Kot nie wyleczy depresji, ale może czasem mruczeniem naprawić humor. Nie bójmy się mieć kota. Cieszmy się, że wybrał nas na swojego człowieka.

Jeśli skowronek dostanie prace na nocne zmiany, to będzie bardzo cierpiał, podobnie zresztą jak sowa, która będzie musiała wstawać o piątej rano, aby zdążyć do jutra. Oczywiście można zmienić pracę, ale można też postarać się o zmianę nawyków.

Nieustannie ktoś daje sobie prawo do osądzania, jak inni mają żyć. Przecież wszędzie są ludzie, którym trzeba pomóc, a przy okazji wtrącać się w ich życie. My, koty, tego nie robimy. Nie rzucamy się na pomoc całemu światu, bo cenimy spokój. Codziennie odpuszczamy wiele spraw.

Odpuszczanie ma charakter koci. Nie będziemy przecież robić czegoś za wszelką cenę.

W tej dziwnie dużej ludzkiej głowie muszą się dziać niesamowite rzeczy, skoro ludziom chce się tak ciągle myśleć o jednym. Coś niesamowitego: złościć się na kogoś przez kilka lat. Koto znudziłoby się po miesiącu.

Nie zatrzymuj dobrych i złych chwil. One zwyczajnie pojawiają się, a potem musza przeminąć.

Kot leżący na szafie lub też na swoim fotelu, na którym czasem pozwala wam siedzieć, nie zastanawia się tak naprawdę nad światem innych. Poza tym kot wie, że nie każdy ma tę przewagę nad światem jak ok - bycie kotem.

Trudno wielu ludziom zrozumieć, że obok nich są tacy, którzy myślą zupełnie inaczej i mało tego - czują również inaczej.

Od ludzi, którzy nas ranią, trzeba odejść. Jednak jest jeszcze nasza złość, z którą możemy się zaprzyjaźnić, aczkolwiek nie jest to przyjaźń łatwa.

My, koty, lubimy sobie czasem pogadać. Najbardziej między trzecią w nocy a szóstą nad ranem. Mamy wtedy naprawdę dużo przemyśleń, którymi chcemy się z wami dzielić. Wasza reakcja nie jest przyjemna.

Każda rozmowa to walka na reakcje. Dziwne to jest bardzo. A racja to delikatna, ale prosta sprawa. Kot nie musi udowadniać, że ją ma. Ma rację i tyle.

Fajnie jest przebywać z człowiekiem, który spełnia nasze zachcianki i jest - zwyczajnie mówiąc - niewolnikiem lub sługą. Kot nie musi nawet rozmawiać z człowiekiem, żeby ten zaspokajał jego potrzeby.

Bycie sobą to wielkie pragnienie każdego człowieka a u kota to całkiem zwyczajny dzień.

Siedzę na szafie często. Po południu to już zawsze, bo wtedy moi ludzie robią zbyt wiele rzeczy. Wpadają do domu, który był do chwili ich przybycia spokojny, i zaczynają zawody, kto zrobi szybciej i lepiej.

Ktoś wam włożył do głowy, że nie wolni mówić o swoich potrzebach, a jeśli nie są spełniane, to trzeba zwyczajnie siedzieć cicho. Skąd zatem świat ma wiedzieć, czego potrzebujesz?

My, koty, sygnalizujemy, gdy chcemy być głaskane lub gdy chcemy jeść. Nie mamy w zwyczaju zostawiać tak ważnych spraw, jak nasza codzienność, domysłom ludzi.

Nieprzyjemne komentarze dotyczące każdej z dziedzin życia, takich jak wygląd, praca czy chociażby sprzątanie w domu, potrafią bardzo mocno wpływać na nasze samopoczucie.

My, koty, lubimy przyjemności, co tu kryć. Bez wątpienia: głaskanie, ugniatanie, spanie w ciepłym miejscu, ulubione smaczki, nawet patrzenie na swoich ludzi. Przyjemna jest dla nas również zabawa i, rzecz jasna, nicnierobienie. Nie mamy z tego powodu żadnych wyrzutów, czego nie można powiedzieć o was, ludziach.

Jeszcze całkiem niedawno luksusem było posiadanie drogich towarów, a dziś jest to posiadanie chwili spokoju.

Oczywiście, że każdy kot ma swoje zasady. Jeden kot leży na stole, inny na fotelu, a jeszcze inny zawsze w nogach człowieka.

Człowiek zasady również posiada, chociaż bywają one zmienne. Ot, na przykład pogląd na sukcesy - szczególnie innych.

Z ludźmi żyje nam się dobrze. Oczywiście z tymi, którzy maja dobre serce i potrafią o nas zadbać. Lubimy z wami spać, być blisko, czuć się kochane.

Ludzie są fajni, to pewne. Ale koty też.

Każdy, kto ma kota, wie, że to cudowne zwierzę. Ma swój charakter, wchodzi w interakcje z nami i naprawdę daje wiele radości.

Jedno jest pewne - warto mieć kota, bo życie z nim to niezwykła przygoda.

Niestety, zbyt wielu ludzi nie chce być sobą. My, koty, to widzimy. W domowym ubraniu jesteście nieraz całkiem inni niż na zewnątrz.