Cytaty z tagiem "goethe człowiek summa" [1]

Już przeprowadzona przez Hegla krytyka „czułost­kowości" i idealizmu romantycznego swe powodzenie zawdzięcza fatalistycznemu sposobowi myślenia Hegla, jego wierze w wyższość rozumu po zwycięskiej stronie, jego uprawomocnieniu realnego „państwa" (w miejsce „ludzkości" itd.). (...)
He g l o w s k i sposób myślenia nie jest zbyt odległy od sposobu myślenia G o e t h e g o : wystarczy posłuchać, co Goethe mówi o Spinozie. Pragnienie ubóstwienia wszechświata i życia, by dzięki oglądaniu go i zgłębia­ niu znaleźć s p o k ój i s z c z ę ś c i e ; Hegel widzi ro­zum wszędzie - przed rozumem można się
u k o r z y ć i o g r a n i c z y ć . U Goethego swego rodzaju niemal
r a d o s n y i u f n y f a t a l i z m , który się nie buntuje, nie słabnie i usiłuje ukształtować z siebie jakąś całość, przekonanie, że dopiero w całości wszystko znajduje zbawienie, że jawi się dobre i usprawiedliwione.
Goethe popierał w sobie i z w a l c z a ł swój wiek osiemnasty: uczuciowość, sentymentalizm natury,
ahis­toryczność, idealizm, niepraktyczność i nierealność
re­wolucjonisty; przywołuje on na pomoc historię, przyro­doznawstwo, starożytność, a podobnie Spinozę (jako największego realistę); przede wszystkim praktyczna działalność o wyraźnie zakreślonych horyzontach; nie usuwa się od życia, nie jest lękliwy i bierze możliwie najwięcej na siebie, nad siebie, w siebie - pragnie
c a ł o ś c i , zwalcza rozdział na rozum, zmysłowość, uczu­cie, wolę, narzuca sobie dyscyplinę, k s z t a ł t u j e
sie­bie ... afirmuje wszystkich wielkich realistów (Napoleon - największe przeżycie Goethego).