Rzeka sekretów

W obecnych czasach wiele słyszymy o ciężkich chorobach, lecz nigdy nie spotykamy ich w swojej rodzinie. A gdy, niestety, choroba 'przychodzi' do domu nie wiemy co robić, jesteśmy zagubieni. Bohaterką książki jest nastoletnia Hannah, która przez przypadek dowiaduje się o ciężkiej chorobie swojej matki. Od tego dnia jej świat staje na głowie, dziewczyna nie wie, jak może pomóc mamie. Na szczęście ma wokół siebie ludzi, którzy zawsze służą jej swoją pomocą. Dzięki nim Hannah stawia czoła chorobie ukochanej matki. Bohaterka codziennie pisze w swoim pamiętniku opisując swoje wewnętrzne przeżycia. Początkowo uważałam, że jest to całkowicie zbędne, jednak później zdałam sobie sprawę, jak bardzo są one potrzebne. Bardzo polubiłam styl Caroline Plaisted, ponieważ jest prosty i zrozumiały. Dlatego szybko i łatwo poszło mi przeczytanie tej książki w przerwie w lekturze szkolnej. Spodobał mi się także fakt, że wątek miłosny został umieszczony w tle. Ważniejszym wątkiem była choroba Mamy, której 'imię' autorka zapisała dużą literą, co jest dla niej charakterystyczne. Książkę polecam 'na chwilę', bo nie jest długa, za to bardzo wciągająca. Myślę, że może zainteresować każdego, ponieważ ukazuje bardzo poważny temat z życia.

Czaiłam się z tą książeczką jak czajnik. Niewielka objętościowo miała szansę na przemycenie i przeczytanie w miejscu, w którym wolno było tylko patrzeć i oddychać, a już absolutnie nie wolno było zwłaszcza czytać. Zastosowałam metodę śpiąco-przytomnego Indianina: jedno czujne oko przed siebie, a drugie ciekawe żurawiem pod stół. Udało się! Historia, którą nieraz napisało życie, była warta ewentualnych konsekwencji przyłapania na gorącym uczynku. Seria Nasza Biblioteka skierowana do młodzieży w jakiej się ukazała, jest mi znana właśnie z takich historii. Niektóre są oparte na faktach, inne fikcyjne, ale zawsze poruszają problemy z jakimi zmagają się współcześni nastolatkowie. Zarówno te „stare” , dobrze znane rodzicom, psychologom i metodykom wychowania jak nastoletnia ciąża, narkomania, alkoholizm, depresja, patologia rodziny, jak i te, które dotkliwiej dały znać o sobie w ostatnim dziesięcioleciu: sekty, bulimia, anoreksja czy poruszany w tej opowieści mobbing szkolny wywołujący frustrację, przechodzącą w agresję skierowaną przeciw prześladowcom. Autorka opisując scenę strzelaniny w szkole o jakiej cyklicznie donoszą media z USA, Niemiec czy Norwegii , nie skupiła się tylko na jej finale. Krok po kroku ukazała proces eskalacji przemocy psychicznej i fizycznej rodzącej strach, a potem lęk. Mechanizm nieradzenia sobie z powstałym problemem, szukania różnych dróg wyjścia przez głównego bohatera Nico po omacku, by wreszcie, z braku pomocy ze strony dorosłych (rodziny, nauczycieli) wybrać najfatalniejszą w skutkach. Tragedię, o której potem sensacyjnie informują media: nastolatek wszedł do szkoły i zabił (siekierą, nożem, z pistoletu) kilku nauczycieli, wielu uczniów i na końcu popełnił samobójstwo. Przyczyny nieznane. Śmiem twierdzić, że znane i to bardzo dobrze – indolencja rodziny i szkoły. W jakim stanie psychicznym trzeba być i w jakiej desperacji, by tak postąpić? Dlaczego nikt odpowiedzialny za tego młodego człowieka nie zauważył narastającego problemu? Na te i wiele innych nasuwających się pytań jakie stawia autorka, znalazłam odpowiedzi (a może wręcz oskarżenia?) w tej niepozornej książeczce i mimo, że seria jest adresowana do młodzieży, cieszyłabym się, gdyby czytali ją również dorośli w jakikolwiek sposób związani z nauczaniem i wychowywaniem dzieci i młodzieży. Uczy przede wszystkim w porę dostrzegania symptomów pojawiającego się problemu oraz niebezpieczeństwa obojętności i bagatelizowania pozornie nieszkodliwych zachowań mających moc kuli śnieżnej tak, jak w tym wierszyku Ericha Frieda "Bez humoru" umieszczonym jako motto na początku historii Nico: Chłopcy rzucają dla zabawy kamieniami w żaby Żaby umierają na poważnie http://naostrzuksiazki.pl/

Nie jest to jakaś porywająca książka, jednak czyta się ją szybko, dosyć przyjemnie i lekko. Namieszane, nakręcone. Nie każdy jest do końca szczery. Ogólnie całkiem fajna młodzieżowa książka. Co przeszkadzało mi najbardziej, to fakt, że według mnie bohaterki zachowywały się zbyt dorośle jak na 14 lat. No i zakończenie jakieś takie... smutne? słabe?

Książka pokazuje życie i problemy głównej bohaterki. Bohaterka zmaga się z rodzicami którzy ją nie traktują równie dobrze jak pozostałe rodzeństwo oraz nie rozumieją jej potrzeb, ponadto mieszka z ciotką która nie docenia jej pracy i starań. Początkowo rozumiem Marcysię ale później zaczyna mnie denerwować.

Fajna. Tylko tyle? Znowu natknęłam się na książkę która pokazuje dzisiejszą młodzież. Która: -pali -ćpa i inne. Jośka(Joanna) zmaga się z takim życie. Dowiaduje się różnych rzeczy. Dlaczego jej rodzice się rozstali. Że przyjaciółka jest w ciąży. Ma chłopaka ale czy na całe życie? Dlaczego babcia(po stronie ojca) nigdy się nie odzywała a po latach zapraszają na ucztę. Czy będzie laureatką z polskiego? ~Paulina

Jedna z moich ulubionych autorstwa Barańskiej. Zastanawiam się czy część książek nie dzieje się w jednym uniwersum.. Blanka, jej matka, ojczym i Tośka są kropka w kropkę jak Kamila z rodziną z "Kamili". Nawet świństwa robione dziewczynom są takie same, jak np. pocięcie ciuchów.

Czasem dopada mnie myśl, że to dziwne, że ja, osoba twierdząca, że kocha Włochy, marząca o nauczeniu się włoskiego(co pewnie nigdy mi się nie uda) i podróży do Włoch, czyta tak mało książek rozgrywających się w słonecznej Italii. Wtedy postanawiam przeczytać coś o tym, ale zazwyczaj nie znajduję żadnej stosownej lektury albo książka okazuje się rozczarowaniem(vide: ,,Trzy metry nad niebem”). Jednak czasem zdarza mi się znaleźć też całkiem fajną książkę nie tylko dziejącą się we Włoszech, ale też napisaną przez włoskiego autora. Tą książką okazała się ,,Pochwała brzydoty”. Marcella to nastolatka, która uważa się za bardzo brzydką. Jej brat jest ,,ładny” i popularny, natomiast ona wstydzi się swojego wyglądu i jest przekonana, że z jego powodu jest nielubiana i pomijana. Pewnego dnia razem z koleżanką z klasy, Giorgią, dostaje do napisania pracę na język włoski. Giorgia również ma kompleksy, jest wyśmiewana z powodu swojego aparatu na zęby. Nastolatki postanawiają zatytułować swoją pracę ,,Pochwała brzydoty” i opisać w niej swoje refleksje na temat własnej nieatrakcyjności i podejścia społeczeństwa do osób, które nie zachwycają wizualnie. W sumie dziwię się, że ,,Pochwała brzydoty” aż tak mi się spodobała. Nie jest to powieść wybitna, nawet jak na młodzieżówkę, na pewno sporo bym w niej zmieniła, pewnie rozwinęła niektóre wątki. To bowiem bardzo prosta historia, ale w tej prostocie jest coś urzekającego. Można powiedzieć, że główni bohaterowie sami wymyślają sobie swoje problemy, ale czy tak właśnie nie jest, kiedy się jest nastolatkiem? Czy nie wyolbrzymia się swoich problemów i nie uważa za koniec świata coś, co osoby dorosłe uznają za totalnie błahe? Główne bohaterki w ich kompleksach i braku pewności siebie były bardzo prawdziwe. Poza tym, mimo mało wyrazistych charakterów, obie były niezwykle sympatyczne. Powieść jest też pozbawiona nachalnego moralizatorstwa, ale mimo to daje niezłego kopa, żeby szukać w sobie dobrych cech i doceniać siebie – właśnie przez swoją prostotę i brak silenia się na przesadną głębię. Podobał mi się też wątek miłosny. Był może nieco naiwny i schematyczny, ale urzekł mnie swoją niewinnością. Jestem już trochę zmęczona tymi wszystkimi pozycjami YA, gdzie bohaterka koniecznie musi iść do łóżka ze swoim pierwszym chłopakiem i z miejsca przeżywać z nim erotyczne uniesienia. Loredana Frescura opisała inną miłość, bardziej niewinną i spokojną, gdzie pierwszy pocałunek pali skórę, a dotyk ręki ukochanej osoby doprowadza do dreszczy. Poza tym, starania Roberta były po prostu urocze. Jednak wady ,,Pochwała brzydoty” też ma. Przede wszystkim zabrakło mi rozwinięcia wielu wątków, choćby relacji w rodzinie Marcelli czy zauroczenia Giorgii(w ogóle opis z tyłu okładki zapowiada zupełnie inny wątek miłosny niż ten, który się pojawia w powieści). Fabuła też może się wydawać zbyt prosta i mało odkrywcza komuś, kto czytał już mnóstwo Young Adoult. Jednak myślę, że warto przeczytać powieść, która patrzy na życie nastolatków z nieco innej perspektywy. Po pierwsze, nie pozwala zapomnieć czytelnikowi, że nie czyta o osobach dorosłych, ale o(bądźmy szczerzy) dzieciach, które nie zawsze postępują mądrze i dojrzale. Po drugie, opisuje bardziej zwykłe, codzienne życie i problemy, z którymi styka się większość nastolatków, a nie wielkie dramaty, których nie jesteśmy sobie w stanie do końca wyobrazić. Dzięki tej ,,codzienności” książka pozwala nam poznać życie włoskiej młodzieży i robi to w naprawdę sympatyczny sposób. Jak pisałam u góry – nie wiem, czy ta książka przypadnie do gustu osobom, które czytały już mnóstwo YA i są obeznane z występującymi w nich motywami. Z drugiej strony, ja czytałam sporo książek typu ,,Hopeless”, a ,,Pochwała brzydoty” ze swoją prostotą bardzo mi się podobała. ,, Muzyka jest jedynym językiem zrozumiałym dla wszystkich ludzi.”

Jakub budzi się na polu. Nie pamięta niczego poza swoim imieniem. Nagle przychodzi po niego mężczyzna, Wergiliusz, aby zaprowadzić go do miasta, gdzie przebywa wiele dzieci w podobnym wieku. Tak jak Jakub niczego nie pamiętają, ale posłusznie wykonują powierzone im zadania. Ich jedyną rozrywką jest zabawa w przypominanie, której oddają się codziennie wieczorem. Jakub nie odnajduje się w szarym, pozbawionym nadziei mieście. Nie podobają mu się panujące zasady ani praca, jaką ma wykonywać. Buntuje się i próbuje odkryć, o co w tym wszystkim chodzi. I czy jest jakaś droga ucieczki? Lektura skierowana jest dla dzieci w wieku od około dziewięciu lat. Mimo to jest dość mroczna i tajemnicza. Przedstawiony świat jest smutny i bez nadziei, co w literaturze dziecięcej jest raczej rzadkie. Fabuła nie jest zbyt skomplikowana, przynajmniej dla dorosłego czytelnika, lecz niewątpliwie zmusza do refleksji. Czy warto wszystko pamiętać? Może lepiej pewne rzeczy zapomnieć? Warto walczyć o marzenia? Jak żyć, by niczego nie żałować? Więcej nie napiszę, bo za bardzo bym zaspojlerowała. Zdradzę tylko, że warto przeczytać tę książkę. Myślę, że i wielu dorosłym przypadnie do gustu.

Nie spodziewałem się, że taka stara książka będzie tu miała aż tyle opinii ;) Mnie trochę brakuje słów, bo... to jest bardzo przeterminowana książka i dlatego trudno ją dziś ocenić. Ale też dlatego byłem jej tak ciekawy... To jest książka z lat dziewięćdziesiątych i przeczytana wtedy, była na pewno ważna i coś wnosząca. Choć szczyt pisarstwa to to nie jest i wtedy też pewnie nie był ;) Jak już niektórzy pisali (i z tym się zgadzam) - to bardziej jak fragment pamiętnika nastolatki. Tam nie ma za dużo treści poza opisem lęku bohaterki kiedy się dowiaduje, że jej były chłopak jest nosicielem wirusa HIV i być może ona także (książka nie jest z resztą zbyt długa). Kilka dni z jej życia, opis emocji, strachu itp. - to jest poruszające, chyba tym bardziej że dziś HIV to nie wyrok, a wtedy tak było. Ze smutkiem mi się to czytało, myśląc o tym że to co dzieli "wtedy" od "teraz" to te jakieś 30 lat, tylko czas, a jednak otrzymanie diagnozy "HIV" tak diametralnie się zmieniło. Na szczęście na lepsze i to z kolei jest wspaniałe :) (to tak jakby ktoś szukał dobrych rzeczy na świecie, no to jest na przykład ta - to jak dziś radzi sobie ludzkość z wirusem HIV). Niektórzy zarzucają, że mało mówi o samym wirusie - no ale dziś to nie ma znaczenia, bo cokolwiek by nie mówiła, to byłaby i tak wiedza sprzed 30 lat, więc mocno dość przeterminowana..."Opowiada o prawdziwym życiu" - może, ale tym z lat '90 ;) Polecam książkę jeśli ktoś chce poznać emocje nastolatki z lat '90 związane z tym specyficznym tematem diagnozy nieuleczalnej wtedy choroby... i tylko osobom tym zainteresowanym ją polecam. Reszta się rozczaruje ;) Ja przesłuchałem z zainteresowaniem i szybko i był to dobrze spędzony czas. (przeczytana/przesłuchana: 28.06.2024) 4/5 [7/10]

Lekka, miła w czytaniu książka idealna na wakacje. Nie należy sie po niej wiele spodziewać bo w sumie nic sie w niej takiego nie dzieje to poprostu historia 3 innych od sie nie dziewczyn które zaprzyjaźniają sie dzięki warsztatom wotograficznym :) Polecam na odprężenie :3

Książka bardzo mi się podobała. Historia nieoklepana. Bardzo dobrze mi się czytało książkę, nie była ona taka jak wszystkie. Jeżeli ktoś chciałby przeczytać ciekawą książkę, która przedstawia historię, której nie znajdziemy w co drugiej książce to serdecznie polecam.

Wciągająca historia, raczej dla nastolatków. Pewnego dnia Bobby Phillips budzi się niewidzialny i jego życie nieoczekiwanie gwałtownie się zmienia. Jak przy wielu ekstremalnych przeżyciach jest to okazja do zweryfikownia swoich uczuć i przekonania się o tym, na kim naprawdę może polegać. Może też poznać, osobę, na którą w innych okolicznościach mógłby wogóle nie zwrócić uwagi. Czy Bobby odzyska widzialne ciało? Czy będzie mógł wrócić do zwykłego życia nastolatka? Przyjemnie się czyta.

Michał – jeden z głównych bohaterów książki autorstwa Ewy Barańskiej poważnie uszkadza sobie kręgosłup skacząc do jeziora. Jego przyjaciele, rodzina oraz ukochana Weronika postanawiają zrobić wszystko, aby mu pomóc. Próbują zebrać kilkaset tysięcy złotych potrzebnych na operację, która może (ale nie musi) przywrócić sparaliżowanemu chłopakowi sprawność. Zgłaszają się do fundacji, organizują zbiórki i wyprzedaże niepotrzebnych rzeczy itd. Angażują kogo tylko się da. Najbardziej zaangażowana w to przedsięwzięcie jest Weronika. Jest skłonna zrezygnować ze studiów na prestiżowej uczelni, byle by tylko uratować ukochanego. Nie podoba się to rodzicom dziewczyny, którzy próbują przekonać dziewczynę do zmiany decyzji. Nie rozumieją jej i zamiast pomóc, tylko bardziej dołują i tak zrozpaczoną (ale pełną nadziei) dziewczynę. Książka napisana jest naprawdę lekkim językiem, bez zbędnych opisów. Pozostawia jednak pewien niedosyt, ponieważ jest … niedokończona. No cóż, nie wiem czy to wada czy zaleta, mam dość mieszane uczucia. xoxo L.(https://slowotok-laury.blogspot.com/)

5 letnia Constanze będąc na cmentarzu z przyjacielem odkrywa tajemniczy napis na nagrobku mojej jedynej miłości Wilhelm poznaje chłopaka imieniem Robert czy tajemniczy nagrobek chłopak mają swój sekret po tym jak conny zaczyna się fascynować tajemnicą nagrobka zaczyna dostawać smsy z zaświatów czy Constanze uda się rozwiązać zagadkę tajemniczego grobu dowiecie się czytając książkę polecam Natalia

Całkiem niezła, ale po opisie spodziewałam się czegoś lepszego... Średniej długości, akcja toczy się szybko, ale poczułam jakiś taki niedosyt. Mimo to polecam tak dla osób w moim wieku - 14 lat. Fajnie się czyta :) A w Kubie po prostu się zakochałam, nie wiem nawet, dlaczego :D

Fajna, lekka i przyjemna o dość pomysłowej fabule. Nastoletni Marvin do tej pory chodził z głową w chmurach, zastanawiał się nad sensem życia i nie zwracał uwagi na problemy przyjaciół, znajomych. Oddalił się od wszystkich. Po prostu tego nie dostrzegał. I nagle... switch! Wylądował w ciele pana od historii. A co zrobić, gdy ma się mnóstwo pieniędzy, wielką willę, kilka kochanek i klasy w których musi codziennie nauczać? Zapowiada się ciekawie, zwłaszcza, że trafi także w ciało koleżanki, jej przyjaciółki i w ciało animowanego bohatera komiksów!!! Czy w tym szaleństwie Marvin odnajdzie siebie? Z pewnością dużo wyniesie z tych zdarzeń. Polecam!

W ciemności była pierwszą książką Pani Jany jaką udało mi się przeczytać. Pamiętam jak wręcz połykałam kolejne strony i rozdziały, byleby tylko wiedzieć jak dalej potoczy się historia. Głowna bohaterka, nastoletnia Leonia, nagle traci wzrok w wyniku wypadku samochodowego. Zmuszona do życia w tytułowej ciemności, nie potrafiąca sobie poradzić z nową rzeczywistością, Leonia zaczyna przejawiać objawy depresji, dopóki nie spotyka na swojej drodze ludzi, którzy powoli uczą ją funkcjonowania jako osoba niewidoma. Książka jest moim zdaniem świetnym świadectwem życia osób niewidzących, ich wewnętrznych demonów z którymi walczą każdego dnia, a także przeciwności i ograniczeń jakie napotykają na swojej drodze. Bardzo wzruszająca i pouczająca książka dla nastolatków.

Bardzo ciekawa książka. Porusza problem uwiedzenia nastolatek przez dużo starszych i bogatych mężczyzn. Opisuje uczucia dziewczyn ich naiwność, relacje z matką. Bohaterki chcą znaleźć prawdziwa miłość, ale nie tędy droga. Smutna, daje do myślenia. Polecam!