Bo czy można kogoś “wyleczyć” z jego prawdy? Czy w ogóle się powinno?

Granice nie potrzebują racjonalizacji, potrzebują uznania.

Jeśli to my jesteśmy odpowiedzialni za swoją złość, czy nadal możemy być źli w uzasadniony sposób? Czy aby nie tracimy moralnego uprawnienia do oburzenia, gdy ktoś nas skrzywdzi?

Jeśli robisz rzeczy, na które nie masz zgody, uśmiechasz się do ludzi, którzy cię złoszczą, milczysz, kiedy coś w tobie krzyczy, to zapomnij o poczuciu wartości.
Skąd miałoby się wziąć?