Młodość szybko zapuszcza w nowym miejscu korzenie, a starość do ostatniego tchu trzyma się starej ziemi. (str. 35).

Jesteśmy jak kostka Rubika. Obracamy się na wszystkie strony i próbujemy z tej mozaiki ułożyć nowy wzór. Znaleźć swoją tożsamość. Po siedemdziesięciu pięciu latach od zakończenia wojny chyba najwyższa pora rozejrzeć się dookoła bez żalu za utraconą przeszłością i powiedzieć sobie: "Jesteśmy w domu".

Człowiek chwyta się każdego skrawka nadziei.

Pierwszy raz do Polski, do Wołosatego pojechałam w 2007 roku. (…) Starszym nie dane było doczekać (…) To była ich ojczyzna. Choćby najbardziej kamienista, ale ich własna. Tego nie zastąpisz żadną inną ziemią.

Na pograniczach każdy nosi w sercu jakąś zadrę. Pod każdą strzechą, w każdej rodzinie, w każdym miejscu czai się własny Smętek.

Zostaliśmy trawą, którą wszyscy deptali i wyrywali jak im się podobało.

NIE RZUCIM ZIEMI SKĄD NASZ RÓD ma tutaj nie tylko symboliczne ale namacalne znaczenie. Ojczyzna to ojcowizna. Dom, pole, zagroda, szkoła.

Polskie Wilno, polski Lwów od kołyski aż po grób.