Inteligentny człowiek, będąc w obcym mieszkaniu, powinien najpierw obejrzeć książki, a potem dopiero resztę.

Niebo jest nie dla nas. Nie potrafimy latać. Jedyne, co możemy zrobić, to postarać się nie spaść.

Wszyscy jesteśmy skazani na śmierć, od dnia narodzin. Ale my przynajmniej możemy żyć aż do śmierci.

Każde dziecko pragnie zostać olbrzymem, dopóki nie zacznie się zastanawiać, po co mu to.

Magia to nie współzawodnictwo siłaczy, to sztuka! Jeśli masz w rękach szpadę, to musisz zadać precyzyjny cios, a nie walić z całej siły.

Wyglądasz, jakbyś płakał - powiedział Łas. - Tylko nie ma łez.

Jesteś nie tam i nie tutaj. Jesteś podróżnikiem.

-Poprosiłem go, żeby odebrał z lotniska pana Sisuke Sasaki z Tokijskiego Patrolu. [...]
Z ciężkim westchnieniem Łas rozwinął rulon.
Dużą czcionką wydrukowano hieroglify japońskiego nazwiska - ho, ho, Łas nie żałował czasu, wstawił Japońskie sterowniki.
A wyżej, mniejszymi literkami widniało:
"Drugi moskiewski kongres ofiar przemocą zarażonych cholerą".
Zachowanie kamiennej twarzy kosztowało mnie dużo wysiłku:
- Po co to napisałeś? - zapytałem.
- Zawsze tak witam obcokrajowców - wyjaśnił urażony Łas. - I swoich kontrahentów i krewnych - mam rodzinę za granicą... Jeśli zupełnie nie znają rosyjskiego, to drukuję ich nazwisko w ich języku, a mniejszą czcionką coś zabawnego po rosyjsku.
Na przykład: "Konferencja Transseksualistów orientacji nietradycyjnej". Albo:"Europejski festiwal głuchoniemych muzyków i wykonawców", "Forum aktywistów ogólnoświatowego ruchu o całkowite powstrzymanie się od seksu"...

[...] Wygląda mi to na krwio... przepraszam, Kostia. Na wampiry.
-Możesz użyć wyrażenia poprawnego politycznie: "Na uzależnionych od hemoglobiny".

Na sprzątanie mieszkania jest zbyt wcześnie - jak każdy szanujący się mężczyzna pod nieobecność rodziny sprzątam raz, w ostatni dzień kawalerskiego życia.

[Убираться в квартире рано - как любой уважающий себя мужчина в отсутствие семьи я делаю это один раз, в последний день холостяцкой жизни.] s.15.

Nie lubią w naszej ojczyźnie stawiać pomników na polach przegranych bitew.
Możliwe, że dlatego i zwycięstwa nie przychodzą gładko?
s.263.