Odwieczne zło, walka bez końca

W Lunde giną dzieci. W takim mieście to nic nadzwyczajnego, bo co Bóg dał, to i może wziąć. To jednak nie tylko pospolite śmierci. Ciała ofiar mają liczne okaleczenia, pozbawiono je kończyn, wypatroszono z organów. Brakuje im jednak czegoś jeszcze. Są puste, bo bez śladu zniknęły także dusze ofiar. Konstable nie łączą tych śmierci, nie dochodzą, kto i dlaczego jest sprawcą. Nic tak nie koi więc żądzy odwetu i nie tłumi strachu ulicznej tłuszczy, jak publiczne ukaranie mordercy. Najlepszym kandydatem do tego jest ten, którego widziano przy dzieciach, który o nie rozpytywał. Dzieciołap zawiśnie w imię słusznie wymierzonej sprawiedliwości tłumu.

W „Dzieciołapie” kreacja ponurych, odpychających, wręcz odrażających realiów Lunde jest scenerią dla detektywistycznego śledztwa dwojga niesamowitych partnerów. Dla mieszkańców Lunde są ludźmi, ale dla bogów, demonów i demonich bękartów są bytami naznaczonymi przez Śmiertną. Człowiek, który od stuleci wciąż ożywa po kolejnych śmierciach i demon, który na schronienie wieki temu przejął ciało kilkulatki. Połączenie opanowania i fizycznej siły Salomona z gniewną impulsywnością i furią mrocznej energii Roan. Oboje są wysłannikami Śmiertnej do świata ludzi, od setek lat egzekutorami oczyszczającymi ludzki padół z plugastwa demonów i zrodzonych z nich mieszańców, istot kradnących ludzkie ciała, fałszywych bóstw i im podobnych bytów.

Detektywistyczne odkrywanie prawdy i poszukiwanie sprawcy mordów zaczyna się podwójnym akordem kolejnego ożywienia Salomona i ocalenia Raon przed samodestrukcją. Detektywi wędrują po Lunde, mozolnie zbierając okruchy informacji. Tempo tego śledztwa narasta niezwykle powoli, świadkowie mówią niewiele, pojawiają się kolejne ofiary. Sprawca pozostaje nieuchwytny, ślady są wątłe i prawie nierozpoznawalne nawet dla nieprzekształconej bogini. Trop prowadzi przez zapuszczone uliczki miasta jakby wytyczoną przez kogoś ścieżką. Tak jak w klasycznych powieściach detektywistycznych, rozwój wypadków przyspiesza tempa po każdej z kolejno odkrywanych ofiar, aż do bezpośredniej konfrontacji z potwornością odrażającego zła.

Opowieść o potwornym śledztwie ilustruje mapa południowego Lunde umieszczona na obu wewnętrznych stronach okładki. Ożywieniec i nieprzeobrażona wędrują po mieście, wciąż spierając się o to, co i gdzie trzeba sprawdzić. Tłem tego sporu są dyskusje o ich wspólnych doświadczeniach i przeszłości, bo działają razem już od bardzo dawna. Miejscami wywołuje to zniecierpliwienie i zniechęcająco spowalnia tempo narracji. Liczne dialogi są jednak ważnym planem tła dla śledztwa, dostarczając informacji o bohaterach i mieście. Uchylają też rąbka tajemnicy o odwiecznej walce z bytami wdzierającymi się do ludzkiego świata z innych wymiarów.

„Dzieciołap” jest powieścią nasyconą silnym ładunkiem emocji wzbudzanych tym, co spotyka najmłodszych, niechcianych i wyrzuconych do miejskiego rynsztoka mieszkańców Lunde. Para niesamowitych detektywów nie jest jednak w tej opowieści światłem nadziei na poprawę losu znikających dzieciaków. Ich misją w Lunde jest przerwanie morderczej serii i stawienie czoła wynaturzeniu, eksterminacja tego, który usiłuje przeniknąć do świata ludzi. Są żołnierzami Śmiertnej w niekończących się wojnach w tym i innych światach rzeczywistości. Pokonanie nienawistnego zła wymaga osobistych poświęceń, a cena za zwycięstwo jest wysoka.

Klasyka detektywistyczna opakowana odrażającą scenerią do granic potworności i ohydy, szczególnie w finałowym starciu. Wisienką (zasadniczo dwiema) na tym cieście są nienaturalne zdolności Samuela i Raon. Sprawnie napisany kryminał, dobrze zbudowane, choć nieco przegadane dialogi, akcja miejscowo zdominowana relacją między partnerami, sugestywne opisy mieszkańców Lunde. Wszystko to dobrze oddaje ponurą aurę miasta i grozę popełnianych w nim okrucieństw. Horror.

Tomasz Kokowski