Bestia i… bestia

Tkająca Oczy to seryjna morderczyni, która na miejscu zbrodni zostawia makabryczne instalacje wykonane z żyłki wędkarskiej i części ciała ofiary, w centralnym punkcie umieszczając wyrwane gałki oczne. Rzeźnik z Bostonu popełnia brutalne morderstwa, udowadniając, że w pełni zasługuje na swój przydomek. Oboje mają specyficzny sposób dobierania ofiar i pewnego dnia wpadają na siebie w domu jednej z nich. To niespodziewane spotkanie staje się początkiem nietypowej rywalizacji między dwojgiem seryjnych morderców.

Ta powieść to festiwal czarnego humoru i przemocy w różnych formach. Pod tym kątem przypomina „Johna Wicka” – mimo że akcja rozgrywa się w zupełnie realnym miejscu i czasie, tak naprawdę toczy się poza naszą rzeczywistością, w jakimś umownym uniwersum, gdzie samosąd jest codziennością, na świecie wprost roi się od seryjnych morderców, a policja najwyraźniej istnieje tylko z nazwy. Także zawieśmy niewiarę i dajmy się porwać.

Bawiłam się świetnie, czytając tę książkę. Brynne Weaver zaszalała i puściła wodze fantazji, co widać już na wstępie po bogatej liście ostrzeżeń. Jednak o ile wątek morderstw popełnianych w afekcie czy też metodycznie planowanych to coś świeżego i intrygującego, o tyle wątek romansowy to totalna sztampa. Ale w porządku – rozumiem, jakimi zasadami kieruje się rynek wydawniczy. Jeśli człowiek chce przemycić w USA coś innego, musi najwyraźniej pójść na pewne ustępstwa.

Pewną celowość widać również w kreacjach postaci drugoplanowych. Nie trzeba nawet specjalnie sprawdzać zapowiedzi wydawniczych, by zorientować się, że ten zabieg prowadzi do trylogii. Klasycznie mamy tu do czynienia z parowaniem na zasadzie przeciwieństw. Tak więc nie skupiajmy się na romansie napisanym od linijki, który zmierza do tradycyjnego finału. Znacznie ciekawsze są sceny morderstw. Jednak zaleca się tu ostrożność! Rozważcie uczciwie we własnym sumieniu obszerną listę trigger warnings z początku książki. Byli tacy, którzy ją zlekceważyli i musieli przerwać lekturę w połowie.

Bohaterowie mają swoje lepsze i gorsze momenty. Z głównej pary to Butcher jest solidniej napisany: ma przeszłość i teraźniejszość, jakąś pasję inną niż zabijanie, wyraziste cechy charakteru, motywacje i charyzmę. Na jego tle Blackbird wypada blado – rozchwiana emocjonalnie, psychologicznie niespójna, pozbawiona przeszłości, w zasadzie nie umiem powiedzieć o niej nic ponadto, że była piękna, miała kruczoczarne włosy i potrafiła rysować. Znacznie bardziej w pamięć zapada jej najlepsza przyjaciółka, o której jeszcze będzie okazja poczytać (jeśli Czwarta Strona zdecyduje się na wydanie drugiego tomu).

Do „Butcher & Blackbird” najlepiej podejść bez oczekiwań i nadmiernej refleksji. Lektura była bardzo przyjemna. Jednak głębsza analiza bezlitośnie ujawnia wszystkie niedoróbki oraz dziury czasowe i logiczne. Zatem cieszcie się po prostu chwilą samego czytania, a potem z uśmiechem na ustach odłóżcie tę książkę i z czystym sumieniem o niej zapomnijcie.

Ewa Jemioł