale to chyba najbardziej nastoletnia rzecz, jaką można znaleźć w bohaterach mających być nastolatkami: że są okropni, a autor nie boi się tego pokazać. Lee, nasza główna bohaterka, nie odstaje od tej reguły; Lee jest zresztą nie tylko bohaterką, ale również narratorką - nigdy jednak nie przestaje być postacią. Wszystkie opisane w książce wydarzenia relacjonuje z perspektywy około kilkunastu lat później, jako dorosła kobieta, i choć widzimy, że pewnych rzeczy się nauczyła poprzez pytania, które zadaje zarówno nam, jak i sobie (dlaczego taka była? Dlaczego myślała tak, nie inaczej?), innych wciąż nie jest świadoma. Sittenfeld do końca pozostawia bez jednoznaczego komentarza w tekście choćby rasizm Lee - a jednocześnie pojawia się pod koniec scena, która nie pozostawia wątpliwości, że autorka wszystko, co mogło unosić brew współczesnego czytelnika, umieściła tu właśnie w celu zbudowania pewnego większego obrazu, a nie z powodu własnej nieświadomości. Spotkałam się z opinią, że Sittenfeld pisze o rasizmie, nie eksploatując doświadczeń, których mieć nie może, tylko z perspektywy białych ludzi z klasy średniej, w przyziemności i lekceważeniu, jakie okazują pewnym sytuacjom, tworząc komentarz - jednocześnie nie traktuje czytelnika jak idioty, pozwalając mu odejść z jakimś własnym wnioskiem. Chociaż jest to książka o nastolatkach, zdecydowanie nie powiedziałabym, że jej targetem jest młodzież. Nie z powodu jakichś wyjątkowo wulgarnych scen, ale po prostu dlatego, że nastolatka mogłaby znudzić; mógłby jej po prostu nie zrozumieć, gdyż nie jest przypadkiem, że Lee opisuje swój pobyt w Ault już jako dorosła. Pewne wrażenia, nierozerwalnie związane z pozytywnym odbiorem tej książki, są ściśle wplecione w dorosłość, kiedy można się obejrzeć za siebie - niekoniecznie z tęsknotą za nastoletnimi latami, ale ze współczuciem dla młodszej, głupszej wersji siebie. Na koniec bardziej osobista refleksja: bardzo lubię książki o szkołach z internatem, niestety dwie ostatnie, na jakie trafiłam ("W moich snach to ja trzymam nóż" i "Moja mroczna Vanesso") wchodzą w tę nieznośną dla mnie narrację, że pochodząca ze średniej klasy nikta dostaje się w takie miejsce i ma ogromny potencjał, ale nikt go nie dostrzega; Sittenfeld z kolei idzie w ślady Tartt, tworząc postać, której cała wyjątkowość znajduje się w jej głowie i jeśli nikt jej nie dostrzega, jest to wyłącznie kwestia faktu, że jej nie posiada. Na szczęście dla mnie, bo taka kreacja jest nie tylko realniejsza, ale również ciekawsza. Niesympatyczni celowo protagoniści zawsze są lepsi od tych, którzy wychodzą tacy przypadkiem.

Nie umiem opisać tego co zrobiła ze mną ta książka. Pomimo ilości absurdów i śmiesznych sytuacji, których zaznaczyłam sobie naprawdę sporo, to porusza bardzo ważne problemy, na które powinno się zwracać większą uwagę. Chociażby prześladowanie w więzieniu, rasizm, wolność, problemy polityczne oraz tolerancja, również religijna. Sięgając po tą pozycję spodziewałam się czegoś w rodzaju luźnej, humorystycznej książki a dostałam taką, po której nie umiem pozbierać swoich myśli. Bardzo podobał mi się zabieg powrotu do przeszłości misia, to że jesteśmy wtajemniczeni we wszystko i nie ma nic zatajonego co odbierało by przyjemność z lektury bo byłyby jakieś niewyjaśnione wątki. A zabieg wprowadzenia dziecka misia, Małej Winky? Piękny i rozczulający! Nawet jeśli cała historia tutaj opiera się na pluszowym misiu, niepodważalne jest to, że problemy wymienione wcześniej również dzieją się teraz, na świecie. Książka jest z 2007 roku a jakże wciąż aktualna! Niezwykła podróż przez emocje i odczucia. Zarówno naszego głównego bohatera- misia, jak i nasze :). Liczę na to, że osoby, które jeszcze przeczytają tą książkę, pomimo jej wieku, dostrzegą w niej to samo piękno co ja.

Ksiązki Matina nie przypadają mi do gustu aż tak bardzo jak jego aktorstwo. Jednak nie można powiedzieć, że są złe. Ta książka mimo, że dość cienka to przez mniej więcej połowę po prostu mnie nie porywała. Coś się działo ale jednak nie było tak aż tak dla mnie interesujące i w zasadzie czytałem bo lubię skończyć to co zacząłem. Dopiero jakoś po połowie mnie bardziej wciągnęła. Trochę szkoda, że jak dla mnie ta najbardziej interesująca historia zaczyna się i kończy na 3 ostatnich stronach. Czyta się ponad 150 stron misternie budowanej historii po czym na 3 ostatnich stronach wszystko się wywraca do góry nogami... Przynajmniej ja miałem trochę takie wrażenie

Cóż nie spodziewałam się chyba takiej fabuły jaką zastałam. Choć, na okładce pisze, że jest to bajka dla dorosłych, miałam nadzieję, że jednak pozwoli ona uciec trochę realiom rzeczywistości. Jednak książka jest bardzo oryginalna, a mechanizm jaki Jack nosi w (na) swoim sercu jest również swego rodzaju katalizatorem, przed złem tego świata. Niestety każdy musi kiedyś dorosnąć.

VBardzo popularne stały się ostatnio powieści, w których wielkie postacie historyczne koegzystują z wykreowanymi przez pisarzy postaciami, i wplątują się w romanse, lub czynią te wymyślone postaci powiernikami swoich myśli i dzieł. Co prawda Ginevra istniała naprawdę, i jako młodziutka pensjonarka miała styczność z F. Scottem Fitzgeraldem, ale reszta opowieśći jest dość sztampową produkcją tego rodzaju. Kilkumiesięczny flirt i dość żarliwe listy, które słał do niej początkujący pisarz, świeżo upieczony student posłużyły za kanwę do dośc pokaźnej powieści. Mamy nieokiełznana, żądną życia i przygód kobietkę-kokietkę, która tak go zauroczyła i miały tak przemożny wpływ na jego życie, że obdarzył szereg swoich bohaterek jej rysami charakteru. Kilka spotkań, niewczesne zaloty, dotkliwy kosz od ukochanej sprawiły, że latami wzdychał za jej niezłomnością, brawura, magnetyzującym czarem i urokiem osobistym. Szybko wyszła za mąż, i z oddali śledziła poczynania Scotta i jego hollywoodzką karierę, ale po latach przypomniał sobie o dawnej fascynacji jej osobą i nawet kiedyś towarzyszyła Zeldzie i odgrywała rolę jej opiekunki- przyzwoitki w Nowym Jorku na specjalną prośbę Francisa. Przygnębiający jest brak perspektyw dla młodych kobiet w latach dwudziestych. Trochę flirtów, romansów, a potem proza życia, szybkie narodziny dwóch synów, i kobieta nie wychodzi z roli żony i matki do końca życia. To ona była Jayem Gtasby gdy z zazdrością patrzyła na jego bogatych przyjaciół, życie wyższych sfer w St. Paul i rozrywki w Paryżu itp. Być może to on sprowadził na nią zły los, gdyż obdarzywszy Daisy Buchanan jej wdziękiem, umiejętnością usidlania mężczyzn, sprawił, że sama nudząc się w niedobranym małżeństwie przeżyła płomienny romans z korepetytorem młodszego syna, jakby naśladując amoralne zachowanie Daisy. Mąż wniósł o rozwód, a starszy syn nie potrafił jej wybaczyć tak kompromitującego zachowania. W zaawansowanym wieku 36 lat znów została matką, z ojcem córki Phoebe, tymże właśnie korepetytorem stworzyli mimo wszystko kochającą się rodzinę. Dziwiło ją, że córka Scotta przekazała jej maszynopis listów ojca, w którym poczesne miejsce zajmowała tamta właśnie niedojrzała egzaltowana i pretensjonalna lawina listów młodego pisarza. Stanowczo za długa, nudnawa i przewidywalna część o dorosłym życiu Ginevry, uwieńczona ciekawym akcentem- spotkaniem ze Scottie. Niestety nie udało się autorowi uchwycić ducha tamtych czasów, oddać charakteru lat 20-tych i 30-tych, za mało też jest tutaj prawdziwego F. Scotta Fitzgeralda. Dziewczyna Gatsby'ego zblaknie w waszej pamięci szybko po przeczytaniu, ale jej fabuła w najmniejszym stopniu nie zachęci was po paru latach do powtórnego sięgnięcia po tę lekturę. Dla najzagorzalszych wielbicieli talentu pisarskiego F. S. Fitzgeralda.

Książka jest dość bardzo nie typowo napisana, czym przyciągnęła moją uwagę, bo składa się tylko z karteczek wieszanych na lodówce. Czyta się ją na pewno zdecydowanie inaczej i bardzo szybko, bo nie ma tam aż tak dużo tekstu. Była ciekawa, wciągająca i dobrze napisana. Jest przesiąknięta wieloma emocjami, jest to wręcz smutna i bardzo wzruszająca opowieść, która jednak warto przeczytać i poświęcić dla niej chwilę swojego czasu.

Książka pokazująca udział chłopaka ze slumsów w teleturnieju "Milionerzy". Na plus pokazanie, że w tym teleturnieju można wygrać, znać odpowiedzi na pytania niekoniecznie dzięki wiedzy encyklopedycznej, skończeniu studiów a po prostu własnych przeżyć. Trzeba się jednak przygotować, że opowieści o tym, skąd zawodnik dowiedział się odpowiedzi mogą być trudne - o biedzie, przestępstwach i trudnym codziennym życiu w biedniejszej części społeczeństwa.

Książka autorstwa A. M. Homes pt. „Ta książka uratuje Ci życie” jest powieścią przedstawiającą satyrę na współczesne amerykańskie życie. Książkę bardzo dobrze się czyta ze względu na humor i wspaniałe dialogi oraz przedstawiony temat mianowicie potrzeba bliskości, miłości i przyjaźni. Jest to opowieść o samotności głównego bohatera – biznesmena Richarda i jej konsekwencjach, jednakże nigdy nie jest za późno żeby zmienić swoje życie – chociażby jedząc pączka. Czy ta książka może uratować życie? Cóż szczerze mówiąc nie jestem tego taka pewna. Nie mniej jednak polecam tę pozycję każdemu kto lubi czytać, szczególnie jeśli wybiera różnorodną literaturę i nie podchodzi do czytania schematycznie.

Całkowite zaskoczenie! Podchodziłam niechętnie do tej książki, bo pani taka młoda, temat średni, książeczka cieniutka, a i nasze biblioteki na obczyznie prześcigają sie w tym, która zamówi dziwniejsze książki. Przy pierwszym rozdziale pomyślałam, ze miałam racje i chciała rzucić nią w kąt, a tu...proszę bardzo. Zwracam honor. Pani bardzo utalentowana. Styl specyficzny, ale odpowiedni do tematu i czytało sie dobrze. Niesamowite wejście w psychikę dziewczyny z problemami odżywiania, poczynając od genezy, czyli tutaj od wczesnego dzieciństwa. Polecam, szczególnie dziewczynom, które są całe życie na diecie, czyli pewnie większości.

John O'Farrell - uważny obserwator z przymrużeniem krytycznego oka. Książka reklamowana jako zabawna - i to się zgadza. Momentami rzeczywiście chichotałam na głos, a wiele sytuacji jest faktycznie śmiesznych. Książka opisywana jako satyra na rodziców XXI wieku - i to też się zgadza. Można tu wyróżnić dwie dominujące cechy tych rodziców. Po pierwsze megalomania i nadmierna ambicja na punkcie własnego dziecka. Musi ono być we wszystkim "naj", szczególnie na tle dzieci innych znajomych. Od małego bierze udział w wyścigu szczurów, jest wychowywane, tresowane, dokształcane. Uczęszcza na niezliczoną ilość zajęć dodatkowych, czasami wręcz absurdalnych, byle tylko się wyróżnić na tle innych dzieci. Musi być uzdolnione ponadprzeciętnie, bo to wstyd mieć tylko zwyczajne dziecko. Druga cecha to nadopiekuńczość i paranoiczny wręcz lęk, by coś złego się temu dziecku nie przytrafiło. Fragment o zabawie dzieci w piaskownicy w kaskach na wypadek spadającego meteorytu rozbawił mnie i przeraził równocześnie. Odbiera się dziecku wręcz możliwość popełnienia błędu i doświadczenia płynącego z nauki na własnych błędach. Tu nie ma miejsca na takie faux pas. Nie da się uchronić dziecka przed wszystkimi problemami tego świata. Musi zetknąć się z biedą, niesprawiedliwością, chorobą, przemocą. Obraz zwariowanych rodziców, którzy którzy dla dobra swoich dzieci usprawiedliwiają swój egoizm, naginają własne zasady moralne, a nawet są w stanie posunąć się do oszustwa, to właściwie smutne i niesmaczne. Ale czy nieprawdziwe? Obawiam się, że nie. Tylko czy to jeszcze jest miłość, czy głupota? Autor sam jest rodzicem i pewnie wiele opisanych sytuacji zaobserwował. Opisał je z humorem, nie krytykuje dosłownie, ale daje do myślenia. Zachęcam do przeczytania, bo myślę że warto.

Książkę Evelyn Grill nabyłem niegdyś w antykwariacie z książkami.Niestety dosyć długo zabierałem się do przeczytania tej pozycji.Podobnie jak wielu użytkowników LC, na początku nieco zraziłem się dialogami które nie były wydorebnione co wydawało się sporym utrudnieniem. Jednak po jakimś czasie jednak postanowiłem sprawdzić historię tytułowego kolekcjonera.Sam zapis dialgów wcale nie przeszkadzał w odbiorze książki, wystarczyło tylko się przyzwyczaić do tego stylu a potem już wszystko płynie szło. Historia zawarta w książce jest bardzo ciekawa.Poznajemy Alfreda który ma obsesje kolekcjonowania śmieci.Oprócz tego posiada również przyjaciół którzy widząc społeczny upadek próbują go uratować przed stoczeniem się na dno. Książka ma w sobie dużo psychologi i momentów do refleksji.Bardzo spodobało mi się to że każda postać jest inna i ma różne poglądy na świat,sztukę,życie i samego Alfreda.Każda osoba uważa że to ona wie co zrobić by Alfred był szczęśliwy i normalny. Jednak nie chcę spoilerować.Tak więc jeżeli ktoś lubi książki w których można zaobserwować psychologie społeczeństwa polecam tą książkę.

Bardzo dobra książka. Znajdziemy w niej ambicje rodziców i ich konsekwencje, relacje równieśnicze i te rodzinne, hejt, problemy i zaburzenia ludzi. Książka głeboka, smutna, dająca do zadumy nad światem, nami i tego co nas otacza i kto jest wokół nas.... Dla mnie ta książka jest bardzo wartościowa. Polecam dla nastolatków i dorosłych. Nad tą książką trzeba chwilkę pomyśleć, zrozumieć....

Moja opinia po raz kolejny potwierdza fakt, że to co podoba sie innym, niekoniecznie podoba się mnie i odwrotnie. Uważam, że to bardzo dobra książka, napisana w nieco odmiennej formie niż większość, porządnym stylem, akcja ciekawa, ani przez chwile nie pozwalająca sie nudzić. Dla mnie książka wtedy jest dobra, gdy po jej odłożeniu wciąż o niej myślę i nie mogę doczekać się powrotu do czytania - w tym przypadku tak właśnie było. Jedyna jej wada jest taka, że jest krótka, ale tak mówię o każdej powieści która mi się podobała, a liczyła mniej niż pięćset stron ;)