(...) ciemność w jakiś sposób ułatwia szczerość.

Nieczęsto dostaje się to, czego się chce. Zaskakujące, że na świecie w ogóle jest jakieś szczęście, jeśli zależy od dostawania tego, czego by się chciało.

Dochowywanie tajemnic wymaga takich samych umiejętności, jak mówienie kłamstw. Jedno i drugie staje się nawykiem, niemal nałogiem, który trudno przełamać nawet wśród najbliższych (...).

(...) większość dobra to tylko sposób na zamaskowanie prawdziwych intencji.

Czasem trzeba wybrać między trzymaniem się zasad a zrobieniem tego, co należy.

Wszystko jest zabawne (...). Musi być, bo jak nie, to mamy przepieprzone.

Lubię się zadawać z ludźmi, przy których muszę popędzać mózg do biegu, żeby za nimi nadążyć.

Czasem trzeba wybrać między trzymaniem się zasad a zrobieniem tego, co należy.

Zawsze mów tyle prawdy, ile to możliwe, ale nie więcej, niż konieczne. Kłamcy zawsze próbują wszystko upiększać i przez to pakują się w kłopoty.

Właśnie to próbowałam wytłumaczyć Colman, że wszyscy musimy stać się tym, co chcemy pokonać.

Dochowywanie tajemnic wymaga takich samych umiejętności, jak mówienie kłamstw. Jedno i drugie staje się nawykiem, niemal nałogiem, który trudno przełamać nawet wśród najbliższych, wśród ludzi spoza biura.

Jest takie powiedzenie: nigdy nie ufaj kobiecie, która mówi ile ma lat. Jeśli zdradziła ten sekret, zdradzi i twój.

To kolejna rzecz, której nie widuje się w filmach, że seryjny morderca ma dużą, kochającą rodzinę, a w niej kulawą siostrę, która uczy dzieci specjalnej troski, i która zeznaje, że jej popieprzony brat był najmilszym człowiekiem na świecie.

Kiedy wpatrujesz się w otchłań deprawacji, prędzej czy później, otchłań zaczyna wpatrywać się w ciebie. Mieszkałaś w otchłani tak długo, że już nigdy od niej nie uciekniesz.

Dobroć to tylko maska, którą człowiek przybiera, aby ukryć prawdziwe intencje.

(...) wszyscy musimy się stać tym, co chcemy pokonać (...).

Oczekiwanie to większa część przyjemności, cokolwiek się robi (...).