Moja matka mówiła: "Boże, mój syn całe życie będzie żebrakiem”. “To fakt” - odpowiadałem - ale ekskluzywnym, bo ja żebrzę w kościele, a nie przed nim”.

Zostać ojcem potrafi każdy głupi, pytanie, czy będzie potrafił nim potem być.

Przebaczenie w ujęciu chrześcijańskim nie polega na wygumkowaniu tego, co złe i traumatyczne, i powiedzeniu, że nic się nie stało.

Jako że pochodzę z laickiego domu, stawałem sobie w drzwiach mojego parafialnego kościoła i obserwowałem. Nawet nie chodziłem tam w niedziele, przychodziłem w tygodniu i patrzyłem: jakaś taka ławka, jakiś taki pan przebrany dziwnie stoi za tą ławką i coś śpiewa. Podnosi jakiegoś andruta, a wszyscy wokół: “O, święty andrucie”. Moje laickie wychowanie mówiło mi: albo to są jakieś jedne wielkie jaja, albo to jest prawda.

Mówimy: nikogo nie zabiłem, nikogo nie okradłem, ale to jest tylko wychodzenie na zero.

Nie da się powiedzieć komuś na raty, że jego mama nie żyje.

Gdyby wiara pozostała sama, bez miłości, bez nadziei, byłaby tylko pustą spekulacją teologiczną. Wiara tylko z nadzieją, bez miłości, to tak naprawdę sucha wiedza teologiczna, też spekulacja, ale tym razem bardziej intelektualna - że bardziej propably yes niż propably no.