Bajka pachnąca czekoladą

"Dzień czekolady" to książka skierowana do młodszych czytelników, poruszająca bardzo trudne egzystencjalne problemy, które dla dzieci siedmioletnich mogą być skomplikowane. Dlatego też autorka przedstawia w książce dwójkę bohaterów Dawida i Monikę, oboje mają siedem lat, dopiero się poznają, ponieważ Monika wprowadza się do żółtego domu obok Dawida. Zaprzyjaźniają się, rozmawiają ze sobą dzieląc się swoimi historiami i snami. Dawid niesie na swoich małych barkach wielki smutek utraty siostry Zuzi. Ta wyrwa śmierci dziecka, pozostawiła ślad na rodzicach i chłopcu. Chłopiec próbuje sobie z tym poradzić wspomina siostrę i widzi ją w rudej kotce w łatki, którą nazywa Zuzią. Jego siostra zawsze mu mówiła, że chciałaby być kotem. To, że chłopiec woła kota imieniem zmarłej córki, denerwuje mamę, z czasem jednak mama łagodnieje i już nie robi z tego powodu problemu. Monika z kolei też ma swoją trudną niejasną historię. Opiekuje się nią ciocia, nic nie wiemy o mamie, tylko o mieszkającej gdzieś daleko babci, z którą chciałaby zamieszkać wnuczka. Monikę odwiedza Wiedźma, tak dzieci nazwały kobietę, która wypytywała o sprawy rodzinne Monikę i jej ciocię i noszącą się z zamiarem zabrania Moniki, co może świadczyć, że jest pracownikiem socjalnym wykonującym swoje obowiązki. Monika nie chce się wyprowadzać, chce zostać z Dawidem, dzieci zatem planują wspólną ucieczkę i spotkanie z Pożeraczem Czasu, żeby zniknął z kalendarza "poniedziałek", w którym Wiedźma za zabrać Monikę. "Serce zabiło mi mocniej. Jeśli uda się odnaleźć pożeracza poniedziałków, Monika będzie uratowana." Dawid ma też troski związane z tatą, który od nich odszedł, chciałby, aby rodzice byli znowu razem. Czy to się uda, czy do siebie wrócą? Dawid prosi tatę o pomoc w sprawie Moniki. Postanawia, że się z nią ożeni, wówczas nikt nie będzie mógł mu odebrać żony, będą mogli zamieszkać razem. Dzieci sprytnie kombinują. Monika też zwierza się Dawidowi, że jej wielkim marzeniem, jest bycie starą. Żeby tak mogła mieć dwadzieścia pięć lub dwadzieścia siedem lat. Czy Dawidowi uda się spełnić to marzenie i wraz ze skoczkiem czasu kombinują w tej sprawie. Książka "Dzień czekolady" niesie w sobie wiele pozytywnych treści, wartości. Autorka delikatnie wplata temat śmierci, oczami dziecka, które nie rozumie prowadzi młodego czytelnika. Wiele rzeczy oczywiście jest zawiłych i niezrozumiałych, ale sympatyczny kotek Zuzia może stać się takim symbolem, że osoba zmarłą jest z nami, jest przy nas. Dzieci za pomocą zabaw, czy to z globusem, czy na śniegu, za pomocą dziecięcych, niewinnych marzeń starają się oswoić, to co jest realne, a dla nich niezrozumiałe. Książka zdobyła prestiżową nagrodę. Dzień czekolady” Anny Onichimowskiej jest książką, która została nagrodzona w Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren zorganizowanym przez Fundację ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom pod patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Na podstawie książki powstał również film pod tym samym tytułem w reżyserii Jacka Piotra Bławuty, w którym występują m.in.: Leo Stubbs, Julia Odzimek, Marek Bukowski, Magdalena Cielecka i Tomasz Kot. Jacek Piotr Bławuta i Anna Onichimowska wspólnie stworzyli do niego scenariusz i dostali za niego prestiżową nagrodę. Polecam do przeczytania. Miłej lektury :)

Książka przypadła nam do gustu, zwłaszcza 3-letniemu dziecku. Oczywiście, są wiersze, które dzieci chcą czytać wiele razy i takie, do których nie wracamy. Dużym plusem publikacji są ilustracje Macieja Szymanowicza, utrzymane w jego typowym stylu i korespondujące z absurdalnym nierzadko humorem wierszy. Niektóre utwory są naprawdę zabawne, niektóre trochę zbyt (nie wiem, jak to określić) na siłę realizujące jakiś pomysł. Mimo to oceniam na plus ten zbiorek.

A mnie się nie podobało. Same opowieści mają sens, owszem, opowiadają o rzeczach trudnych, a jakże, ale w żaden sposób nie mówią jak sobie z nimi radzić. Bliskie mi osoby w różnym wieku rozprawiały się z podobnymi kłopotami jak opisane w książce, ale nie nastąpił nagle gwizd nagle świst para buch koła w ruch i sparaliżowana dziewczynka nie zmieniła się w lokomotywę, nadal pozostała okaleczona i zła na cały świat. Przeczytanie tej ksiażeczki tylko ugruntowało ją w refleksji że wszystko jest do niczego i niesprawiedliwe, a zerowym ratunkiem są złudzenia i malowanie blokowisk na pastelowo. Tak czy siak ksiażka opowiada faktycznie o sprawach problematycznych omijanych przez autorów książek dla dzieci. I super ale mi to nie wystarcza.

To historia nieprzeciętna. To historia, która skłoni nas do zatrzymania się i do refleksji. To historia o szukaniu tego co w życiu najważniejsze. "O chłopcu, który wpadł do książki" będę długo pamiętać. Czytając ją po raz pierwszy, po ostatniej stronie miałam lekki "zawias". Czytając drugi raz zdałam sobie sprawę z wielu - jak dotąd pomijanych lub wypaczanych - kwestii w moim życiu. Lubię zaczytywać się w książki dla dzieci, ale nigdy nie trafiłam na tak mądrą, pouczającą i metaforyczną opowieść, która z jednej strony jest opisana w sposób krótki, łatwy i przyjemny, z drugiej jednak zostawia czytelnika w osłupieniu i z wieloma pytaniami, na które każdy powinien odpowiedzieć sobie sam. Ta książka to uczyniła. Cała fabuła opiera się na życiu jednego bohatera -małego chłopca, który na przestrzeni całej książki staje się dorosły. Zmierzamy z nim świat, obserwujemy zwierzęta i przyrodę, podziwiamy piękno otaczającego świata, doświadczamy z nim cudownych chwil. Towarzyszymy mu w najpiękniejszych dniach w Jego życiu - podczas dorastania, ślubu, narodzin dzieci, wybudowania domu. Bohater dojrzewa i starzeje się na naszych oczach. Zadaje pytania o sens istnienia, ucieka na momencik, aby powrócić i docenić to co ma i czego dokonał. Cudowna, symboliczna, poruszająca serca, pokrzepiająca opowieść o dorastaniu, o samoświadomości, o rodzinie, przemijaniu i docenieniu najważniejszej wartości -ŻYCIA. Bogato i przejmująco ilustrowana, z krótkimi i mądrym hasłami. Można ją czytać i oglądać na okrągło i za każdym razem wyniesiemy z niej coś nowego i innego. Jestem pod wrażeniem tej opowieści. Będzie idealnym prezentem na święta dla dużego i małego czytelnika. Razem z dzieckiem można podjąć dyskusje na trudne, życiowe tematy, bo książka do tego skłania. Polecam opowieść "O chłopcu, który wpadł do książki" każdemu, kto w literaturze szuka czegoś więcej niż tylko blichtru i łatwych przekazów. Tu przekaz będzie emocjonalny i wartościowy.

Książka „Żółte kółka” Elizy Piotrowskiej to świetna książka dla rodziców i nauczycieli, w szczególności grup integracyjnych, gdzie uczęszczają dzieci z Zespołem Downa. Autorka w fantastyczny sposób opowiada historię Niny z jej perspektywy, która dostała przezwisko Inna. Dziewczyna pokazuje jak funkcjonuje i postrzega świat i otoczenie, dzieci dowiadują się czym się różni, jakie sprawia problemy. To fantastyczna przygoda, aby wprowadzić dzieci w świat innych, niepełnosprawnych. Pouczająca, pięknie ilustrowana w twardej oprawie.

Przyznajcie się, kto pamięta jeszcze "Teleranek"? Tak, tak, ja należę do dinozaurów Instagrama 😂😂😂 i wyczekiwałam na ten program w niedzielny poranek. A pamiętacie akcję z niewidzialną ręką? Jeśli nie- nic nie szkodzi Cecylka Knedelek też na początku nie znała jej zasad. Kiedy na strychu odnalazła pamiętnik Eleonory nie wiedziała nic na ten temat. Całe szczęście pani Ludmiła wszystko wyjaśniła zarówno jej, jak i gąsce Walerce 🙂I tu zaczynają się przygody... --------------------------------------- Muszę się przyznać, że zachwyciłam się totalnie tą książką. Był moment, że ustawiłam ją w hierarchii wyżej nawet od Tappiego 🙈, ale później uznałam, że zweryfikuję to z innymi częściami z tej serii 🙂 ----------------------------------------- Książka napisana jest tak przyjemnie, że czyta się jednym tchem. Opowiada, jak dzieci mogą pomagać innym, poruszając temat wolontariatu. Pokazuje jak wielką radość może przynosić bezinteresowność. A kiedy ją czytacie czujecie się jakbyście jedli ciasteczko z leśnymi poziomkami. Dlaczego? Sami sprawdźcie 😉

Uwielbiam tę książkę. Zarówno za humor, grubą kreskę, jaką pisane są poszczególne charaktery, klimat uzdrowiska, jaki utworzyła Autorka, a także za ilustracje świetnie wpasowujące się w wariacki, niekrzesany i nieujarzmiony świat seniorskich losów sanatoryjnych. Borowina, werandowanie, baseny i wanny, wieczorki zapoznawcze i pożegnalne, tańce, gimnastyki, rowerki, oświadczyny i flirty towarzyskie - oto esencja sanatoryjnego grafika. Panie się stroją, panowie prężą, wszyscy mają czas na rozmowy i poznawanie siebie (a raczej tej wersji siebie, która ma być najkorzystniejsza dla otoczenia). Humor, dowcip, dystans i znakomity zmysł obserwacyjny, który urzeka od pierwszego utworu (czyli "Wtorek i zapoznawczy wieczorek"), aż po ten ostatni, gdy po tygodniowym turnusie żegnamy się z naszymi bohaterami. Żart, zawsze smaczny, choć czasem dotkliwy, cała galeria zróżnicowanych, ale zawsze dobrze widocznych charakterów, a także nastrój sanatoryjnych scenerii dobrze wpływają na czytelnika. Mam jednak jedną wątpliwość: czy młody słuchacz lub czytelnik tego świetnego dzieła zrozumie i złapie choć ułamek dowcipu Autorki dotyczącego humoru sanatoryjnego? Podejrzewam, że najlepszymi u najwdzięczniejszymi odbiorcami tej pysznej historii będą jednak dorośli czytelnicy.

Ostatnimi czasy na fali gender i walki o bycie wolną i niezależną kobietą/ dziewczynką powstaje wiele książek i publikacji, dla dorosłych oraz dzieci. I bardzo dobrze. Ale ja ciut przewrotnie chciałam zaprezentować moją ukochaną książkę sprzed czterech lat. Marysia nie chce być księżniczką. I ja się jej nie dziwie. Bo kto chciałby siedzieć w wieży i czekać... czekać na rycerza i wybawcę. Kto chciały tyle czasu pozostawać w jednym miejscu i się nudzić? Przecież lepsze są przygody. Dziewczynka wykorzystuje historie o księżniczkach by na ich kanwie wcielać się w inne role. Dużym powodzeniem cieszy się smok, który głośno ryczy oraz kupa kości... A co na to rodzina? W pierwszej chwili patrzą sceptycznie, ale koniec końców dają się wciągnąć do zabawy. Historia jest dość prosta i krótka ale zabawna oraz wciągająca. Autor przewrotnie podchodzi do stereotypowych ról, przez co książka zyskuje na wartości. A ilustracje Emilii Dziubak to majstersztyk.

Słodko-gorzka opowieść dla dzieci. A może jednak trochę dla dorosłych. Może żeby trochę pokazać, że dzieci jednak potrzebują obojga rodziców, albo chociaż informacji o tym, którego nie ma. Że przyjaźń może mieć różne kolory. A pomoc innym to najpiękniejszy kolor ze wszystkich.

Zaczęły się wakacje, więc nie pozostaje nic innego jak zrobić sobie urlop. Spakować bagaże, wsiąść do auta i wyruszyć w drogę. Mówię niestety tylko o książeczce, którą dzisiaj Wam przedstawię. My narazie nie wybieramy się na żadne wakacyjne wyjazdy. Choć gdyby miała mnie spotkać taka przygoda jak naszą małą główną bohaterkę... W moment byłabym spakowana i gotowa do drogi ;) Podróż podróżą, ale co jeśli po drodze złapie się gumę i brak zapasowego koła, drogą kompletnie nic nie przejeżdża, nikt nie przechodzi? To wcale nie musi być wielką tragedią! Wystarczy wyruszyć tajemniczym kotkiem ścieżką prowadzącą do lasu, a tam... A tam może spotkać nas naprawde ogromne zaskoczenie, a może nawet szok! Coś takiego przeżyła nasza główna bohaterka i jej mama. Zuzia wraz z mamą wyjechały na wakacje, po drodze przydarzył się mały epizod ze złapaniem gumy. Dziewczyny wybrały się więc ścieżką wgłąb lasu. Podążały za kotkiem, który zdecydowanie chciał je dokądś zaprowadzić. Doszły do dużego budynku, który był kiedyś jakąś fabryką. Na pierwszy rzut oka wydawało się, że to zupełnie opuszczone miejsce, dookoła również pustki. Jednak po wejściu do środka dziewczyny przeżyły prawdziwy szok... Okazało się, że jest to hotel, jednak zdecydowanie nie należy on do zwyczajnych hoteli, ponieważ w recepcji siedzi najprawdziwsza gadająca krowa, boyem hotelowym jest gadający ser, w pokoju jest humorzaste lustro, a goście hotelowi również są zupełnie niezwykli! Poznamy tutaj Dżino Dzinna mieszkającego w kartoniku po mleku i piszącego wiersze, Ser Królewski czyli prawdziwego króla, którego koronę ciągle kradną koty, aby łowić szczury... Jest też miły duch, który przez pomyłkę ogromnie przestraszył Zuzię i jej mamę. Na poddaszu mieszka Argymir Wampirzycki czyli najprawdziwszy miły wampir. Jest także kilka czarownic, które zabierają Zuzię na swój niezwykle taneczny sabat. Pewna serowa para oszustów nieźle namiesza, a dziewczyny polatają na... patelni! To oczywiście nie wszystkie przygody, które je tutaj spotkają, ale tyle z pewnością wystarczy, aby przekonać Was jak niezwykłym miejscem jest Hotel Pod Twarożkiem, prawda :) ? Nowa seria książeczek "Zakręcone opowieści" już ogromnie przypadła nam do gustu! Jestem strasznie ciekawa kolejnych wydań, jeśli będą tak fajne jak to, to zdecydowanie jest na co czekać :) Ale oprócz ciekawej treści są tutaj także inne godne uwagi "rzeczy" do pochwalenia. Sztywna oprawa, zszywane śliskie strony, fajnej długości rozdziały, które czyta się szybko. Do tego trochę ładnych ilustracji. Kolorowych, przyciągających wzrok i przedstawiających nam to o czym czytamy ;) Ale fajne jest to, że książka nie jest tymi obrazkami, aż tak bardzo zasypana. Dzięki temu wyobraźnia naszego dziecka ma spore pole do popisu podczas czytania lub słuchania tej opowieści :) Nam bardzo się spodobało i jestem pewna, że Wy również polubicie ten niezwykły hotel i wesołą gromadkę w nim zamieszkującą... Polecam!

Świetna książka autorstwa Grzegorza Kasdepke, pouczająca i zabawna w ciekawy sposób można dowiedzieć się co oznaczają różne powiedzenia i przysłowia. Przez to że Bartuś-główny bohater, nie rozumie zwrotów które używają jego rodzice czy przyjaciele często powoduje komiczne sytuacje. Książka zdaję się być lekturą dla dzieci ale myślę że dorosłym też się spodoba. Ja czytałam tę książkę złożoną z wielu krótkich historyjek z wielkim zapałem ponieważ przygody i przeżycia bohaterów są niezapomniane. Uważam że ta książka może podbić serca czytelników. Polecam ją wszystkim beż wyjątku:).🥰

Nie ma w klasie mojego starszego i grupie przedszkolnej młodszego z synów dzieciaka, która za naszą przyczyną nie znałoby tej historii. Ciepła, rodzinna, z morałem i przekazem... "Wielki, zwalisty Pan Misio, mieszkał sobie samotnie..." Zakochacie się, gwarantuję!

12/2025 Do przeczytania tej książki w całości, w życiu naszego dziecka trzeba znaleźć odpowiedni moment. Na pewno nie jest to książka, którą można ot tak czytać przed snem. Jak sam tytuł wskazuje, są to bajki terapeutyczne, które nie są na wskroś lukrowe, tęczowe i słodkie. Często są smutne, ukazują problemy z jakimi mogą spotykać się dzieci, zagrożenia na jakie są narażone w świecie realnym i wirtualnym. Te bajki mają uczyć, być przykładem tego jak nie postępować w danej sytuacji, albo właśnie jak postępować aby wykaraskać się z problemów. Ta książka to pomoc dla rodziców i dla dzieci. Każdy rozdział mówi o innym problemie. Każdy jest zaopatrzony w krótki wstęp, sugerujący kiedy można przeczytać dziecku daną opowieść, są pomocnicze pytania jakie można zadać dziecku, aby lepiej zrozumiało sens powieści, a na koniec jest też komentarz terapeutyczny, który moim zdaniem jest dobrym przypomnieniem dla dorosłych, jak działa psychika małego dziecka, (i że na pewno działa inaczej niż osób dorosłych), w odniesieniu do konkretnej sytuacji przedstawionej w konkretnym rozdziale. U nas głównym założeniem lektury tej książki był rozdział o braku wiary w siebie u dziecka, ale córce tak się spodobało, że przeczytaliśmy całą książkę. Niektóre tematy były ciężkie, nowe dla mojego dziecka, ale wykorzystałam to jako okazję do pokazania jej z jakimi problemami mogą mierzyć się inne dzieci. Myślę, że ta książka to naprawdę dobra sprawa, ale moim zdaniem - jeżeli dziecko umie już samo czytać -to jednak powinna być czytana w obecności kogoś dorosłego, kto będzie mógł obserwować reakcję dziecka i na bieżąco tłumaczyć różne zawiłości.

Bardzo lubimy serię Wojny dorosłych - historie dzieci. To mądre, wartościowe książki. A ich główny przekaz to zło wojny. Bo gdy dorośli sięgają za broń, najbardziej cieprią dzieci. Uważam, że teraz te książki są szczególne ważne. Mój tato szczęściarz to kolejna opowieść z życia Joanny Papuzińskiej. Wcześniejsza część to Asiunia. Asiunia opowiada o wojennej tułaczce. Mój tato szczęściarz to wspomnienia z Powstania Warszawskiego. Pozwala to spojrzeć na nasze dzisiejsze życie z innej perspektywy.

"Dlaczego Jutro wciąż się spóźnia? (...) Wczoraj musi przepadać jak kamień w wodę, a Dzisiaj zostawiać po sobie tak wielki bałagan?" Z niecierpliwością czekam na każdą książkę Pana Grzegorza; nie ukrywam od lat, że należy On do grona moich ulubionych autorów, zwłaszcza jeśli chodzi o rodzimy rynek. Wbić się w niszę, jaką jest literatura dziecięca to naprawdę trudna sztuka, a pozostać w tym klimacie na piedestale, to już nie lada wyczyn. Panu Grzegorzowi się to udaje, nie dość, że nie osiada na laurach, to wręcz przeciwnie - wciąż podnosi poprzeczkę. Przekazać najmłodszym wiedzę z zakresu emocji, codzienności; by wytłumaczyć im niektóre aspekty życia - to wyzwanie, ale jeśli mamy pod ręką tak wspaniałego pisarza, który służy pomocą w każdym temacie - rozmowa z dzieckiem nie będzie już tak trudna ;). W najnowszej książce mojego ulubionego autora "Wczoraj, dzisiaj, jutro" skupiamy się na czasie; na przeszłości z Wczoraj, teraźniejszości z Dzisiaj i przyszłości z Jutrem. Mała dziewczynka nie chce posprzątać bałaganu w pokoju i zastanawia się, kto jest za to odpowiedzialny; w konkluzji dochodzi do wniosków, iż to właśnie czas jest winien jej niedopatrzeniu. Czemu Wczoraj nie chce uprzątnąć tego co po sobie zostawia, gdy nagle pojawia się Dzisiaj i jest już za późno, dlaczego tak wolno przychodzi Jutro, które dźwiga na plecach to, co należało zrobić Wczoraj i Przedwczoraj? Grom filozoficznych rozmyślań o mocy upływającego czasu, przedstawionych w przystępnej formie. Dla małych nieporządnickich, którzy zrozumieją sens sprzątania, oraz dla rodziców, którzy mogą uświadomić sobie jak prędko biegnie dzień za dniem. "Przez okno gramoliło się właśnie Dzisiaj. Drabinę ze słońca oparło o parapet". Wspaniała historia pokazuje wartość codzienności dziecka dzielonej z rodzicami; nauka samodzielności, rozumienie trudnych pojęć takich jak Wczoraj, Dziś i Jutro; że teraźniejszość to zawsze Dziś, przeszłość to nigdy Jutro, a przyszłość to niestety już nie Wczoraj. Gdy czasem zastanawiasz się co i jak wytłumaczyć najmłodszym - masz na to gotowy przepis, w ciekawej formie. Książka została opatrzona ilustracjami Diany Karpowicz - oszczędna kolorystyka: żółty, czerwony, fioletowy, biały i czarny - nie wprowadzają oczopląsowego zamieszania; jest przejrzyście, estetycznie i klarownie. Jeśli mam być szczera, to chyba pierwsza ksiązka, która kradnie serce ilustracjami, tak od razu, jaką czytałam - mogę tylko pozazdrościć autorce kreski takiego talentu. Połączenie wartościowej treści z pięknymi obrazami - istna uczta dla każdego wymagającego Czytelnika, zarówno tego najmłodszego, jak i starszego, który temu najmłodszemu ma coś do przekazania. Całość to ciekawa przygoda, dobrze wydana i dopracowana: tak jak wspominałam już kiedyś, jestem książkową sroką - uwielbiam, gdy Wydawnictwo staje na głowie, by publikacja była piękna, dobrze oprawiona; i tu to mamy, jak chociażby matowy, sztywny papier, idealny dla dziecięcych rączek, by zaraz go nie pomiąć ;). Reasumując: Panie Grzegorzu, wielki ukłon w Pana stronę, zresztą Pan wie, że jestem Pana fanką i jestem dumna, iż takie książkowe perełki mam na swojej półce, z racji wykonywanego przeze mnie zawodu, jak i faktu, iż już w przyszłości będę wiedzieć, co i jak przekazywać swoim dzieciom. Polecam tę książkę (jak i każdą inną Pana Kasdepke) każdemu. Mogę o niej powiedzieć naprawdę bardzo mało. Wspaniała. Świetna. Mistrzowska. Całość recenzji na: http://wirtualnaksiazka.blogspot.com/2016/10/wczoraj-dzisiaj-jutro-grzegorz-kasdepke.html

Sam temat piękny i potrzebny... Taka wspaniała postawa Rodziców Niedźwiedzicy - akceptacja bezgraniczna i bezwarunkowa. Bycie innym bywa czasem tak strasznie trudne i wtedy najważniejsze jest to, że obok jest Ktoś kto Kocha zawsze. Ten Ktoś jest plasterkiem na ból❤💛💙💚

Książką, którą czyta się dosłownie chwilkę a zapada w pamięci na wiele wiele dłużej. „Kiedyś” to książka dla dzieci, dokładnie dla małych dziewczynek jednak, moim zdaniem, jest to pozycja dla każdej kobiety, mamy, córki, babci, wnuczki, czyli tak naprawdę każdej z nas. Książką, z której, w zależności na jakim etapie życia jesteśmy, ile mamy lat, wyciągniemy coś innego. Zawiera w sobie kwintesencję myśli, rozterek, których doświadcza każda matka. Niesamowicie wzrusza i uzmysławia nam również to, co czuły i czują nasze mamy, przez co może pozwolić nam je może trochę lepiej zrozumieć. Mimo tego, że jest tak króciutka, to zdążyłam uronić na niej łzę i myślę, że mogłabym o niej mówić dużo dłużej niż się ją czyta

Bardzo polecam! Ta książka mnie pozytywnie zaskoczyła, zwłaszcza jej forma. Sześć historii, które poruszają ważne dzisiaj problemy, jednocześnie przedstawionych na podobieństwo klasycznych bajek( Kopciuszek, Wilk i 7 koźlątek, Królewna Śnieżka). To historie które mówią o wartościach, o tym jak radzić sobie z problemami, co tak naprawdę w życiu jest ważne. Według mnie ważne by czytać je z dzieckiem i o nich rozmawiać. Książka którą będę polecać wszystkim, a i sama chętnie będę do niej wracać.

Bardzo mądra, ale i trudna książka, przeznaczona zarówno dla dorosłych jak i trochę starszych dzieci. Wydaje mi się, że dorośli powinni przygotować się do czytania tej książki z dziećmi i najpierw sami ją przeczytać. Nad każdym opisywanym uczuciem, moim zdaniem, należy się zatrzymać, porozmawiać z dzieckiem, znaleźć przykłady i posłuchać co dziecko ma do powiedzenia. Również dla dorosłych temat uczuć jest tematem do refleksji i zastanowienia.