Godność dziecka to nie pedagogiczny patos, ale niepodważalny fundament praw dziecka.

Order Uśmiechu to wspólny świat dzieci i dorosłych.

Okazało się, iż znaczącym, wyraźnie akcentowanym momentem trajektoryjnym w biografii Kawalerów Orderu Uśmiechu było zetknięcie się z myślą Janusza Korczaka. Wielu z nich otwarcie mówiło, jak wiele zawdzięcza Korczakowi, jak w swoim życiu zawodowym i prywatnym wzorowało się na dziedzictwie Korczaka. Korczak dał im fundament pedagogicznej wiedzy i podstawy do działania na rzecz dzieci.

Order Uśmiechu żyje konkretnymi ludźmi i dla ludzi. Jego wyjątkowość uwidacznia się w specyficznej relacyjności.

Kawalerowie Orderu Uśmiechu wchodzą niejako na arenę, stają się widzialnym znakiem dziecięcych preferencji, pełnią funkcję dziecięcych wybrańców i autorytetów.

Order Uśmiechu działa jak magnes przyciągający dobrych, wrażliwych, empatycznych, kreatywnych, wyjątkowych, pełnych idei ludzi. Jest on zwierciadłem zmian społecznych zachodzących wokół praw dziecka, pozycji społecznej dzieci, emancypacji dzieci w Polsce i za granicą.

Fenomen Orderu Uśmiechu nadaje dzieciom i dzieciństwu specjalne znaczenie, wzbudza szacunek i wzmacnia prawa dziecka oraz podmiotowość dziecka. Odzwierciedla inny, specyficzny, tzn. równorzędny dialog dzieci z dorosłymi, buduje nowy model wychowania w relacji dziecko-dorosły.

To dzieci w instytucji Orderu Uśmiechu pełnią trzy nieformalne funkcje społeczne. Są nimi:
- funkcja nauczycielska ukierunkowana na edukowanie osób dorosłych,
- funkcja wychowawcza ukierunkowana na permanentną weryfikację świata wartości i zachować świata dorosłych,
- funkcja promotorska ukierunkowana na ukazanie światu wyjątkowych, dojrzałych osobowości ludzi dorosłych.