Wpa­tru­je się we mnie, jak­by­śmy nadal byli przy­ja­ciół­mi. Jakby ob­cho­dzi­ło go moje dobre sa­mo­po­czu­cie.

Je­dy­ne, o czym je­stem w sta­nie teraz my­śleć, to jej głos, słowa i to, że ze mnie zre­zy­gno­wa­ła.
To ko­niec.

Nie naprawię ciebie, a ty nie naprawisz mnie. Po prostu przytulimy się, tak jak robiliśmy to w przeszłości.

Xan­der jest ogniem, a ja ben­zy­ną, która czeka na pod­pa­le­nie.

Xan­der od za­wsze był tym, do któ­re­go przy­na­le­ża­łam, je­dy­nym, przed któ­rym nie mu­sia­łam uda­wać. Był moim ry­ce­rzem, moją ko­twi­cą. On i tylko on.

Odegnaj czarne myśli, przywołaj jasne.
Szkoda, że nie da się ich wyczarować, jakoś wyprodukować i schować na gorsze dni. Takie, w których wszystko, co ma sens, znika, za to pojawia się ból.

- Od dziś ty i ja to jedno. - Kiwa głową.
- Ty i ja to jedno - powtarzam”.

Wtedy uświadamiam sobie coś strasznego: nie umarłam.

Są lu­dzie i jest ona. Kim­ber­ly błysz­czy wśród nich ja­snym świa­tłem.

- O co w tym wszystkim chodziło? Mieliśmy spędzić wieczór z przyjaciółmi.
- Przyjaciele są przereklamowani.
- Jesteś strasznym cynikiem.
- Chcę być tylko z tobą, Zielona, nie z nimi. Nie znoszę, jak cokolwiek odwraca moją uwagę od ciebie.

Ale w tym rzecz, Kimberly, że możesz ukryć się przed światem, a nawet przed samą sobą, ale nigdy nie będziesz w stanie ukryć się przede mną.

Nie mówię tego często.
Ponieważ jestem już dużym mężczyzną.
Kocham cię.
Teraz.
Jutro.
Na zawsze.

Nie naprawię Ciebie, a ty nie naprawisz mnie. Po prostu przytulimy się, tak jak robiliśmy w przeszłości. Ale jeśli Samantha rzeczywiście narobi nam gnoju, pocałuję Cię na oczach całego świata i wykrzyczę, że jesteś moja, pieprzyć ich wszystkich. Wszechświat nie ma znaczenia, Zielona, za to Ty tak.
Wtedy. Teraz. Zawsze.

Wymyśliłam sobie takie powiedzonko: udawaj tak długo, aż nie przekonasz samej siebie.