Czasem myślę, że największe zło rodzi się nie z nienawiści, ale z chłodnego przekonania, że ktoś wie lepiej, jak powinien wyglądać świat.

Czasem wystarczy jedno spojrzenie w przeszłość, żeby zobaczyć, jak wiele rzeczy zostało zbudowanych na cudzym cierpieniu.

Są chwile, gdy zastanawiam się, ilu ludzi przeszło przez świat niezauważonych — jakby nigdy nie istnieli.

Cisza wokół starych spraw bywa głośniejsza niż krzyk.

— Nie rozumiesz. Wszystko, co zrobiłam, było dla większego dobra.
— Dobre dla kogo? Dla siebie? Dla idei, która krzywdzi niewinnych?
— Świat nie pamięta o słabych. Lepiej dla nich, żeby o sobie zapomnieli.
— Ale ja nie zapomnę. I sprawię, że inni też nie zapomną.