Jeśli człowiek żyje pełnią życia, naprawdę kocha, pracuje uczciwie, pomaga bliźnim - czas mija, ale nie ucieka. Czas poświęcony dobru nigdy nie jest stracony. Żaden zegar go sobie nie przywłaszczy.

Limit czasu sprawia, że wszystko jest mi teraz droższe. Nieuchronnie upływający czas zachęca do pełniejszego korzystania z chwili, do okazywania gościnności. Od lat mam świadomość, że wszyscy jesteśmy sobie "wypożyczeni" na pewien okres, ale rozumiem to od niedawna. Wiem, że los jest kapryśny i nie ma skrupułów. Wystarczy sekunda nieuwagi, obecność w niewłaściwym miejscu albo o złej porze. Jednocześnie wiem, że nawet jeśli uniknę wszystkich nieszczęśliwych wypadków, nie uniknę "wypadku", który pogrąży mnie w niebycie".