Nie zasługujesz na to, żeby nieprzyjemne słowa i działania innych ludzi zżerały cię od środka przez pięć dni w tygodniu, przez pięćdziesiąt dwa tygodnie w roku. Jak zawsze powtarza mój tata: "Bez względu na to, jak postępujesz, nad wieloma rzeczami i tak nie masz kontroli, bo świat został stworzony tak, by poddać cię próbie. Dbaj o swój spokój, jak tylko możesz".

Jesteśmy święcie przekonani, że nadchodzącą śmierć zauważymy z daleka, że będziemy mieć więcej czasu. Wierzymy w to dopóki życie nie udowodni nam, że jest inaczej".

Tak to już jest, że człowiek uważnie słucha, ale nie słyszy tego co istotne.

Może właśnie na tym polega szczęście - na braku tragedii.

Mój problem polega na tym , że nie jestem prostym człowiekiem, nie jestem stworzona do beztroski. Chyba, że okłamuję samą siebie i udaję, że wszystko jest w pożądku. - Madie.

Tylko jak się mierzy szczęście? Skąd wiadomo, że jest się naprawdę szczęśliwym, a nie tylko "w miarę okej", z radosnymi epizodami poprzetykanymi bryzgającymi gównem nawałnicami smutku? Może u mnie zawsze było tylko "w miarę okej"?

Nie ma rzeczy dziwnych, bo nie ma rzeczy normalnych. Nasze doświadczenia są jedyne w swoim rodzaju. Dla każdego „normą" jest coś innego.

Smutek nie jest naturalnym stanem ludzkiej psychiki. Człowiek powinien być szczęśliwy lub przynajmniej zadowolony z życia i tylko od czasu do doświadczać chwilowego smutku .

Bo, jak wiadomo, wszystkie drukarki to czarci pomiot i pewnego dnia z całą pewnością prowadzą zbuntowane maszyny do walki przeci ludzkości.

To kolejna rzecz, której nie uczą nas w szkołach. Nikt nam nie tłumaczy, jak rozliczać podatki, co trzeba załatwić, kupując nieruchomość, ani jak ocenić, ktoś robi z nas idiotę.

- Często zakładamy, że miłość jest prosta - podejmuje Angelina - lecz w rzeczywistości nie ma nic bardziej skomplikowanego. Każdy kocha i chce być kochanym inaczej, po swojemu, ale nie ma tu jednej słusznej drogi. Jest ich więcej. Wydaje mi się, że trudność polega w dużej mierze na tym, że trzeba określić i zrozumieć to, jak ludzie, których kochasz, wyrażają swoją miłość i jak sami ją odbierają. Nie możesz się obarczać ciężarem kształtowania ludzi na nowo, tak by stali się kimś, kim chcesz, by byli. Ostatecznie trzeba albo zaakceptować kogoś takiego, jakim jest, włącznie z tym, jak uzewnętrznia swoje emocje, i znaleźć metodę na zdrową koegzystencję, albo się z tą osobą rozstać, pozwolić jej odejść w swoją stronę.

Nawet jeśli zajmie to jeszcze sporo czasu, nie szkodzi, bo jeżeli uśmiech taty czegokolwiek mnie nauczyły, to właśnie tego, że nigdy nie jest za późno, by zacząć od początku. Nie jest za późno, żeby stać się tym, kim chcemy być albo od zawsze mieliśmy być".