Mijając kiosk przy wyjściu z galerii, Irene się zatrzymała. Na pierwszych stronach dosłownie wszystkich gazet widniały twarze jej córki i Milo Irvine'a. Nie musiała się kontaktować zjakąś dziennikarką z Wielkiej Brytanii - dostanie to, czego chce, tu, na miejscu. Przyglądając się czasopismom, robiła sobie w głowie notatki.

Carrie zauważyła, że Jenny zerka na stojak z winami, a potem znów przenosi spojrzenie na nią. Wyobraziła sobie jej rozterkę. Jenny miała ochotę na kieliszek wina, ale Richiego nie było w domu. Dziwnie byłoby, gdyby otworzyła butelkę i nie zaproponowała Carrie kieliszka. Ale Carrie Finch nie była dziewczyną, z którą dobrze pogada się przy butelce beaujolais i Jenny najwyraźniej nie była przekonana, czy chce wpakować się w wieczór pełen monosylabowych odpowiedzi i niezręcznego milczenia. Może nadeszła pora, by Carrie Finch nieco się otworzyła, dała jej coś, co później spowolni bieg spraw.

...W tej historii było coś więcej, coś co bulgotało pod jej powierzchnią, niczym wulkan czekający na erupcję...