[...] miłość nie jest warunkowa. A już na pewno nie ta szczera i prawdziwa.

Violet o mnie dba – tak jak nikt nigdy nie dbał.

Każdy mój kolejny ruch wydaje się banalnie prosty – jakbym robiła to po raz kolejny, a nie pierwszy raz w życiu. Po prostu… przy Asie wszystko przychodzi mi naturalnie – jak oddychanie.

Naprawdę nie potrafię wyobrazić sobie bez niego życia. Jest chyba jedynym człowiekiem, u którego ze świecą szukać fałszywości.

Czy ty się z amebą ma rozumy zmieniłaś?!

-Ja i ślub? Czy ty wyobrażasz sobie mnie jako męża? Wzruszam niedbale ramieniem.
-Jeśli byłbyś takim mężem, jakim jesteś przyjacielem, to czemu nie?

-Och. - Mina mu rzednie. - Jasne. Do zobaczenia, słoneczko.
Słoneczko"? - Śmieję się. - Dlaczego słoneczko?
-Bo jak się uśmiechasz, to cały świat się rozpromienia.

Uśmiech natychmiast rozświetla jej twarz, a w mojej piersi rozlewa się ciepło. Nie wiem, co bym zrobił bez tej małej, słodkiej wariatki. Jest jedyną stałą w moim popapranym życiu.

Misiaczku, już jestem! rzucam słodkim tonem, wcho dząc do mieszkania. - Pysiaczku, gdzie jesteś?
-W salonie! - odkrzykuje Ace, dusząc się ze śmiechu.
Ostatnio testuję na nim różne określenia, ale i tak najbardziej pasuje mi"przystojniak" i"dupek".

Nigdy bym nie uwierzył, że nasza przyjaźń przerodzi się w coś tak… trwałego. Pięknego i nie do zniszczenia.