Stwierdziła, że jeśli kiedyś ma się zatracić w seksie, to właśnie teraz, w szlamie żałoby.

Prostakami byli oszuści, śmieciarze narzekający na zarobki, alkoholicy, dewoci, staruszkowie, którzy wydzwaniali, żeby uskarżać się na telewizję, zdziry, pielęgniarki, bramkarze chcący dorobić na boku, ale przede wszystkim i co najważniejsze: prostakami byli czytelnicy.

Jeśli kogoś spotkało to nieszczęście, że urodził się w Irlandii, powinien zacisnąć zęby i nigdy nie uprawiać seksu - albo rodzić dzieci. Irlandka w niechcianej ciąży to była nieopisana potworność, coś tak złego, że wykraczało poza ramy prawa.

Jedyną niezawodną metodą, żeby zmniejszyć wagę jakiegoś zmartwienia, jest zastąpić je nowym, bardziej naglącym.

Chodziło o to, żeby zrobić coś dziwnego albo wariackiego. To była część zabawy. Wstrzymywało się oddech, aż ktoś się zrobił siny. Ja tylko pokazywałam Mii, na czym to polega. Boże, nie wierzycie mi. Nie wierzycie.

Po części tak, odparła Carmel, ale chodziło też o to, że wtedy wydawało mi się, że jestem wyjątkowa. Naprawdę myślałam, że moim przeznaczeniem są rzeczy niezwykłe, a ciąża była... wydawała się - Boże! - wydawała się zaprzeczeniem wyjątkowości, była najbardziej ordynarną i żałosną rzeczą pod słońcem.

Niektórzy ludzie są gotowi zapłacić duże pieniądze za możliwość skrzywdzenia któregoś z członków pańskiej rodziny albo wręcz wszystkich. (…) O ile wiem, nie czeka na was w domu zbyt wielu obrońców, dlatego bezpieczniej będzie trzymać się z dala i pozostać w ukryciu.

Zostaniecie tu, w hotelu, przez kilka dni, może tydzień. Dla mnie to oznacza, że nie możecie rozmawiać z żadną inną gazetą, w ogóle z nikim, po prostu tu sobie siedzicie. Dla was - że nie będą was nękać żadne wścibskie spojrzenia i że w tej stresującej sytuacji nie będziecie się musieli o nic martwić. (…) Każdemu z was zapłacimy po sto funtów za dzień pobytu i pokryjemy wszystkie hotelowe wydatki.

Kiedy zaginęło dziecko, a całe osiedle rozpalały dramat i cierpienie, myśli Carmel krążyły wokół seksu.