Ktoś powiedział niegdyś: "Nie znam nikogo, kto byłby tak dobry i tak skłaniający się do człowieka jak On, kto zniżyłby się tak do biednego grzesznika. Jego miłości ufam bardziej niż miłości Jego matki czy jakiegokolwiek świętego. To nie tylko Jego Boska moc i wielkość mnie przyciągają; przemawia do mnie czułość Jego serca jako człowieka. Nikt nigdy nie okazał, nie posiadał ani nie udowodnił równej delikatności, nikt też nie wzbudził we mnie takiego zaufania. Niech inni zwracają się do rzeszy świętych lub nawet do aniołów, jeśli tego koniecznie chcą - ja jednak ufam dobroci Pana Jezusa." Człowiek, który wypowiedział te słowa, z pewnością miał wiele ku temu powodów.

Z powodu odstępstwa i upadku Adama, Bóg utracił swego reprezentanta i swe odbicie na tej ziemi, jakie miał w człowieku. Teraz jednak odnalazł je w Chrystusie, i to w sposób nieporównanie doskonalszy i wspanialszy, niż kiedykolwiek mogłoby to mieć miejsce w Adamie. Pan Jezus objawił Boga w Jego łasce nie pięknemu, nieskażonemu stworzeniu, lecz zatraconemu i zgubionemu światu. Tylko On mógł powiedzieć: "Kto mnie widział, widział Ojca" (Ew. Jana 14, 9). Tak, On bezsprzecznie objawił Boga. Wszystko, czym Bóg jest i co można wiedzieć o tej niedostępnej światłości, do której żaden z ludzi nie ma przystępu (1. Tym. 6, 16), zostało nam objawione przez Pana Jezusa i w Nim samym.