Dla kreteńskiego dżentelmena z r. 2500 przed Chr. żelazo było rzadkim metalem, który spadał z nieba i był raczej przedmiotem podziwu niż codziennego użytku (...). Koń był dla Kreteńczyka stworzeniem zgoła legendarnym, rodzajem nadosła, który przebywał gdzieś w posępnych krajach północnych, daleko za Czarnym Morzem (...). Italia była wówczas pustą krainą pokrytą gęstymi lasami; smagli Etruskowie nie przywędrowali tam jeszcze ze swych siedzib w Azji Mniejszej. I być może pewnego dnia ten dżentelmen kreteński przyszedł do portu i ujrzał tam jeńca, który zwrócił jego uwagę (...). Być może nasz Kreteńczyk próbował z nim mówić i posłyszał odpowiedź w jakimś niezrozumiałym szwargocie (...) był to Aryjczyk, dziwny zaś szwargot, jakim się posługiwał, miał się z biegiem czasu zróżnicować w sanskryt, język perski, grecki, łaciński, niemiecki, angielski - większość głównych języków świata.