Rozgoryczenie po powrocie do pustego domu, po spotkaniu z kimś, bolało bardziej niż odtrącenie zawczasu. Upicie łyka gorącej czekolady, gdy nie mogło się sięgnąć po cały kubek, tylko rozdrażniało kubki smakowe. Tylko napływało więcej śliny, a żołądek ściskał się, przypominając jak dawno niczym go nie poczęstowano. Łatwiej było uciec, zanim dotarł go jeszcze jej zapach. Łatwiej było klasnąć w dłonie i zniknąć tak szybko jak to możliwe, zamiast zostawiać sobie bolesne wspomnienie bliskości drugiej osoby.

Wieczność nie oszczędzała nikogo.