Miałą być klasyka fantastyki w starym, dobrym stylu, a wyszło przemalowywanie demonicznych kelipainów na my little pony... Z pewnością marzenie każdej dziewczynki. Pomysł podstawowy dla mnie osobiście jest mocno nie trafiony. W Heroic Fantasy zło musi być mroczne, aby utrzymać spójność świata i klimat opowieści. Wszelkie próby rozwodnienia go uważam za chybione.

Miałą być klasyka fantastyki w starym, dobrym stylu, a wyszło przemalowywanie demonicznych kelipainów na my little pony... Z pewnością marzenie każdej dziewczynki. Pomysł podstawowy dla mnie osobiście jest mocno nie trafiony. W Heroic Fantasy zło musi być mroczne, aby utrzymać spójność świata i klimat opowieści. Wszelkie próby rozwodnienia go uważam za chybione.

Kolejny tom cyklu. Kolejna historia. Właściwie nie trzeba znać poprzednich tomów, każda jest odrębną całością. Czyta się przyjemnie. Jest i magia i intryga i trochę walki, a także dylematów moralnych (nie za dużo więc w czystej rozrywce nie przeszkadzają). Jako lektura przed kominkiem w wyjątkowo paskudny wieczór godna polecenia.

Kolejny tom cyklu. Kolejna historia. Właściwie nie trzeba znać poprzednich tomów, każda jest odrębną całością. Czyta się przyjemnie. Jest i magia i intryga i trochę walki, a także dylematów moralnych (nie za dużo więc w czystej rozrywce nie przeszkadzają). Jako lektura przed kominkiem w wyjątkowo paskudny wieczór godna polecenia.

Całkiem nieźle, jak na Świat Czarownic. No dobra, przyzwoicie. W porównaniu z innymi z podcyklu Wielkie Poruszenie. Ciekawy koncept, wykonanie typowe - tym razem Lynn mniej się postarała.

Więcej w podcaście: http://www.gniazdoswiatow.net/2016/06/25/quest-27-klucz-keplianow/

Całkiem nieźle, jak na Świat Czarownic. No dobra, przyzwoicie. W porównaniu z innymi z podcyklu Wielkie Poruszenie. Ciekawy koncept, wykonanie typowe - tym razem Lynn mniej się postarała.

Więcej w podcaście: http://www.gniazdoswiatow.net/2016/06/25/quest-27-klucz-keplianow/

Powieść o klasę lepsza aniżeli pięć poprzedzających ją historii o Sokolnikach, niestety mocno nierówna. "Rehabilitacja Keplianów" albo "Indianka w Świecie czarownic", takie mogłyby być alternatywne tytuły tej powieści. Autorki odświeżają konwencję i wprowadzają dwa nowe elementy - jeden to opowiedzenie genezy pochodzenia i niejakie odmitologizowanie tytułowych Keplianów (pół-koni, pół-demonów z "Trojga przeciwko Światu czarownic" oraz z "Tkaczki pieśni"), drugi to wprowadzenie do świata przedstawionego Eleeri, sieroty wymarłego plemienia indiańskiego, która również odnajduje na kartach powieści swoje przeznaczenie.
Pomimo tych niewątpliwych zalet i ich fajnej realizacji, to niestety "Klucz Keplianów" rozczarowuje swoją nierównością. Przez pierwszą połowę książki mamy wyśmienity quest, z mrowiem nieprzewidywalnej i interesującej akcji, oraz ciekawą i wciągającą fabułą. do tego osnowa fabularna zdaje się mieć istotne znaczenie dla świata przedstawionego, nie tracąc niczego w spójności z wcześniejszą historią cyklu. Niestety w drugiej części siada w zasadzie wszystko, od fabuły po jakość stylu autorek. Zauważalna staranność i pieczołowistość odautorska ustępuje pola bylejakości i dziwnym rozwiązaniom (jak np. opowiadanie historii z punktu widzenia wilkołaków). Najgorsza robi się jednak psychologia postaci, które tracą gdzieś głębię i przypominają parodię samych siebie z pierwszej połowy powieści.
Wielka szkoda, bo była szansa na jedną z najlepszych powieści cyklu, a tak wyszła ni to wydra, ni pasikonik.

Powieść o klasę lepsza aniżeli pięć poprzedzających ją historii o Sokolnikach, niestety mocno nierówna. "Rehabilitacja Keplianów" albo "Indianka w Świecie czarownic", takie mogłyby być alternatywne tytuły tej powieści. Autorki odświeżają konwencję i wprowadzają dwa nowe elementy - jeden to opowiedzenie genezy pochodzenia i niejakie odmitologizowanie tytułowych Keplianów...