Nie wolno nikomu ufać. Nawet tym, których powinniśmy obdarzyć największym zaufaniem.

[...] prze­szłość okre­śla nas wy­łącz­nie wtedy, gdy jej na to po­zwo­li­my. [My] mo­że­my po­zwo­lić, by nas znie­wo­li­ła, albo się od niej wy­zwo­lić.

Łzy to ozna­ka sła­bo­ści, po któ­rej za­wsze na­stę­pu­je kara. Tylko prze­gra­ni pła­czą.

Je­ste­śmy jak men­tos i coca-​cola – jeśli umie­ści się nas razem w jed­nym po­jem­ni­ku, wy­buch gwa­ran­to­wa­ny.

Wąt­pli­wość spra­wia, że je­ste­śmy otwar­ci na nie­pew­ność, ale dzię­ki niej mo­że­my rów­nież do­świad­czyć chwa­ły, ra­do­ści i cu­dow­ne­go zdu­mie­nia. Otwie­ra nas na pięk­no na­dziei. Nic nie jest pewne, nie wszyst­ko zo­sta­ło po­zna­ne, lecz to wła­śnie w chwi­lach na­szej naj­więk­szej wąt­pli­wo­ści zda­rza­ją się praw­dzi­we cuda.

Prze­czy­ta­łam kie­dyś, że opraw­cy wy­bie­ra­ją swoje ofia­ry ze wzglę­du na ich spo­sób cho­dze­nia.

Cięż­ko jest być aro­ganc­kim twar­dzie­lem, kiedy do­sta­je się opieprz od wła­snej matki.

Der­rick lubi ko­lek­cjo­no­wać moje nie­po­wo­dze­nia i po­raż­ki, a potem prze­cho­wy­wać w spe­cjal­nej skryt­ce w gło­wie, zu­peł­nie jak uśpio­ne kok­taj­le Mo­ło­to­wa. Mogą minąć ty­go­dnie, mie­sią­ce albo lata, resz­ta świa­ta i ja mo­że­my ru­szyć dalej ze swoim ży­ciem, a on ni stąd, ni zowąd wspo­mni o któ­rejś z nich w roz­mo­wie, tylko po to, by do­pro­wa­dzić mnie do szału.

Żadna ko­bie­ta nie chce przy­znać, że jej mał­żeń­stwo się roz­pa­dło. Pra­gnie­my ko­chać osobę, którą nie­gdyś po­ko­cha­ły­śmy. Chce­my żyć nie­re­al­ny­mi ma­rze­nia­mi. Długo i szczę­śli­wie, jak w bajce. Odej­ście jest rów­no­znacz­ne z przy­zna­niem się do po­raż­ki.