– Ale ty, najdroższy, z rodakami będziesz walczył…?

– Nie z rodakami, tylko ze zdrajcami narodu polskiego! – Po twarzy Jakuba wyraźnie było widać, że jest zdenerwowany na niewiedzę żony.

– I będziesz do Po… znaczy się do tych polskich zdrajców strzelał?

Po tych wszystkich latach wiedziała, że pewne rzeczy załatwia się fotelem, że mała praca wokół siebie paradoksalnie daje więcej niż nachalnie szabelką. Z drugiej strony, gdyby nie bunt młodych, świat pewnie w ogóle nie ruszyłby z miejsca. Ale jak to wytłumaczyć pietnastolatce?

Kochać to znaczy szanować, a nie posiadać.

– Ty mi tu, Hela, nie godej głu­pot, bo ja i tak nie uwie­rzę. (...) Jak jo się do­wiem, żeś ty w jakie kon­szach­ty się wdała z tymi ge­lej­za­mi od pani Nie­myj­skiej czy kogo in­ne­go, to jakem stara i jakeś ty już matka, i tak wciry do­sta­niesz!

Mu­sia­ło prze­cież ist­nieć ja­kieś roz­wią­za­nie, a ona bę­dzie szu­kać Ste­fa­nii, choć­by miała iść do sa­me­go dia­bła.

Utrzy­my­wa­nie w czy­sto­ści ka­mie­ni­cy cie­szy­ło ją przede wszyst­kim dla­te­go, że miała ru­cho­me go­dzi­ny pracy i mogła być bli­sko ro­dzi­ny.

By prze­żyć i co­kol­wiek zdzia­łać, trze­ba być nie­zau­wa­żo­nym.

- Jak mam nie czekać na swoją narzeczoną? Jeśli nie tu, to u ciebie. Albo gdzie indziej. Gdziekolwiek. Będę czekał.

- Widzisz, Toniu, ten kraj to jest piękne na pokaz: targi są na pokaz, propaganda kwitnie, a pod spodem rodzi się cwaniactwo, kombinatorstwo i kunktatorstwo, bo tylko tak można cokolwiek załatwić, by godnie żyć. (...).

Pogłaskała męża po policzku, po czym truchtem wybiegła poza teren szpitala, myśląc, jaką próżną trzeba być, żeby w czasie wojny, gdy dokoła giną ludzie, ciocia Stefania jest Bóg wie gdzie, Gellertów zabrali, a Ryfka musi ukrywać się niczym szczur, myśleć o łączniku, który ją skomplementował, i czuć zazdrość o pielęgniarkę, która pracuje z jej mężem.