Maska, którą nałożyłem na twarz, by oszukać samego siebie, nie była już dłużej maską, była częścią mnie. Noc ją ze mnie zdzierała, odsłaniając prawdę, która się pod nią dławiła; nikt tego jednak nie widział poza mną, a gdy dzień wstawał, maska sama, z własnej woli powracała.

Straszna to rzecz, wpaść w ręce Boga żywego!

- Od roku 1760 upłynęło mnóstwo czasu - zauważyłem.
- Szacunek dla zmarłych nie umiera nigdy (...).

Niech sam odgadnie czerwony brzask,
Jak postąpimy,
Nim zgaśnie błękit światła gwiazd
I w niebyt zstąpimy.