To tak, jakby Kamińska zostawiła odciski butów na śniegu – pomyślała. – Ja i Anka idziemy po tych śladach. Stawiamy kroki dokładnie w miejscach jej odbitych stóp. Jeśli się nie zatrzymamy, dotrzemy tam, gdzie ona.

– Zakopali go nocą – upierał się staruszek. – Drzewo na nim rośnie.

– Nadal żyje. Wezwę karetkę? – Zdanie, które w zamyśle Cyferki miało być stwierdzeniem, zakrzywiło się na końcu jego języka w pytanie, a raczej prośbę o pozwolenie.

Własne cierpienie jest jak wielka, ciemna chmura, która przesłania krzywdę innych i nie pozwala jej dostrzec. Dlatego gdy sąsiadka Paczuskich przedstawiała ich smutną historię, nie zrobiła ona na Karolinie najmniejszego wrażenia.