Przeciwko sile zła istnieje siła oporu. Jestem ci bezgranicznie wdzięczny, bo przed chwilą dałaś mi odpowiedź na moje pytanie: „Za co i za kogo się bijemy?”. Otóż bijemy się za katowanych w Cytadeli i carskich więzieniach patriotów, za pędzonych na Sybir kobiet, dzieci i mężczyzn, za naszych powstańców, wieszanych i rozstrzeliwanych. Walczymy, aby takie kobiety jak ty, Zosia, Emilka czy pani Salomea żyły w wolnej Polsce.

Starodawnym obyczajem idziemy do walki, pozostawiając bez żalu swoje bogactwa, i jeśli trzeba oddać życie za ojczyznę, umieramy godnie.

Pociesz się, że nie ty jedyna cierpisz. W tym kraju nie ma prawie rodziny, która by nie opłakiwała swoich najbliższych. Ileż dzieci utraciło ojców, ile żon straciło mężów, a matek synów.

Uwierz mi przyjacielu, że czasem same wolałybyśmy oberwać kulą niż tygodniami wyglądać wiadomości od męża, zamartwiać się brakiem listu i umierać z niepokoju. Takie troski skracają życie równie skutecznie, jak cios bagnetem.

Kochała męża, wielbiła ziemię, po której stąpał. W zamian jednak musiała być pewna jego miłości, bo w przeciwnym razie mogło zabraknąć siły i woli do walki z przeciwnościami losu.

Inteligentnym nie można tak sobie zostać. Trzeba się nim urodzić po co najmniej trzech, czterech pokoleniach ludzi wykształconych, mających korzenie szlacheckie. To my jesteśmy tym pniem, z którego wyrasta tradycja i kultura narodu. Mniejsza z tym, czy ten pień jest zdrowy, czy spróchniały, ale bez wątpienia stanowimy elitę narodu, bo to my tworzyliśmy historię tego kraju.