Wrażliwy z ciebie człowiek, prawda? Ale to dobrze... Wrażliwi piękniej przeżywają życie, pamiętaj o tym.

Wie­czo­rem wszyst­kie stra­chy i pro­ble­my wy­da­ją się o wiele więk­sze. Le­piej prze­cze­kać noc, wy­spać się i spoj­rzeć na wszyst­ko w świe­tle no­we­go dnia.

Po­ko­chał góry, a one po­chło­nę­ły go na za­wsze.

Kto za dużo pyta, ten za dużo wie, a kto za dużo wie, ten gorzej śpi, nieprawdaż?"...

Historie konkretnych ludzi najlepiej pokazywały, że tragedia wojny nie skończyła się razem z nią, ale jeszcze przez wiele kolejnych lat rzucała na rzeczywistość długi, ponury cień.

[...]
natura miała to do siebie, że lubiła łączyć skrajności. Wzbudzać przerażenie i podziw jednocześnie. Wywoływać burzę, po której pojawiała się tęcza. Wzniecać wichurę, za którą szedł wał fenowy.

Te lęki cię gonią, ale ich siła jest duża tylko wtedy, gdy uciekasz - kontynuował. - Staw im czoła. Zobaczysz, jak zaczną maleć i znikać.

Wrażliwi piękniej przeżywają życie (…).

To co się działo po drugiej stronie gór, zostawało po drugiej stronie. Kto za dużo pyta, ten za dużo wie, a kto za dużo wie, ten gorzej śpi, nieprawdaż?

Za oknem malował się zwyczajny, codzienny świt. Słońce jak zawsze wyzierało zza gór, stając się coraz większe i większe, ogarniając swoimi promieniami kolejne sudeckie miasteczka. Każdego poranka pojawiało się w Kotlinie znienacka, sprawiając wrażenie, jakby chciało zaskoczyć mieszkańców swoją obecnością, niczym wpadający na scenę zza kulis aktor, który pomylił przedstawienia.

Wiesz, gdy jestem w górach, zawsze towarzyszy mi uczucie, że tu, wysoko, człowiek jest jakby dalej od ziemi, a więc też od wszystkich problemów i codziennych zmartwień...

-Myślisz, że zasłonisz się przed czerwonymi swoim Noblem? Przecież oni nawet o czymś takim nie słyszeli! - zaśmiał się upiornie.

Nie po­tra­fił zro­zu­mieć, dla­cze­go, ale na­tu­ra miała to do sie­bie, że lu­bi­ła łą­czyć skraj­no­ści. Wzbu­dzać prze­ra­że­nie i po­dziw jed­no­cze­śnie. Wy­wo­ły­wać burzę, po któ­rej po­ja­wia­ła się tęcza. Wznie­cać wi­chu­rę, za którą szedł wał fe­no­wy.

Duch gór już na cie­bie czeka(...)
jak go zmu­sisz, to po­pły­nie krwi rzeka(...).
Stary bóg Sło­wian in­tru­za stąd wy­ku­rzy,
Kto sieje wiatr, do­cze­ka się burzy(...)
Mon­strum przyj­dzie jak zło­dziej w nocy, nie zdążysz nawet we­zwać po­mo­cy...".

Dokładnie... - zawiesił na chwilę głos - od maja trzydziestego trzeciego, kiedy spaliliście w Berlinie książki. Już wtedy wiedziałem, że nadejdzie taki czas, gdy zaczniecie palić ludzi.

Zobacz, jak wyglądają te ich"schroniska"! - fuknął niezadowolony. - Toż to zwykłe hotele! Automatyczne drzwi ze szkła, sauny, spa, kelnerzy w garniturach, karty dań, nie można usiąść spokojnie z własnym jedzeniem. Zalali asfaltem polowę szlaków, wszędzie dojeżdżają te ich śmierdzące autobusy, nawet w takie miejsca jak Vrbatova bouda czy Przełęcz Karkonoska... Przecież to kpina! W głowach im się poprzewracało. Tylko czekać, aż postawią w górach markety!

[...]
– Widzisz, w czasie wojny w tych górach doszło do wielu tragedii.
Wydawałoby się, że tak piękne otoczenie nie mogło być świadkiem
masowych morderstw, że nie istniały tu obozy. Ale niestety, zaraza
nienawiści, jaka opanowała świat na te kilka lat, dotarła także tutaj. Nawet
góry nie stanowiły dla niej bariery nie do sforsowania – mówił Węglorz,
beznamiętnie patrząc na padający śnieg. – Pamięć o osobistych tragediach
wielu osób została nieraz pogrzebana wraz z nimi w bezimiennych
mogiłach, takich jak ta... – Zamyślił się na moment. – Dobrze, że powstał
ten cmentarz. Codziennie mijają go dziesiątki turystów. Niechby chociaż
połowa z nich na chwilę się zatrzymała i przeczytała tablicę. Musimy
o takich miejscach pamiętać, żeby historia nigdy się nie powtórzyła.

Mniej wiesz, lepiej śpisz (...).

Największą przyjemnością będzie dla mnie, gdy po przeczytaniu tej powieści zechcecie na własną rękę poznać Karkonosze. Czeka na Was linia kolejowa do Szklarskiej Poręby, schronisko na Szrenicy, Śnieżne Kotły, schronisko Odrodzenie, Martinova i Petrova Bouda (ta ostatnia bowiem w trakcie pisania powieści podniosła się z ruiny po pożarze). Czekają na Was niezwykłe krajobrazy i smaki - naleśniki z jagodami na Szrenicy to obowiązkowy rytuał każdego wędrowca, który zagląda do tego schroniska.

Je­stem re­ali­stą. A pan...? Pan już jest skoń­czo­ny.

Niebo nad Kotliną Jeleniogórską przypominało witraż, który nieustannie zmienia swoje barwy. Na granatowej z początku tafli ciemne kawałki szkła były stopniowo zastępowane pomarańczowymi, żółtymi i czerwonymi szkiełkami. Zza linii horyzontu nieśmiało wyłoniło się słońce. Swoimi promieniami obejmowało kolejne górskie hale, przyspieszając topnienie wciąż zalegającego na nich śniegu.

Chociaż nie wierzył w zabobony, czary czy duchy, dla tego jednego miejsca - Śnieżnych Kotłów, robił wyjątek. Był przekonany, że jest to miejsce przeklęte. I o żadnych "nieszczęśliwych wypadkach" nie może być tam mowy.

Kto za dużo wie ,Ten umiera .

...najbardziej nieobliczalne było jednak coś zupełnie innego, czego nie dało się sklasyfikować. Tym czymś była ludzka psychika, która w tak niekorzystnej biometeorologicznie sytuacji mogła stać się źródłem mrocznych i do szpiku kości złych myśli.

Można powiedzieć, że pokochał góry, a one pochłonęły go na zawsze.

..."tragedia wojny nie skończyła się wraz z nią, ale jeszcze przez wiele kolejnych lat rzucała na rzeczywistość długi, ponury cień"..

Wrażliwi piękniej przeżywają życie, pamiętaj o tym".

Nienawidził Jeleniej Góry. Wciśnięta w centrum Kotliny Jeleniogórskiej, otoczona zewsząd górami, była zasypana śniegiem przez przynajmniej cztery miesiące w roku. Wszystko wydawało mu się tu obce, bo zewsząd wyzierał niemiecki klimat tego miejsca. Dalej nie mógł uwierzyć, że tereny te już na zawsze będą częścią Polski. Dodatkowo jako zastępca komendanta do spraw bezpieczeństwa najlepiej wiedział, że wcale nie jest tu bezpiecznie, choć teoretycznie Niemców prawie już nie było.

(...) stał przy oknie, z niepokojem wpatrując się w toczącą się na niebie batalię. Porywisty wiatr sprawił, że nad Kotliną skumulowały się burzowe chmury. Ich złowrogi ciemny kolor nie zwiastował niczego dobrego. Każdy, kto mieszkał tu chociaż kilka miesięcy, doskonale wiedział, że nie ma szans, żeby przy takich zwiastunach na niebie burza śnieżna ominęła Kotlinę.

Próba zachowania neutralności łatwo przekształca się w opowiedzenie się po jednej ze stron, nieprawdaż? Przez wielu zostanie bowiem odebrana jako milcząca zgoda na czyjeś niegodziwe poczynania.