Czasem spotykamy człowieka i od razu czujemy się swobodnie w jego towarzystwie. Pomijamy ten pierwszy etap, kiedy występuje zakłopotanie, a rozmowa wydaje się wymuszona.

Nadzieja umiera ostatnia - pewnie wiele razy słyszeliście te słowa i uwierzcie mi, nie są pustym frazesem. Kiedy odchodzi bliska osoba, ktoś, kogo kochamy, nie potrafimy dopuścić
do siebie myśli, że to ostatnie chwile, które spędzamy razem. Wciąż wierzymy, nawet jeśli sytuacja jest beznadziejna. I tak właśnie było w moim przy padku. Byłam przekonana, że mama z tego wyjdzie, bo, no właśnie, jest moją mamą. Nie potrafiłam sobie wyobrazić, jak będzie wyglądał mój świat bez niej. Zawsze była i wydawało mi się, że tak już będzie. Nie dopuszczałam do siebie istnienia granic dwóch światów, która pewnego dnia nas ze sobą rozdzieli.