Mam zamiar powiedzieć wam, żebyście przeżyli swoje życie tak, jakby to była powieść romantyczna.
Posłuchajcie. Romans nie oznacza niepotrzebnego zrywania stanika. Może tak być i nie ma w tym niczego złego, ale ostatecznie romans nie polega na fantazjowaniu o tym, żeby być bogatym, pięknym, a nawet o tym, by nie wychodzić z łóżka. Romans polega na przedkładaniu opowieści o radości nad historie o cierpieniu. Polega na postrzeganiu siebie samego jako głównego bohatera interesującego - może nawet spokojnego - życia, o którego przebiegu w pełni się decyduje. To, moi przyjaciele, fantazjowanie o sensie życia.

Każde kłamstwo, które kiedykolwiek wypowiedziałam, każde oświadczenie, że nie będę się przejmować, że dam radę odejść i skupić się na programie, obróciło się w pył. W mojej klatce piersiowej rozwija się nowy wszechświat – rodzą się gwiazdy i planety oraz wszystkie rodzaje niebezpiecznych iskrzących odłamków, które mogą mnie zniszczyć. Pochłania mnie bolesne, dojmujące pragnienie, rozpaczliwa tęsknota za czymś, co już trzymam w ramionach. Wiem, co to jest, chociaż nigdy wcześniej tego nie poczułam. Zakochuję się.

Kiedy po raz pierwszy spotkałam się z producentem, żeby
przedyskutować adaptację filmową jednej z moich książek, byłam tak podekscytowana, że w nocy prawie nie spałam. Spędziłam wiele godzin na zastanawianiu się, w co się ubrać. Powiedziałam każdej osobie, którą znałam, że moja powieść zostanie zekranizowana. Dałam sobie pięć godzin na pokonanie samochodem dwustu kilometrów do Los Angeles, a potem zapłaciłam czterdzieści dolarów za miejsce parkingowe, żeby tam zaczekać, ponieważ przyjechałam o trzy godziny za wcześnie. Siedziałam w aucie i rozmyślałam, co mogłabym założyć na siebie na czerwonym dywanie, kto mógłby zostać obsadzony w roli głównego bohatera i jakie to będzie uczucie zobaczyć go po raz pierwszy na ekranie. Weszłam do środka z szerokim uśmiechem, wielkimi planami i równie wielkimi nadziejami.

Praw­dziwy ro­mans tkwi w bar­dziej dys­kret­nych szcze­gó­łach. Kto i w jaki spo­sób się oświad­cza. To, jak ci dwoje na sie­bie pa­trzą z dru­giego końca po­koju. Ocze­ki­wa­nie na to, co to zna­czy być mał­żeń­stwem, noce spę­dzone obok sie­bie na pla­no­wa­niu ży­cia ra­zem i na za­wsze. Pierw­sza chwi­la sam na sam po tym, jak zo­stało pod­jęte zo­bo­wią­za­nie.