[...] kiedy tylko do­wie­dzia­łem się o twoim ist­nie­niu, nie było już żad­nej innej. I nigdy nie bę­dzie.

– Moja part­ner­ka się o mnie mar­twi? – mru­czy. – Nie mo­głem usły­szeć dziś rano nic mil­sze­go.

– Nie oba­wiam się two­je­go gnie­wu [...] Zde­cy­do­wa­nie bar­dziej boję się two­je­go bólu.

– Przy­sze­dłeś po mnie – szep­czę.
[...] – Oczy­wi­ście – od­po­wia­da szorst­kim od emo­cji gło­sem. – Za­wsze po cie­bie przyj­dę, Neve.

– Nie chcę, żebyś była nie­szczę­śli­wa – mówi. – Czuję, kiedy cier­pisz, Neve, i chcę cię je­dy­nie przed tym chro­nić, nawet jeśli to ja je­stem przy­czy­ną tego cier­pie­nia. Zwłasz­cza jeśli ja nią je­stem.