Stojąc nad mogiłą człowieka dopiero pochowanego nie jesteśmy zdolni uświadomić sobie, czym był dla nas, dla innych, czym był dla społeczeństwa, czym dla środowiska, które właśnie opuścił. Na to potrzeba czasu, oddalenia, gdyż tylko ono tworzy portret ludzi z elementów trwałych i jednolitych.