Domem nocy jest las

O pani Aleksandrze Szałek niewiele wiadomo. Wykluczeni to jej druga powieść, wydana przy pomocy wydawnictwa NovaeRes. Niestety, nawet na stronie wydawnictwa nie mogłam nic znaleźć o tej pani, a miałabym jej do powiedzenia wiele pozytywnych rzeczy. Jej książka była dla mnie całkowitym, pozytywnym zaskoczeniem. Niewiele znam bowiem książek tego wydawnictwa, które warto polecić. Czytając Wykluczonych odczuwałam mocne przygnębienie – nie dlatego, że jest to słabo napisana książka, tylko dlatego, że jest to książka, która porusza wiele trudnych tematów. Ktoś by powiedział – po co czytać książki, które nas przygnębiają? One też są potrzebne. Dzięki nim nie zapomnimy, że dookoła nas dzieje się wiele złego i inni ludzie mogą potrzebować naszej pomocy. Bezimienne miasteczko na południowym wschodzie Polski, które powoli umiera. Piątka przyjaciół, którzy chcą z niego uciec jak najdalej. Trójka bezwzględnych, przesiąkniętych złem chłopców, których życie nigdy nie rozpieszczało. Mały chłopiec z autyzmem. Zrozpaczona, na granicy szaleństwa kobieta, która straciła wiele lat temu syna. Od zawsze racjonalny komendant policji. A gdzieś między nimi ona – dziewczyna o przezroczystej twarzy, którą okalają pukle czarnych włosów. Łączy ich tylko to miasto, o którym mówi się, że jest przeklęte. Czy Olga i jej przyjaciele dowiedzą się ile w tym prawdy? Autorka odwaliła kawał dobrej, fabularnej roboty. Powieść wciąga od pierwszych sekund i trzyma do samego końca. Z tego co udało mi się znaleźć w Internecie to Aleksandra Szałek napisała też romans paranormalny. Niestety, nie miałam okazji przeczytać, ale zrobiłam wywiad, który mi powiedział, że książka była ponoć słabo oceniona. W związku z tym mój apel do autorki jest taki – odstaw Pani te romanse i pisz kryminały albo horrory. Ma Pani do tego ogromny talent.🙂 Mamy tu bardzo realistyczny opis małego miasteczka, jakich wiele w Polsce – opuszczonych, w których 3/4 mieszkańców to starsi ludzie, z rozgoryczoną młodzieżą, szukającą rozrywki w rozbojach i kradzieżach. Młodzi wyjeżdżają szukać pracy gdzie indziej, kto może, to szuka domu w innych miastach, byle jak najdalej stąd. Autorka poruszyła bardzo ważny problem wykluczenia osób niepełnosprawnych ze społeczeństwa. Postać małego Mikołajka, który od dziecka zmaga się autyzmem, chwycił mnie za serce od samego początku powieści. Jestem przekonana, że pisarka miała wcześniej do czynienia z osobami niepełnosprawnymi – nikt tak dobrze nie oddałby problemów z jakimi muszą się zmagać w społeczeństwie osoby niepełnosprawne, jak osoba, która coś na ten temat wie. Bardzo dobrze opisany problem – zarówno od strony fizycznej, zdrowotnej jak i społeczno-ekonomicznej. Powieść idealnie przedstawia szarą rzeczywistość, w której muszą żyć osoby niepełnosprawne psychicznie i ruchowo. Powieść porusza także inny ważny temat – mówi o dzieciach, które nie doświadczają wżyciu miłości. O tym jak łatwo można z dobrego, grzecznego dziecka zrobić zwyrodnialca bez uczuć wiedzą tylko rodzice przestępcy. Tylko, że ten przestępca nie musiał się nim wcale stać. Po drodze wiele rzeczy poszło nie tak jak powinno, przede wszystkim w środowisku rodzinnym. I o tym także przeczytacie w ,,Wykluczonych” Aleksandry Szałek. Pojawiają się także wątki charakterystyczne dla horrorów – sceny są klimatyczne, bardzo wyraziście opisane, wprost idealne dla czytelnika z dużą dozą wyobraźni. Jedyny, naprawdę drobny minusik za dialogi – w niektórych momentach zbyt sztuczne, zwłaszcza wtedy gdy rozmawia między sobą młodzież Jak na to wydawnictwo zadziwiająco mało błędów interpunkcyjnych. Bardzo się z tego cieszę, bo obawiałam się najgorszego.😉 Mam serdeczną nadzieję, że to nie ostatnia powieść z tego gatunku Aleksandry Szałek, ponieważ od jakiś kilku dni ma nowego fana, czyli mnie.🙂 Książkę bardzo mocno polecam każdemu kto lubi kryminały, horrory czy thrillery – jest się czego bać, jest przy czym się wzruszyć i nad czym zastanawiać. Jednym słowem – mieszanka doskonała. Więcej recenzji na : pokojpelenksiazek.com

„Złe” Michała Jana Chmielewskiego to książka, która zostaje pod skórą. Nie przez fabułę, nie przez zwroty akcji – ale przez klimat. Przez to uczucie niepokoju, które powoli się rozlewa i już nie chce zniknąć. Czytając ją, miałam/miałem wrażenie, że autor bardziej bada ciemniejsze zakamarki ludzkiej natury niż opowiada historię. To jedna z tych książek, które nie podają wszystkiego wprost – trzeba wejść w nią głębiej, zgodzić się na dyskomfort i własne interpretacje. Najbardziej uderzyło mnie to, jak cienka bywa granica między „dobrym” a „złym”. I jak łatwo ją przesunąć. Ta książka nie moralizuje – ona zmusza do myślenia. A to cenię najbardziej. Nie jest to lekka lektura na poprawę humoru. To raczej książka na wieczór, kiedy chcesz poczuć coś intensywniej i zostać z własnymi przemyśleniami jeszcze długo po zamknięciu okładki.

Avernus to małe miasteczko w USA. Spokojne życie mieszkańców zostaje przerwane serią brutalnych morderstw młodych kobiet. Wszystkie ofiary zostały wpierw zgwałcone i brutalnie okaleczone. Morderca doskonale zaplanował każdą zbrodnię i nie pozostawił żadnych śladów, które pomogłyby w ustaleniu jego tożsamości. Śledztwo prowadzi grupka dochodzeniowa z porucznikiem Ernestem Minnemanem i detektyw Rachel Fox na czele. Policjanci muszą odłożyć na chwilę problemy osobiste oraz wszelkie animozje i zająć się najtrudniejszym w ich karierze śledztwem. Czy śledczym uda się namierzyć przestępcę, zanim ten skrzywdzi kolejną kobietę? Początek powieści obfituje w brutalne sceny, które mogą niektórych wrażliwszych czytelników odstraszyć. Jednakże uważam, że warto przebrnąć przez pierwsze kilka rozdziałów, by całkowicie dać się pochłonąć wartkiej akcji mającej na celu wytropienie mordercy. Autor stosuje tryb narracji naprzemiennej – pierwszoosobowej, której punktem odniesienia są przemyślenia i poczynania detektywów prowadzących śledztwo oraz spostrzeżenia samego przestępcy, i trzecioosobowej (z perspektywy obserwatora poczynań bohaterów). Jest to zabieg bardzo modny i często stosowany, który ubarwia sposób przedstawiania fabuły i dostarcza niezbędnych informacji o mordercy i jego sposobie myślenia. Muszę przyznać, że nieco obawiałam się, czy autorowi uda się ukazać w pełni skomplikowane śledztwo dotyczące seryjnego gwałciciela i mordercy. Zadaniem trudnym jest także ukazanie specyfiki psychicznych zaburzeń sprawcy wynikających z niemożności powstrzymania się od realizacji wyuzdanych pragnień seksualnych. Autorowi udało się w miarę przystępny dla czytelnika ukazać niezbędne procedury pracy policji w czasie prowadzenia dochodzenia. Niestety muszę teraz przejść do uwag krytycznych, co zawsze sprawia, że czuję się niepewnie. Ale mam nadzieję, że nie urażę nimi autora. Uważam, że autor mógł osadzić zaprezentowaną historię w polskich realiach. Jestem już nieco zmęczona czytaniem o amerykańskich mordercach, więc z chęcią czytam kryminały polskich autorów opisujących realia dobrze mi znane. Jestem przekonana, że także inni czytelnicy doceniliby osadzenie akcji w rodzimych stronach. Moja druga uwaga dotyczy sposobów ukazania pracy policji. Mimo, że pochwaliłam autora za zapoznanie czytelnika z metodami pracy policji, to jestem zmuszona go zganić za zbyt pobieżne podejście do tematu. Sceny przesłuchań wydawały się niedopracowane i były zdecydowanie za krótkie. Również rozmowy między policjantami były pozbawione typowego dla tego zawodu żargonu. Wydawać by się mogło, że policjanci tylko przeklinają i przerzucają się naukową terminologią, co nie pozwoliło czytelnikowi na głębsze poznanie specyfiki każdej wykonywanej czynności. Jedynie moment ścigania zbrodniarza wydał mi się bardziej dopracowany i w pełni ukazywał sposób prowadzenia obławy. Przynajmniej za tę scenę jestem autorowi wdzięczna. Kolejnym problemem jest sposób przedstawienia postaci. Niestety książkowi detektywi są, mimo usilnych działań pisarza, postaciami statycznymi i nie w pełni wielowymiarowymi, nie przypominają żyjących osób i są bardzo ,,papierowi”. Autor starał się ukazać problemy osobiste Minnemana i Fox, jednakże zrobił to nieco pobieżnie. Jedynie postać mordercy okazała się dość sprawnie sportretowana. Autor pokazał jego problemy w sferze zaspokajania pragnień seksualnych oraz doskonałe umiejętności panowania nad sytuacją. Z kart powieści przemawia do czytelnika osoba z zaburzeniami, która jest także rozsądna i potrafi w każdym szczególe zaplanować każde posunięcie. Była pełna podziwu dla jego sprawności w manipulowaniu policjantami i zatarcia śladów. Szkoda, że autor nie rozwinął kwestii dotyczących kształtowania się osobowości przestępcy, ale jestem świadoma tego, że w niewielkiej formie powieściowej nie sposób jest zadowolić każdego czytelnika. Mimo tych kilku negatywnych uwag z mojej strony, jestem zadowolona z lektury. Co prawda fabuła nie jest oryginalna (ale tak to bywa w kryminałach i thrillerach), ale zasługuje na poświęcenie jej swojej uwagi. Kreacja seryjnego gwałciciela i mordercy mnie zainteresowała. Autor ukazał pełnię jego chorych pragnień oraz poruszył ważną kwestię, jaką jest bezpieczeństwo w sieci. Morderca miał większe pole działania, ponieważ śledził poczynania ofiar na portalach społecznościowych i dzięki ich aktywności w Internecie. Powieść można zatem potraktować jako ostrzeżenie przed zbytecznym eksponowaniem życia w Internecie. W końcu nie wiemy, kto siedzi za ekranem komputera! Książkę można polecić wielbicielom thrillerów, którzy uwielbiają czuć dreszczyk emocji i z pasją śledzą poczynania psychopatycznych morderców. Co prawda powieść kontynuuje znane wątki z filmów i seriali amerykańskich, jednakże zasługuje na uwagę. Powieść czyta się szybko i z zainteresowaniem. To dobra lektura na wakacyjny wyjazd.

Powiem tak: pomysł na fabułę jest bardzo dobry. Bohaterowie fajnie przedstawieni, dobry język ale... Może się czepiam jednak akcja bardzo się dłuży, jest maksymalnie rozwleczona, nie ma tępa i na tym traci. Gdy bohaterka, np. tłucze się z kimś to na dwie kartki mamy opis co się dzieje z kolanem jak się w niego walnie. Takie opisy, których pełna jest książka mocno spowalniają fabułę i, po prostu, nudzą. Niemniej można przeczytać.

W małej miejscowości Mille, w wyniku awarii samochodu zatrzymuje się Marta Witecka - dziennikarka. Okazuje się, awaria jest poważna i czeka ją niezaplanowany pobyt w Mille co od razu porusza mieszkańców. Szybko okazuje się, że Marta będzie musiała zostać na dużej, a nie jest to wskazane, bo w miasteczku może mieszkać maksymalnie tysiąc osób. Klątwa, która ciąży na Mille niepokoi mieszkańców i fascynuje Martę, która zaczyna się nią coraz bardziej interesować. Pomysł na fabułę jest bardzo ciekawy. To jak autorka wymyśliła okoliczności jej rzucenia na miasteczko, jak poprowadziła ten wątek zasługuje na uznanie. Bardzo barwne są postacie - każdy jest jakiś. Na wyjaśnienie zagadki czekamy do ostatnich stron, a finał zaskakuje. Klimat małego miasteczka, tajemnicy, strachu jet bardzo dobrze ukazany. Zakończenie może nie jest mistrzostwem świata, dla mnie jest lekko przesadzony, ale z racji, że całość mi się podobała przymykam oko. Ulubiony bohater: polubiłam główną bohaterkę - Martę, ale też byłego policjanta - Markuszewskiego i barmankę - Włoszkę. Nie mogę się doczekać ekranizacji książki, która ma mieć premierę w tym roku. 🔥 Ocena 1-10: 8,5 ⭐️ Za książkę do recenzji dziękuję @proszynski_wydawnictwo

Lęk. Czyli powrót na Dolny Śląsk i na jeleniogórską komendę do dwójki policjantów. Iwanowicza i Gawłowskiego. Tym razem zajmują się sprawą tajemniczych zaginięć dzieci. Czy była to zwyczajna wakacyjna ucieczka? Czy jednak zaginionym stało się coś złego. Na to próbują znaleźć odpowiedź policjanci. Książka nie ma zawrotnego tempa raczej jest powoli ospale. Jest powolny spacer ku rozwiązaniu niż szaleńczy bieg po sprawcę. Miejscami jest bardzo przegadane. Jakby główni bohaterowie kręci się w kółko wysłuchując cały czas tych samych opowieści. I to można uznać za minus tej książki gdyż takie prowadzenie akcji może znudzić czytelnika. Całe śledztwo ciągnie się bardzo by potem przyspieszyć i doprowadzić do zakończenia które nie wszystkich usatysfakcjonuje. Jak i cała książka jednych porwie innych znudzi. Moim zdaniem nie jest to najlepsza odsłona z serii Iwanowicz/Gawłowski ale czasami tak bywa.

To nie jest typowy kryminał – Andryka buduje opowieść pełną niedopowiedzeń i psychologicznej głębi, gdzie zbrodnia staje się tylko tłem dla czegoś znacznie bardziej poruszającego. W centrum stoi samotność dzieci, które nie pasują, które są wypchnięte poza nawias – i które uczą się milczenia jako formy przetrwania. Autorka z wyczuciem pokazuje, jak to, co dzieje się w dzieciństwie, potrafi odcisnąć się echem na całe życie. To książka duszna, emocjonalna i nieoczywista – zdecydowanie zostaje w głowie. Najmocniejszym atutem książki jest uczłowieczenie postaci i skupienie na ich wewnętrznym ciężarze: traumatyczne obozy sportowe lat 80., pragnienie przynależności, późniejsze życiowe upadki – to wszystko tworzy portret pełen rezonansu psychologicznego. Autorka pokazuje, jak dawne ułudy i obietnice mogą powracać w dorosłości jako mroczna klątwa. W mojej ocenie „Trąf, trąf, Misia Bela” to przykład kryminału prywatnego z prawdziwą głębią i emocjonalnym ładunkiem – to powieść, która zostaje w myślach czytelnika dłużej niż ostatnia linijka dialogu.

Drugie spotkanie z twórczością Siwca i równie udane, choć niespodziewane. To nie jest horror. Opowieść o człowieku, który utracił wszystko przez alkoholizm i próbował odbić się od dna - i o tym, jak niektórzy ludzie chcieli mu w tym pomóc, a inni ciągnęli go w dół. O brzydocie i pięknie, które są w każdym człowieku i na różnych etapach życia może przeważyć jedno lub drugie. Dobrze napisane. Podobało mi się.

Po raz pierwszy spotkałam się z autorem Maxem Bilskim. "Zła krew" to dobrze upleciona zagadka kryminalna. Kiedy były policjant Łukasz Mizera i lokalna dziennikarka Magda zaczynają drążyć sprawę samobójstw kobiet w okolicy nie spodziewają się, że zło czai się tak blisko...

Książce pisanej w tak dobrym stylu, należy się wyłącznie 10. Widzę, że "Splątanie" nie cieszy się dobrą oceną wśród "znawców" literatury. Na pewno zaczytują się oni w przebojowych kryminałach bez opisów, wyłącznie z dialogami, a tutaj nagle zaczynają się... gubić :) [Bo po co opisy? Dawaj, do przodu! Na Instagramie pisali, że szybko się czyta! No to biorę, bo im mniej słów, tym lepiej, po co się zastanawiać, po co myśleć? Szkoda czasu. Didaskalia? - to przeżytek, ja chcę skakać linijka za linijką w dół, a nie zatrzymywać się, podziwiając kunszt autora...] A "Splątanie" to skarbnica świetnych zdań, opisów i związków frazeologicznych. Lecz dzisiejszy czytelnik niestety nie doceni wysiłku i wkładu Pana Lewandowskiego do polskiej literatury. Dzisiejszy czytelnik nie chce pięknej literatury, dzisiejszy czytelnik to lalka wychowana na pustych newsach, skandalach i kontrowersjach. Dzisiejszy czytelnik jest prosty jak latarnia przy drodze. Oczywiście ciemna latarnia. Nawet w nocy.

"Psychopata" to 8. część serii o detektywie Franku Quinnie, który tropi seryjnych morderców, nękających mieszkanki Nowego Jorku. Jak wszystkie tomy tego cyklu, tak i ta stanowi świetną dawkę kryminału w stylu Lutza: wyraziste postaci, tajemnicza historia mordercy, tragedia bezbronnych ofiar, szybka akcja, szczypta sarkastycznego humoru i wciągający wyścig detektywa z zabójcą. "Psychopata" jednak posiada również znaczące wady, które powodują, że cała fabuła traci dużo na wiarygodności: mianowicie opisany morderca wybiera swe ofiary według alfabetu i "zupełnym przypadkiem" za każdym razem trafia na swej drodze na następną kobietę, która akurat nosi imię zaczynające się na kolejną literę alfabetu, a do tego jest także singielką, szukającą jednonocnej przygody, i ma urodę idealnie pasującą do typu pożądanego przez zabójcę. Jak widać, Lutz bardzo swojemu mordercy ułatwił zadanie, eliminując z tej historii wszelką dozę prawdopodobieństwa - nie wspominając o badaniach kryminalistycznych, które niby nic a nic nie pomagają w śledztwie, gdyż zabójca oczywiście za każdym razem na miejscu zbrodni nie zostawia najmniejszego śladu, co w rzeczywistości raczej nie byłoby możliwe, do czego skutecznie przekonała mnie seria o Lincolnie Rhymie autorstwa Jeffery'ego Deavera. Z drugiej strony ta nierzeczywistość całej historii niesie pewne pocieszenie, bo dzięki temu ma się wrażenie, że nie wydarzyłaby się w prawdziwym życiu, a więc można żywić nadzieję, że tym złym nie zawsze wcale wszystko udaje się tak łatwo, a ofiary mogą zostać ocalone. Ja w każdym razie przy "Psychopacie" bawiłam się doskonale, tym bardziej, że uwielbiam ironiczne poczucie humoru Lutza i jego błyskotliwe dialogi, nadające książce miejscami charakteru czarnej komedii.

Miła odmiana od ostatnich książek. Chociaż zdarzały się obrzydliwe sceny typu facet zdejmuje swojej zmarłej żonie kolczyki i przebija nimi sobie uszy, ale w takim ogólnym spojrzeniu na całość ciężko się oderwać i szybko się czytało. Przykre jest to jak ludzie mogą się znienawidzić po pięciu latach małżeństwa chociaż wcześniej połączyła ich szaleńcza miłość. Pod koniec książki okazało się, że nawet szybciej... Czytając opis nie spodziewałam się, że to będzie taka akcja. Takie odgrywanie roli... przez jedną osobę. Takiego zakończenia też się nie spodziewałam i w sumie tego czyja to faktycznie była wina też. Chciałabym też przeczytać książkę, którą pisała Elżbieta 😃 Zdarzenia po części pokrywały się z tym co się działo między Michałem a nią, ale jednak ta jej książka była osadzona w innych latach i troszkę inaczej to wszystko wyglądało.

Kraków to moje ulubione miasto z wycieczek szkolnych, do którego zabrał mnie mąż, aby spełnić moje marzenie na 25 rocznicę ślubu. To miasto pełne tajemnic i magicznych zakątków. Ale dopiero takie najbardziej mroczne odkrywa przed nami Małgorzata Łatka w książce „ Kamfora”. Dajemy się wciągnąć w wir śledztwa od pierwszej strony. Brutalne zagadki morderstw rozwiązuje charyzmatyczny Komisarz Jakub Górski we współpracy ze specjalistką od mowy ciała, Leną Zamojską. Autorka umiejętnie i spójnie prowadzi nas przez zakamarki ludzkiej psychiki i niewyobrażalne intrygi. Bez zbędnych pytań sięgnę po jej kolejne powieści. Polecam.

Dopatrzyłem się kilkunastu błędów, które rzucały się w oczy. Z początku jakoś tak nijak się to rozwijało, czasem przez to skakanie w czasie ciężko było się połapać kto jest kim. Końcówka dużo ratowała dzięki sporej dynamice w akcji. Przyznać trzeba jedno, że właściwa osoba, która za tym wszystkim stała nie była mi znana aż do końca. Spore zaskoczenie dla mnie. Mam nadzieję, że Nikodemem nie był autor… Dopiero po napisaniu tej recenzji zerknąłem na oceny i chyba 6 to dobra ocena i wielu czytelników uważa podobnie. Dosyć dobry debiut.

Widzę tutaj sporo zarzutów odnośnie prostej i mało oryginalnej fabuły. Nie da się ukryć, że motyw nawiedzonego domu, w którym po kolei giną bohaterowie jest sztampowy. Pojawiał się w książkach i filmach, a pewnie nawet w piosenkach. Jednak z jakiegoś powodu zawsze lubiłem horrory z taką fabułą. Może to dlatego, że sam przez jakiś czas mieszkałem w dużym domu, który wydawał mi się niepokojący. Szczególnie jeśli akurat zostawałem w nim sam na noc ;) Wracając jednak do książki Andrzeja Wardziaka - historia wciąga. Byłem naprawdę zaskoczony, że aż tak się w nią wkręciłem. Fabuła może i schematyczna, lecz nie udało mi się w stu procentach przewidzieć zakończenia. Jeśli miałbym się do czegoś przyczepić, to przede wszystkim do postaci. A bardziej do tego, że mogły zostać bardziej rozbudowane. Rozumiem, że książka miała być stosunkowo krótka, ale tego mi tutaj brakowało. Pomijając głównego bohatera, o większości wiemy nie wiele więcej ponad to, że są jego przyjaciółmi. Część z nich była też bardzo irytująca, ale to akurat musiało być zamierzone. Drugim minusem jest praktycznie wycięcie z historii postaci Tymka. Od momentu jego wypadku (nie chcę za bardzo spoilerować) chłopak niemalże przepadł. Niby przez większość czasu przebywa z resztą bohaterów, ale momentami zapominałem o jego istnieniu. Nie wiemy co się działo w jego głowie a myślę, że rozwinięcie tego wątku byłoby interesujące. Doceniam za to, że autor nie uległ pokusie stworzenia wątku romantycznego. Na początku lektury "czułem w kościach", że takowy się pojawi. Podsumowując, jeśli szukacie "czytadła", przy którym miło spędzicie popołudnie, to z czystym sumieniem mogę Wam "Siódmą duszę" polecić. Nie jest to najstraszniejsza rzecz jaką czytałem, ale potrafi wzbudzić lekki niepokój.

Jeśli autor potrafi napisać drugi tom swojej serii tak, że wybacza mu się niedociągnięcia z pierwszego tomu, to jest to naprawdę spory talent. Albo przynajmniej umiejętność uczenia się na własnych błędach. Do brzegu: to była smaczna, krwista lektura. Prawdopodobnie część obiektywizmu odbiera mi fakt, że jestem absolutnie zauroczona umieszczeniem akcji w Kowarach - moim ukochanym miasteczku. Lokalizacje są dotkliwie prawdziwe, bohaterowie przypominają prawdziwych ludzi, można by śmiało uwierzyć, gdyby ktoś powiedział, że to wszystko wydarzyło się naprawdę - bo rzeczywiście jeszcze kilka(naście) lat temu Kowary były mieściną zapomnianą przez świat i wszelkich bogów, upadającą, gdzie przestępczość kwitła na żyznym gruncie wysokoprocentowych napoi i wszechobecnej biedy oraz mentalności pewnej sporej grupy wyjątkowo hałaśliwej i kolorowej mniejszości narodowej. To jak zanurzenie się we wspomnieniach z dzieciństwa, takiego niezbyt szczęśliwego. Sprawa kryminalna jest przez autora bardzo dobrze poprowadzona, trzyma w napięciu i w kulminacyjnym momencie nie da się odłożyć książki. Zakończenie zaskakuje, co już znam z poprzedniego tomu i co mnie bardzo cieszy, bo nie ma tu sztampowego odklepania tematu ani podpowiedzi w trakcie snucia całej historii. Zakończenie książki cliffhangerem skłania mnie ku kontynuacji przygody z twórczością pana Hendera, mimo że planowałam na "Kolejności" tę wędrówkę zakończyć. Mocne 8, może za jakiś czas zmienię na 9, jak się z tym prześpię.

Blum jest właścicielką zakładu pogrzebowego, szczęśliwą żoną i matką dwóch córek. Niestety jej życie zamienia się w koszmar, kiedy na jej oczach mąż policjant ginie potrącony przez samochód. Przeszukując rzeczy męża, trafia na ślad prowadzonego przez niego na własną rękę śledztwa. Chcąc pomścić śmierć Marka, decyduje się odnaleźć jego zabójcę. Kopiąc głębiej, Blum dociera do miejsca, z którego nie ma powrotu… W kryminałach bardzo trudno jest znaleźć ciekawe, mocne, wyraziste, dobrze napisane kobiece postaci. Panu Bernhardowi się to udało. I nie tylko to. Napisał genialną powieść, która, choć może wydawać się mało tajemnicza, skrywa dużo dobrego. Mimo iż wiadomo od początku, do czego prowadzi zemsta, intrygujące jest odkrywanie, kto stoi za śmiercią Marka. Sposób prowadzenia fabuły, tempo, w jakim ta powieść się toczy, element zaskoczenia w końcówce, który, choć wydaje się z perspektywy czasu oczywisty, wcale taki nie jest. Autor umiejętnie usypia czujność czytelnika. Fiksując się razem z główną bohaterką na zemście, tracimy czujność, a kiedy prawda wychodzi na jaw, trudno nam w nią uwierzyć. Bo czasem te zwyczajne, proste rozwiązania wydają się bardziej odległe od tych, które w ogóle nie przeszły nam przez myśl, bo wydają się niedorzeczne. Ode mnie 10/10.

„Płaczący Chłopiec” to powieść, która zostawia ślad na długo po odłożeniu książki. Bardzo wzruszająca i poruszająca historia, która potrafi trafić prosto w emocje czytelnika. W książce jest coś nieuchwytnego, co sprawia, że trudno pozostać obojętnym. Autorka w subtelny sposób przedstawia ludzkie emocje, cierpienie i tęsknotę, nie popadając przy tym w banalność. Momentami czułam, jak historia „wchodzi pod skórę” i zostawia wrażenie, które długo się utrzymuje. To książka, która skłania do refleksji nad losem, rodziną i tym, co w życiu najważniejsze. Choć miejscami fabuła mogłaby być bardziej dynamiczna, całość tworzy głębokie i emocjonalne doświadczenie, które naprawdę porusza.

Kamienica przy ul. Krańcowej ma nową lokatorkę . Joannę Drozd. Zostaje ona zmuszona przez sytuację w jakiej się znalazła do opieki nad panią Blanką Ptasznik . Opieka nad obłożnie chorą, nieświadomą osobą, nie jest taka łatwa jak tu opisano. Szczególnie dla osoby, która tego nie umie. Zmiana prześcieradła, przebranie, umycie, zmiana pieluchy …. Chora nie współpracuje a opiekunce wydaje się, że chora waży tonę. Joanna po jednej takiej akcji nie powinna ruszać ani ręką ani nogą. To mój największy zarzut. Może się komuś wydawać, że taka opieka to małe piwko z pianką i soczkiem. Ci ludzie mimochodem opiekują się panią Blanką. Bez wysiłku. Z uśmiechem na ustach.Niedorzeczność. Dziwny dom. Dziwni ludzie. Prokurator Antoni Jelito wystrojony jak na bal błyszcząco, notariusz, lekarz, pielęgniarka, z rosołkiem w słoiczku, która przychodzi i… wietrzy mieszkanie (!), córeczka, Eulalia Łoś, muzyk Romski, mały Wincenty Brzóska, jego matka cwana Wiktoria ,dekorator Artur Jakubczyk, karany prawem Wojciech Wański, redaktor Zygmunt Klint, pułkownik Bonifacy Łoś, grajek Sylwester, Beatrycze, tajemnicza postać ze strychu, para urzędników z Urzędu Miasta, pani Cecylia Rotenbaum i inni sąsiedzi, starzy znajomi i przyjaciele licznie odwiedzający starszą panią opowiadają śpiącej pani Blance historie z życia wzięte. To cała parada postaci dziwnych i dziwniejszych. Z ich opowieści poznajemy poszczególnych bohaterów książki, ich losy i wzajemne zależności. Książka jest dziwna. Ma taką duszną i , tajemniczą atmosferę. Odróżnia się od innych i za to dodaję plus.

Początek fajny, pomysł autora nieszablonowy. W połowie fascynacja książką wygasała, by pod koniec zgasnąć zupełnie. Jakby autor nie miał pomysłu na zakończenie. Zostało nieco niedosytu ale mimo to można spędzić czas przy tej książce. Takie połączenia kryminału z horrorem. Gdyby nie ta końcówka, byłoby ok.