Dom to miejsce, gdzie dusza rozbiera się do naga. Dom to miejsce, gdzie można zdjąć maskę i dać się domowi pogłaskać po policzku. Dom kołysze do snu. Dom nie ocenia, nie rozlicza, dom kocha bezwarunkowo i bezinteresownie. Tylko dom tak kocha. Jeśli jest prawdziwym domem.

Zawsze jakoś tak jest, że radość i smutek chodzą parami, tak jak dzień i noc, wschód i zachód słońca. Nie byłoby radości bez smutku ani smutku bez radości.

Bo tak naprawdę wszystko podobne jest do bańki mydlanej. Pryska i nie zostawia po sobie znaku.