Czułość w jego głosie sprawia, że kompletnie się rozklejam i zaczynam płakać.

Zmienność jej nastrojów jest czymś, czego jeszcze nie oswoiłam. Dosłownie przed momentem zwierzała mi się z traumy ostatnich dni i nagle chce wypłynąć na jezioro.

Zaczyna do mnie docierać, że to nie mój świat i nie moja bajka, a ona jest kimś zupełnie innym, niż myślałam.

Nie wiedziałam tylko, że ten słoneczny czerwcowy poranek otworzył wrota do prawdziwego koszmaru. Wtedy nie miałam jeszcze pojęcia, co nas czeka… .

Nigdy nie rozumiałam, czemu ludzie okłamują swoich bliskich. W małżeństwie czy przyjaźni powinna przecież panować całkowita szczerość. A jednak życie nigdy nie jest czarno-białe… .

Bezsenność jest okropna… .

– Nic tak nie po­sta­rza jak bycie młodą wdową.

Pla­no­wa­li­śmy się razem ze­sta­rzeć, ale sta­rze­ję się tylko ja… Każdy dzień bez niego spra­wia, że czuję się coraz bar­dziej zgar­bio­na, sa­mot­na i chora, cho­ciaż fi­zycz­nie nic mi nie do­le­ga. Nie li­cząc mi­gren.

Wdo­wień­stwo prze­ra­ża, nie­któ­rzy wręcz boją się mo­je­go wi­do­ku, zwłasz­cza inne ko­bie­ty. Sta­ra­łam się to zro­zu­mieć, ni­ko­mu się nie na­rzu­ca­łam. No­si­łam ten ból głę­bo­ko ukry­ty w sobie, opan­ce­rzy­łam się.

Jej wy­gląd to­tal­nie od­bie­ga od tego cmen­tar­ne­go, z dnia, w któ­rym się po­zna­ły­śmy, ale sie­dzi­my prze­cież w let­nim domku, tu nie mu­si­my nosić czer­ni. Tę za­kła­da się bar­dziej dla ludzi niż sie­bie. Ja nie muszę się nią ob­le­kać, żeby pa­mię­tać o ża­ło­bie, i za­kła­dam, że Marta rów­nież.

– To wróci. Stłu­mio­ne emo­cje za­wsze wra­ca­ją, w naj­mniej ocze­ki­wa­nym mo­men­cie – stra­szę ją.

Myślę o swoim wieku. Za kilka lat mój zegar bio­lo­gicz­ny znacz­nie przy­spie­szy, w końcu za­cznie pę­dzić, aż zwol­ni i za­trzy­ma się na za­wsze. Jedną z naj­więk­szych nie­spra­wie­dli­wo­ści, jaką za­fun­do­wa­ła ko­bie­tom matka na­tu­ra, jest fakt, że mo­że­my zo­sta­wać mat­ka­mi tylko do pew­ne­go czasu. Facet może mieć pięć­dzie­siąt­kę i za­cząć od nowa. Stwo­rzyć ko­lej­ną ro­dzi­nę, zo­stać ojcem, cie­szyć się ży­ciem. My tra­ci­my na waż­no­ści, mu­si­my się szyb­ko uwi­nąć z roz­ro­dem albo zo­sta­je­my na lo­dzie.

W przy­jaź­ni cenię przede wszyst­kim kla­row­ność.

Bli­ska przy­jaźń to rów­no­wa­ga, a nie ja­kieś chore gier­ki. Ona mnie bom­bar­du­je mi­ło­ścią i zbywa, póź­niej znowu za­le­wa sło­dy­czą i po­now­nie olewa.

Kiedy wkładam beżową sukienkę z ażurowymi wstawkami, zdaję sobie sprawę, że jestem… szczęśliwa.

Każdy dzień bez niego sprawia, że czuję się coraz bardziej zgarbiona, samotna i chora, chociaż fizycznie nic mi nie dolega.

Zaśmiałaś się perliście, ale zaraz później w twoich błękitnych oczach błysnęły łzy.

Elegancja nie szła w parze z moim bólem, ale być może ty cierpiałaś inaczej, na swój sposób.

Gdyby ktoś mi powiedział, jak to się wszystko skończy… .