Norah ski­nę­ła na kel­ne­ra, który czaił się w po­bli­żu.

– Czego pani sobie życzy?

– Lo­bo­to­mii – od­par­ła Norah. – Niech bę­dzie po­dwój­na.

Kel­ner uśmiech­nął się zło­śli­wie.

Ży­jesz sobie swoim ży­ciem, po­chło­nię­ta try­wial­ny­mi, co­dzien­ny­mi stre­sa­mi, gdy nagle do­pa­da cię po­tęż­ny, peł­no­wy­mia­ro­wy kry­zys.

Naj­gor­szą czę­ścią każ­dej rand­ki, jak po­wie­dzia­ła Ne­ilo­wi na ostat­niej sesji – znacz­nie gor­szą niż seks, jeśli do niego do­szło – była roz­mo­wa. Wy­da­wa­ła się nie tylko nudna, ale też bez­ce­lo­wa, zwa­żyw­szy na fakt, że gdyby kie­dyś mieli zo­stać part­ne­ra­mi ży­cio­wy­mi, to naj­praw­do­po­dob­niej spę­dzi­li­by na­stęp­ne trzy­dzie­ści lub czter­dzie­ści lat na ga­pie­niu się w ekran te­le­wi­zo­ra albo ko­mór­ki w przy­ja­ciel­skim mil­cze­niu.

Mam wra­że­nie, jak­bym zna­la­zła się w al­ter­na­tyw­nym wszech­świe­cie.

Chcę czuć, że je­stem warta mi­ło­ści, i nie bać się po­ko­chać kogoś w za­mian.

Ad­op­cja osoby do­ro­słej jest nie­zwy­kła, ale się zda­rza.

– Wiemy, że się sta­ra­łaś – po­wie­dzia­ła Norah, wy­stę­pu­jąc na­przód. – Pró­bo­wa­łaś nas izo­lo­wać, upo­ka­rzać, stra­szyć… .

Taka dziew­czy­na jak ty za­słu­gu­je co naj­mniej na To­ble­ro­ne.

– Ten dom to chlew – po­wie­dzia­ła. – Nikt nie pój­dzie spać, do­pó­ki nie bę­dzie wy­pu­co­wa­ny na błysk.

– Lu­bisz dzie­ci? – za­py­tał ją Kevin z wy­raź­nym oży­wie­niem.

– Nie – od­par­ła. – Lubię psy.

Do­ra­sta­jąc w at­mos­fe­rze nie­do­stat­ku, na­bra­ła skłon­no­ści do, na­zwij­my to, oszczęd­ne­go ope­ro­wa­nia środ­ka­mi.

Myśl o fi­zycz­nej ma­ni­fe­sta­cji jej cier­pie­nia miała w sobie coś per­wer­syj­nie po­cią­ga­ją­ce­go.

W realu nie sto­su­je się prze­mo­cy, żeby ra­dzić sobie z uczu­cia­mi.

Jeden za wszyst­kich, wszy­scy za jed­ne­go.

Media uwiel­bia­ją ze­sta­wie­nie baj­ko­wej wiej­skiej po­sia­dło­ści z okrop­no­ścia­mi, które się tam wy­da­rzy­ły. Uwiel­bia­ją też wszyst­ko, co do­ty­czy dzie­ci z ro­dzin za­stęp­czych.

Nie po­szła się bawić, rzecz jasna. Jes­si­ca była dziec­kiem grzecz­nym i uło­żo­nym, ale pod­słu­chi­wać umia­ła rów­nie do­brze jak każde inne.

Je­dy­ną za­le­tą prze­ży­cia kosz­mar­ne­go dzie­ciń­stwa jest to, że łatwo wska­zać szczę­śli­we chwi­le.

Nie uwa­ża­ła tego za przy­kry obo­wią­zek. Ru­ty­na sprzą­ta­nia da­wa­ła jej po­czu­cie celu, które trud­no było opi­sać.

Nie uka­ra­ła Norah za jej in­ter­wen­cję – a w każ­dym razie nie tego dnia. Jeśli cho­dzi­ło o ze­mstę, pani Fa­ir­child wo­la­ła sma­ko­wać ją po­wo­li.

– Uzna­ły­śmy, że ty nie umiesz się wy­lu­zo­wać – wy­ja­śni­ła Norah. – Tak jak pin­gwin nie umie latać. Za­ło­żę się, że też byś za­czę­ła świ­ro­wać, gdyby pin­gwi­ny nagle wzbi­ły się w po­wie­trze.

– Nie cier­pię ma­trio­szek – po­wie­dzia­ła. – Na pierw­szy rzut oka wy­da­ją się miłe, ale masz wra­że­nie, że coś w nich sie­dzi.

Jesz­cze nigdy nie byłam na te­ra­pii, ale chyba nie tak to za­zwy­czaj wy­glą­da. Może to jeden z tych te­ra­peu­tów, któ­rzy sto­su­ją me­to­dy nie­kon­wen­cjo­nal­ne, aby wy­wo­łać okre­ślo­ny re­zul­tat – na przy­kład
nie pro­po­nu­je pa­cjen­to­wi krze­sła, bo uważa, że kiedy czło­wie­ko­wi jest nie­wy­god­nie, to szyb­ciej prze­cho­dzi do rze­czy?

– Czy roz­ma­wiam z panią Ali­cią Con­nel­ly?

– Jeśli jest pani win­dy­ka­to­rem, to nie – od­par­ła Ali­cia. – A jeśli wy­gra­łam na lo­te­rii, to tak.

– Za­wsze ka­że­cie mi się wy­lu­zo­wać – po­wie­dzia­ła, uru­cha­mia­jąc sa­mo­chód. – A kiedy w końcu to robię, obie świ­ru­je­cie.

- W realu nie stosuje się przemocy, żeby radzić sobie z uczuciami.
- A co się z nimi robi w realu? - spytała Norah.
- Tłumi się je - odparła Jessica. - Ze wszystkich sił.

Każdy kogoś potrzebuje, prawda, doktorze Warren? Jednej osoby po swojej stronie. Kogoś, na kim może się oprzeć?

Jessice nigdy nie przyszło do głowy, żeby zadać sobie pytanie, czy ona też go lubi. To wydawało się nieistotne. Być kochaną - taki był cel jej życia. Kochanie kogoś z wzajemnością... było zwykłym popisywaniem się.

Nawet po tych wszystkich latach pragnienie miłości i uwagi ze strony kogoś, kto nie mógł ich jej dać, zadowalało ją bardziej niż faktyczne zaspokojenie tych potrzeb.

Nadzieja bywa okrutna.

Czuła, jak osuwa się na nią ciężar życia. Czasami jej się to zdarzało. Wszystko szło dobrze, kiedy nagle... bam! - ogarniała ją ciemność, a wraz z nią przekonanie, że życie nie jest warte życia. Że ona nie jest nic warta.