Całe życie człowiek się boi. Całe życie na smyczy lęków. O telefon, o komputer, o karierę, o kasę, o zdrowie, o bliskich, o wrażenie, jakie robi, o to co inni myślą o nim. I o to, że ktoś go właśnie skrzywdził. Albo zaraz skrzywdzi.
Od urodzenia do śmierci z uporem pchamy wózek wypełniony lękami, niby zawsze do przodu, niby na pełnej mocy, ale z zaciągniętym ręcznym.
Najstraszniejszy jest strach. To on jest naszym prawdziwym wrogiem.
To czego się boimy, rzadko się wydarza.

Głupiec ma u stóp cały świat.
Pod warunkiem, ze porzuci wygodne życie i to, co zna. A potem, nieświadomy zagrożeń i ograniczeń, z entuzjazmem i i dziecięcą ufnością ruszy przed siebie.

Nie spodziewałyśmy się gór nad morzem. Rezerwat nas odmienił, wracamy inne, odświętne. Jakbyśmy dostąpiły czegoś, co dane jest nielicznym.

Największym darem, jaki możemy dać innym, jest nasz czas. I nasza uwaga.

Powietrze jest balsamiczne i gęste, ma wyraźną fakturę, czuję je, gdy mnie wypełnia podczas wdechy. Mam wrażenie, ze nie zatrzymuje się w pęcherzykach płucnych, tylko pcha się dalej i głębiej. Przenika całe moje ciało, dotyka mózgu, łaskocze duszę. czuję je nawet na opuszkach palców.

Mama często narzekała na swojego ojca, że nie dbał o dob ra materialne. Nie chciał samochodu, większego mieszkania działki, niczego. Bo każda jedna rzecz to kolejne uwiązania, kłopoty i ograniczenia. Każda jedna woła o uwagę, czas i zasoby. A dziadek chciał być wolny. Dziś go rozumiem, ależ ja go dobrze rozumiem! Wcześniej miałam go za lenia. Dziadek był mądry. Mądry jak... Głupiec.