Uświadamiam sobie:
Boyboy jest moim przyjacielem.
Michael jest moim przyjacielem.
Czy mi się to podoba czy nie. Czy chcę to przyznać czy nie […].
To, co sobie uświadamiam, nie jest zasadą – jest prawdą:
Oni istnieją dla mnie.
A ja istnieję dla nich.

[…] dziewczyny nie były przygotowane, gdy wojna wtoczyła się przez frontowe drzwi szpitala, rwąc na strzępy i siekąc na kawałki. Poruszała się szybko. Nie były gotowe na ten rozlew krwi.