Goebbels. Dzienniki

Późno i śmiertelnie zmęczony do domu.
Jutro rano 2 procesy. A do tego jeszcze jestem bardzo chory.
18 kwietnia 1931
[...] Jestem nerwowo wykończony. Procesy mnie zabijają. Wczoraj najpierw 2000, potem 500 marek grzywny, na koniec jeszcze 100 marek za niewłaściwe zachowanie się przed sądem. Ktoś krzyknął „Heil Hitler!”, a ja „zarobiłem” 3 miesiące więzienia. Trzeba się jednak dostosować do zdania [adwokata Rüdigera von der] Goltza. Ale nerwy w złym stanie. Na moim stole piętrzy się stos wezwań [sądowych]. Do wyrzygania. Nie mogę jednak stracić nerwów. Tego chce przecież wróg. (...)
Żydowska prasa wyje z radości. Muszę oddać moje rzeczy, a potem zamyka się mnie w celi wśród szyderczego śmiechu sutenerów i złodziei.
Adwokat Kamecke osiąga tyle, że proces odbywa się jeszcze tego samego dnia. [...] Potem odjazd pod eskortą do [więzienia] w Moabicie. Zgromadzona cała prasa. Ta świnia prokurator Stenig podburza przeciwko mnie.
Wtedy zaczynam wrzeszczeć. Całą wściekłość miotam w twarz sądowi. Cały bezwstyd tego polowania z nagonką. Potem odmawiam zeznań.
Kamecke chce spowodować wezwanie świadków. Tych nie daje się odszukać.

Późno i śmiertelnie zmęczony do domu.
Jutro rano 2 procesy. A do tego jeszcze jestem bardzo chory.
18 kwietnia 1931
[...] ...

11 września 1929
Cóż to był za dzień, wczoraj i dzisiaj!
Wczoraj: w południe do Wrocławia. Po drodze półżywy ze zmęczenia zasnąłem. Przyjazd. [...] KPD urządziła przeciwko mnie nigdy dotąd niespotykaną krwawą i terrorystyczną awanturę. „Łajdak, szubrawiec, morderca!”. To tylko najłagodniejsze określenia.
Sala została zamknięta przez policję o godz. 7.30 [po południu]. Na zewnątrz stało jeszcze ponad 1000 osób. Właśnie chciałem rozpocząć przemówienie, kiedy doręczono mi telegram: „Monachium godz. 10.10. Hitler zginął przed chwilą w wypadku. Pańska obecność w Monachium pilnie pożądana. Alfred Rosenberg”. Zrobiło mi się nagle ciemno przed oczami. Straciłem wszelką zdolność odczuwania. Wstrząsnął mną spazm płaczu. Widzę przed sobą chaos.
Stoję zupełnie sam przed obcymi ludźmi. Poruszam się w ponurej samotności. I odczuwam ciężar, który do teraz jeszcze mnie przygniata.
Zgromadzonymi wstrząsnęła treść ujawnionego telegramu.
Wyjść! Sufit wali mi się na głowę. Na zewnątrz rozmowa z Monachium. Pół godziny najbardziej potwornego oczekiwania. Najgorszy okres w moim życiu.
Monachium: serce zamarło mi w piersi. „Jeszcze przed półgodziną widzieliśmy Hitlera. To wszystko szwindel!”. Nie umiem się cieszyć. Patrzę przed siebie osłupiałym wzrokiem niczym szaleniec.
Jeszcze pół godziny sprawdzania na poczcie. Telegram jest sfałszowany.

11 września 1929
Cóż to był za dzień, wczoraj i dzisiaj!
Wczoraj: w południe do Wrocławia. Po drodze półżywy ze zmęczenia zasnął...

Składamy do grobu zamordowanego w kolonii Felseneck członka SA profesora Schwartza6. Chwytające za serce i wstrząsające sceny. Na cmentarzu wykrzyczałem nad grobem cały mój gniew.
Przejeżdżam w Moabicie raz jeszcze koło miejsca, gdzie został zasztyletowany członek Hitlerjugend Herbert Norkus7. Niczym manetekel8 odcisnęła się tu na białej ścianie sieni zakrwawiona dłoń umierającego dziecka.
Potem w domu i pracuję z wściekłością i zaciętością, która nie zna żadnych granic. Przezwycięża się w ten sposób zmęczenie i pesymizm.

Składamy do grobu zamordowanego w kolonii Felseneck członka SA profesora Schwartza6. Chwytające za serce i wstrząsające sceny. Na cmentarzu ...