Cudowna książka!
Wspaniałym doświadczeniem było wejść w życie młodego artysty, którego życie i kariera malarska dopiero się zaczyna. Bardzo ciekawe, jak przemyślenia, wątpliwości i zmartwienia studenta sprzed ponad stu lat, pokrywają się z rozterkami, które tak często słyszę od moich kolegów. Józef Mehoffer wydaje się w swoim pisaniu niezwykle ludzki: dostrzega swoje wady, nie przypisuje sobie roli wielkiego twórcy, nie szuka w swoich pracach rewolucji, która zmieni świat. Chce po prostu malować, żeby zapewnić spokój sobie, oraz ukochanej przez niego matce. Chyba właśnie to poróżniło go z Wyspiańskim, jego kolegą z dzieciństwa, z którym nie mógł znaleźć wspólnego języka. Mimo obrażalskiej natury Stasia, Mehoffer do końca próbuje go zrozumieć, stara się odnaleźć własne przewinienia w całej sytuacji. Niestety, w kwestiach inteligencji emocjonalnej mocno przewyższał Wyspiańskiego.
Ciekawa jest też relacja Józefa z Wandą, którą darzył szczególnym uczuciem, ale wiedząc o jej przyszłym zamążpójściu, nigdy nie przekraczał granicy przyjaźni, nad czym nie ubolewał.
Cała lektura była miłym zaskoczeniem, że nie każdy artysta z przeszłości musi być okropną osobą :) wow! Wielkie brawa dla Pani Jadwigi za takie cudowne opracowanie i dużą ilość bardzo pomocnych przypisów. Dziury w zapisach z dziennika, zostały zapełnione listami do matki.
POLECAM!!!

Cudowna książka!
Wspaniałym doświadczeniem było wejść w życie młodego artysty, którego życie i kariera malarska dopiero się zaczyna. Bardzo ciekawe, jak przemyślenia, wątpliwości i zmartwienia studenta sprzed ponad stu lat, pokrywają się z rozterkami, które tak często słyszę od moich kolegów. Józef Mehoffer wydaje się w swoim pisaniu niezwykle ludzki: dostrzega swoje wady,...