Niezależnie od tego, jak bardzo go kocham, nigdy to nie wystarczy, jeżeli on nie zacznie kochać samego siebie. Przynajmniej tyle wiem.

Rzucam Ci wyzwanie, żebyś na mnie zaczekała.
Na prawdziwego mnie.
Na trzeźwego mnie.
Na najlepszą wersję mnie, która chce spędzić resztę swoich dni, upijając się życiem spędzonym u Twojego boku.

Bo jeśli spędzę zbyt dużo czasu nad jeziorem Wisteria, narażę się na niebezpieczeństwo, jakim byłoby przypomnienie sobie, co tu zostawiłem.
Życie, które mogłem mieć.
Jedyną kobietę, którą kiedykolwiek kochałem.
Przyszłość, którą odrzuciłem z powodu uzależnienia.
Jeżeli chcę opuścić to miasteczko w jednym kawałku, będę musiał sprzedać dom jak najszybciej.

-Czemu poszedłeś na odwyk, skoro wróciłeś do picia?
Mam wrażenie, jakby ktoś rozerwał mi serce na dwoje.
-Straciłem powód, dla którego chciałem to rzucić.
/…/
-Jaki powód? Pieniądze? Hokeja? Chęć prowadzenia normalnego życia?
-Ciebie, Lano. Straciłem ciebie.

Zawsze sądziłem, że jesteśmy sobie przeznaczeni. Może i wybrałem najgorszy możliwy moment, jednak to nie zmienia faktu, że nie ma na świecie nikogo, kogo pragnąłbym bardziej niż ciebie.

kochanie kogoś nie oznacza akceptowania wszystkich wad, lecz mówienie o nich głośno, by pokazać, iż zależy nam tak bardzo, że nie chcemy patrzeć, jak nasi bliscy cierpią.

Jeśli przyjrzę się Calowi uważnie, dostrzegę wszystkie pęknięcia w pięknej i pełnej czaru masce, za którą się chowa.
Zawsze było ostrożny i nie pozwalał ludziom oglądać złamanego życiem człowieka, jakim tak naprawdę jest.
Jednak właśnie to mnie do niego przyciągnęło i ostatecznie stało się przyczyną mojego upadku.

Czasem ci, którzy najgłośniej się śmieją, toczą wewnątrz największe bitwy”.

Miałam dwadzieścia trzy lata, kiedy złamał mi serce, lecz wciąż czuję taki ból, jakby to się stało wczoraj. Zamiast starać się go ignorować czerpię z niego siłę, która podsyca moją furię.