Są ludzie, którzy zwracają uwagę na słowa. Są też i tacy, którzy widzą i czują, co jest pomiędzy nimi.

Kiedy masz złamane serce, nie masz wieku, nie należysz do żadnego kraju, miasta ani społeczności. Nie liczy się dzień tygodnia ani język, którym się posługujesz. Dryfujesz jak rozbitek na krze niepewności i cierpienia. I jest ci zwyczajnie zimno.

My, niedopasowani królowie życia, w pociętych chronologiach, w podeptanych przypadkach, z dłońmi wyciągniętymi ku okolicznościom. W połowie życia, w kolejnym wagonie, czekający na przypadkowej stacji.

Są takie momenty, kiedy ludzie przestają mrugać powiekami. To moment, gdy widzisz w czyichś oczach kawałek swojej duszy. Lustrzane odbicie. Konfrontacja z prawdą. Przypomnienie. Całość.

Świat jest ponoć bardzo prosty, tylko my, ludzie mamy tendencję do komplikowania go.

Widocznie to, co najprostsze, Róża, w dzisiejszym świecie zaczyna być magiczne i wyjątkowe, bo dla nas za trudne - Strzepuje mi lukier z ramienia - To tylko jeden z wielu przykładów. Ludzie kupują książki o ciszy. Czytają o ciszy uczą się, jak piec własny chleb, albo idą do terapeuty, żeby im przypomniał, że nie można się przepracowywać. Proste rzeczy są w dzisiejszym świecie najtrudniejsze.

Między ludźmi bywa tak, że słowa są niepotrzebne. Człowiek to po prostu czuje, zanim pomyśli. Telepatia jest szybsza i bardziej intymna. Czasem, kiedy nad tym trochę głębiej rozmyślam, zaczynam wierzyć, że wystarczy się rozpoznać, i wszystko inne między ludźmi płynie samoistnie.