Każda książka to nieazależny mały świat. Można nosić ją w ręku, a przecież przestrzeń, jaką tworzy w naszym umyśle, jest nieograniczona.

Jeżeli śmierć bliskich czegoś nas uczy, to przede wszystkim tego, że na świecie nie liczy się nic poza miłością.

Miłość pojawia się pod różnymi postaciami i uderza wtedy, gdy wcale jej nie pragniesz i szukasz. Czasami zagarnia Cię tak szybko, że aż trudno uwierzyć. I w końcu okazuje się, że nie ma ważniejszych rzeczy niż miłość. Tylko ją zabieramy ze sobą na drugą stronę życia...

Gdyby przeżyła Pani to, co ja, gdyby ciągle o jeden krok wyprzedzała pani własną śmierć, wiedziałaby pani, że miłość jest jedyną rzeką, jaką zabieramy z sobą na tamten świat.

Piękno narodziło się z tragedii niczym wyrastający na skale kwiat.

Sęk w tym Celestrio, że złe rzeczy po prostu się zdarzają... Przeżywamy je i idziemy dalej, bo nie mamy innego wyjścia.

Sęk w tym, że najgorszy jest wróg, którego nie znamy... Łatwiej walczy się z czymś, czego próbowaliśmy.

Każdy z nas reaguje inaczej, jednak nikt nie ma szans uciec przed samym sobą, choćby nie wiem jak się starał.

Czasami starsi ludzie prze lata tak przyzwyczajają się do brzmienia własnego głosu, że tracą wrażliwość na głos innych.

...czuje się jak skała pośrodku morza wymagających ludzi, skała, w którą fsle uderzają coraz mocniej i mocniej, aż w końcu nic z niej nie zostaje...