Szum liści pod nogami, nasz długi, bardzo długi kondukt, potykający się co chwila ojciec, którego trzymałem pod rękę razem z jego bratem, miarowo kołysząca się trumna... I jeszcze ten marsz... Idiotyzm! Organizujemy majestatyczne w naszym wyobrażeniu pożegnanie kogoś z tym światem, zapewniając siebie, że to dla niego; a w gruncie rzeczy jest ono szopką dla nas, jednym z wielu koniecznych nam do życia mitów!